These days are ours too

These days are ours, too

In the framework of this wider mobilisation, with the student demonstrations being its steam-engine, there is a mass participation of the second generation of migrants and many refugees also. The refugees come to the streets in small numbers, with limited organisation, with the spontaneity and impetus describing their mobilisation. Right now, they are the most militant part of the foreigners living in Greece. Either way, they have very little to lose.
The children of migrants mobilise en mass and dynamically, primarily through high school and university actions as well as through the organisations of the left and the far left.
They are the most integrated part of the migrant community, the most courageous. They are unlike their parents, who came with their head bowed, as if they were beging for a loaf of bread. They are a part of the Greek society, since they've lived in no other. They do not beg for something, they demand to be equal with their Greek classmates. Equal in rights, on the streets, in dreaming.
For us, the politically organised migrants, this is a second french November of 2005. We never had any illusions that when the peoples, rage overflew we would be able to direct it in any way. Despite the struggles we have taken on during all these years we never managed to achieve such a mass response like this one. Now is time for the street to talk: The deafening scream heard is for the 18 years of violence, repression, exploitation and humiliation. These days are ours, too.
These days are for the hundreds of migrants and refugees who were murdered at the borders, in police stations, workplaces. They are for those murdered by cops or concerned citizens. They are for those murdered for daring to cross the border, working to death, for not bowing their head, or for nothing. They are for Gramos Palusi, Luan Bertelina, Edison Yahai, Tony Onuoha, Abdurahim Edriz, Modaser Mohamed Ashtraf and so many others that we haven't forgotten.

These days are for the everyday police violence that remains unpunished and unanswered.
They are for the humiliations at the border and at the migrant detention centres, which continue to date.
They are for the crying injustice of the Greek courts, the migrants and refugees unjustly in prison, the justice we are denied. Even now, in the days and nights of the uprising, the migrants pay a heavy toll - what with the attacks of far-righters and cops, with deportations and imprisonment sentences that the courts hand out with Christian love to us infidels.
These days are for the exploitation continuing unabatedly for 18 years now. They are for the struggles that are not forgotten: in the downs of Volos, the olympic works, the town of Amaliada. They are for the toil and the blood of our parents, for informal labour, for the endless shifts.
They are for the deposits and the adhesive stamps, the welfare contributions we paid and will never have recognised. It is for the papers we will be chasing for the rest of our lives like a lottery ticket.

These days are for the price we have to pay simply in order to exist, to breathe. They are for all those times when we crunched our teeth, for the insults we took, the defeats we were charged with. They are for all the times when we didn't react even when having all the reasons in the world to do so. They are for all the times when we did react and we were alone because our deaths and our rage did not fit pre-existing shapes, didn't bring votes in, didn't sell in the prime-time news.
These days belong to all the marginalised, the excluded, the people with the difficult names and the unknown stories. They belong to all those who die every day in the Aegean sea and Evros river,to all those murdered at the border or at a central Athens street; they belong to the Roma in Zefyri, to the drug addicts in Eksarhia. These days belong to the kids of Mesollogiou street, to the unintegrated, the uncontrollable students. Thanks to Alexis, these days belong to us all.
18 years of silent rage are too many.
To the streets, for solidarity and dignity!
We haven't forgotten, we won't forget - these days are yours too
Luan, Tony, Mohamed, Alexis....
Haunt of Albanian Migrants
http://www.steki-am.blogspot.com

Greekness is my weakness

Ο γνωσιολογικός καπιταλισμός (cognitive capitalism) είναι η σύγχρονη μορφή καπιταλισμού στην οποία η παραγωγή των γνώσεων και ‘’γενικότερα’’ η παραγωγή του ‘’ανθρώπου από τον άνθρωπο’’ έχουν τον βασικό ρόλο ενώ στον Φορντικό καπιταλισμό κυριαρχεί η εξιδίκευση των κατατάξεων, οι έρευνες πάνω σε οικονομίες που σε γενικές γραμμές γίνονται αντιληπτές ώς γραμμική κλιμάκωση κερδών και οι υλικές επενδύσεις. Αυτό που αποκαλείται γενικά, αν και συχνά αόριστα, ως βιοπολιτική. Με άλλα λόγια, αν στον 19 και στον 20 αιώνα η παραγωγή κεφαλαίου απαιτούσε ''επενδύσεις'' σε περιοχές του κόσμου που βρίσκονταν εκτός των κέντρων συσσώρευσης και τελικής κεφαλαιοποίησης του φυσικού πλούτου, π.χ αποικίες, σήμερα οι ''αποικίες'' και οι παραγωγικές επενδύσεις είναι τα ίδια τα ανθρώπινα σώματα, όπου αυτά απαντώνται. Αποικία/ες, είναι η ίδια η ανθρώπινη ύπαρξη στον κόσμο.

Το σημείο κλειδί δεν είναι πια η συσσώρευση σταθερού υλικού κεφαλαίου αλλά η ικανότητα απόκτησης γνώσεων και η δημιουργία της εργασιακής δύναμης. Η αποτελεσματικότητα δεν βρίσκεται πια στα κέρδη από το χρόνο της εργασίας αλλά στην διαδικασία , στο ‘’πρότσες’’ της απόκτησης γνώσεων και στις δυνατότητες προτάσεων νέων μοντέλων. Οι δημιουργικές ικανότητες βρίσκονται πια μέσα στα κεφάλια των κατόχων των γνώσεων και όχι πια σ΄αυτούς που κατέχουν τα μέσα παραγωγής.
Αυτό άλλωστε, είναι που το μεγαλύτερο κομμάτι της αριστεράς-κυρίως της ελληνικής αλλά όχι μόνο- αρνείται να καταλάβει. Μέσω του εξαναγκασμού πάνω στα copyrights και στην ιδιωτικοποίηση του ‘’γνωρίζειν’’ η τάξη αυτή επιχειρεί να θέσει στη κατοχή της το πιό σημαντικό κομμάτι αυτού του πλούτου που παράγεται από το ‘’πάντα διαχρονικό general intellect’’.
Ειδικά στην Ελλάδα, μια χώρα που η δομή της σαν κράτος ήταν πάντα μια υπόθεση ύπαρξης με μορφή εξωτερικού δανείου, γιατί απλά αυτό εξυπηρετούσε ''αυτά'' ή ''εκείνα '' τα συμφέροντα αυτών ή των άλλων -μέχρι και πρόσφατα άλλωστε στην περίοδο του 2004 και της ''αναγέννησης των ολυμπιακών αγώνων''- αυτή λοιπόν η μετεξέλιξη του καπιταλισμού δημιουργεί ανυπέρβλητα εμπόδια. Πως είναι δυνατόν σε μια κατά βάση βαλκανική χώρα, έστω και προνομιούχα στη γειτονιά, λόγω της υποτιθέμενης συμβολικής ιστορικής της σημασίας, που όμως προκειμένου να επιζήσει ως κράτος όταν τα φώτα της δύσης δεν στρέφονταν πανω της , έπρεπε να γίνει αποικία του εαυτού της (self- colonalization) να εφαρμοστεί μια προηγμένη μορφή καπιταλισμού σαν αυτή του γνωστικού καπιταλισμού που απαιτεί την κεφαλαιοποίηση της γνώσης? Αυτό σημαίνει την πλήρη ρήξη με τις δομές εξουσίας που διέπουν και συγκροτούν κακήν κακώς την διαχρονική κωμωδία της εντόπιας διακυβέρνησης. (Όλως τυχαίως συγκροτημένης γύρω από οικογενειακά ονόματα). Πως είναι δυνατόν οι φεουδαλιστικού τύπου δομές εξουσίας , ο βυζαντινισμός της διοίκησης και της οικονομίας, οι αρχαιολογικές -κυριολεκτικά και μεταφορικά- δομές της πολιτιστικής ζωής, να επιτρέψουν την μετάβαση των νέων από απλούς διεκπεραιωτές μιας local γραφειοκρατείας, σε κατόχους γνώσεων της σύγχρονης παραγωγής υπεραξίας? Να ταυτιστεί δηλαδή η ικανότητα απόκτησης γνώσεων και η αυτοδιαχείριση της εργασιακής δύναμης με όρους που ξεπερνούν κατά πολύ την πολιτική και κοινωνική γνώση της ελληνικής κοινωνιας? Να εμφανιστούν golden boys που δεν φορούν ράσα? Η αλλιώς κάποιοι έλληνες που θα 'εχουν την δυνατότητα να επαναξιολογίσουν τα βιοπολιτικά σώματα -και κατ' επέκταση την παραγωγή αξιών και δύναμης- που συμπεριλαμβάνονται εντός των παραδοσιακών συνόρων? Για όνομα του θεού.

Είναι άραγε τυχαία τα λόγια του φαιδρού ποινικολόγου που ανέλαβε την υπεράσπιση του μπάτσου δολοφόνου?
''Ο θεός θέλησε τον θάνατό του''.