28 CIVIL OCTOBER WAR

Η ερώτηση όμως που θα έπρεπε να θέσουμε ίσως πρώτα είναι η εξής: από πότε και πως αρχίσαμε να θεωρούμε ότι εντός των σχέσεων εξουσίας λειτουργεί ο πόλεμος, ότι μια αδιάλειπτη μάχη απεργάζεται την ειρήνη και ότι η πολιτική τάξη πραγμάτων είναι κατ ουσίαν μια τάξη μάχης?

Πως αντιληφθήκαμε (όσοι το αντιλαμβάνονται) ότι ο πόλεμος αποτελεί ίδιον της ειρήνης?

Ποιος αναζήτησε μέσα στη βουή και τη σύγχυση του πολέμου, μέσα στη λάσπη των μαχών, την αρχή κατανόησης της τάξης των θεσμών και της ιστορίας? Ποιος πρώτος σκέφτηκε ότι η πολιτική είναι η συνέχιση του πολέμου με άλλα μέσα?

Πως και γιατί ο πόλεμος εξακολουθεί να μαίνεται μέσα στους μηχανισμούς της εξουσίας ή τουλάχιστον να αποτελεί τη μυστική κινητήρια δύναμη των θεσμών, των νόμων και της τάξης?

Κάτω από τη λήθη, τις ψευδαισθήσεις ή τα ψέματα που προσπαθούν να μας πείσουν για τις ΄΄φυσικές αναγκαιότητες΄΄ ή τις λειτουργικές απαιτήσεις της τάξης, θα πρέπει να ανακαλύψουμε τον πόλεμο. Είναι ο κώδικας της ειρήνης. Διχάζει μονίμως ολόκληρο το κοινωνικό σώμα. Τοποθετεί τον καθένα μας στο ένα ή στο άλλο στρατόπεδο. Και δεν αρκεί να υιοθετήσουμε τον πόλεμο ως αρχή ερμηνείας. Θα πρέπει να τον αναβιώσουμε, να αφήσουμε κατά μέρος τις κρυφές και αφανείς μορφές υπό τις οποίες συνεχίζεται εν αγνοία μας και να προκαλέσουμε μια αποφασιστική μάχη για την οποία θα έχουμε προετοιμαστεί θέλοντας να είμαστε εμείς οι νικητές.

Michel Foucault: Για την υπεράσπιση της κοινωνίας.

Αυτό το σύμπαν man, είναι καμωμένο από πόλεμο και βασίζεται στον πόλεμο. Υπάρχουν άλλα σύμπαντα που είναι φτιαγμένα και λειτουργούν αλλιώς....

William S. Burroughs (σε ένα φίλο του)

AntiWar404: Movement not found?

Σε ένα κείμενο του για την έννοια του κινήματος, ο Giorgio Agaben λέει πως στη προσπάθεια του να καταλάβει και να ορίσει τι είναι ένα κίνημα (που έχει μεταφραστεί στα ελληνικά από τον Παναγιώτη Καλαμαρά) χρησιμοποίησε ΄΄σαν ένα υπονοούμενο κανόνα στη σκέψη του΄΄ μια φράση του τύπου: Όταν το κίνημα είναι εκεί προσποιήσου οτι δεν είναι και όταν δεν είναι εκεί προσποιήσου οτι είναι. Ο Agaben είναι φιλόσοφος και γνωρίζει πολύ καλά προφανώς να χειρίζεται τα εργαλεία της σκέψης ακόμα και στις παράδοξες εκδοχές της. Φαίνεται όμως πως κάποιοι άλλοι, όπως η Google, παίρνουν κυριολεκτικά κάτι τέτοιους υπαινιγμούς και παραδοξολογίες και μάλιστα μουλωχτά το κάνουν και πράξη. Αποδεικνύονται και μάστορες της προσποίησης εκτός από μάστορες των μηχανών αναζήτησης. Που πάνε λοιπόν τα κινήματα όταν φεύγουν; Που έχουν πάει για παράδειγμα τα αντιπολεμικά sites που δημιουργήθηκαν κατά εκαντοντάδες μετά το 2002 και την αμερικανο-νατοική επέμβαση στο Αφγανιστάν και λίγο μετά στο Ιρακ; Ο media artist Andy Deck, παρεπιμπτόντως ένα από τα πρώτα μέλη της ομάδας του Personal Cinema πίσω στο μακρινό 2000, έψαξε, βρήκε ή μάλλον δεν βρήκε και τελικά έστησε ένα πρότζεκτ για την επιλεκτική αμνησία που διακατέχει τον παγκόσμιο ιστό.

Παραθέτω το κείμενο στα αγγλικά όχι μόνο γιατί εξηγεί ακριβώς τι συμβαίνει αλλά και για να βοηθήσω τις μηχανές αναζήτησης να παραμένουν σε ΄΄εγρήγορση΄΄ και να μη γίνονται ξεχασιάρες.

Since the start of the World Wide Web thousands of anti-war and pro-peace projects have already come and gone. Now GetPeaceful.org presents a first-ever collection of its kind documenting the traces of anti-war movements that have disappeared among the sponsored links, spams, and twittering machines of today’s infoverse.

Contemporary search engines have a tendency to make dead websites disappear quietly. AntiWar404 counteracts some of the resulting amnesia. It offers a concise record of the peace movement forgotten by Google, resurrecting pages and pages of war resistance that you won’t find in your search engine results. Peace documents re-found!

Jean Baudrillard: A lecture on peace