Intermediated, The Erasers and Guests, Mapping Festival, Geneva

www.intermediated.net , workshops and performances at the Mapping Festival 6-16 May 2010, Geneva

For the classic Greek tragedy “all the world was a stage’’ where the human actors were nothing but the pawns of gods, reflecting on the earthy scene the eternal cosmic game. But eternal games are “eternal’’ because although they can be perceived and played, they remain unfolded, in the same way that the eye sees the snake biting its tail, while at the same time changing its skin. If we could consider the sentence “all the world is a stage’’ as a snake that is changing its “skin’’, then the phrase could possibly appear to our minds as “all the world is a crisis’’. And then, all the players, all conflicting social forces, classes, and states are acting and clashing in “this wide and universal theatre”. A theatre, made by the spirals of the- always remained unfolded- snake, which nowadays hosts a spectacle entitled: the democracy of the snake.

The early admiration of democracy as the counterpoint of oligarchy is recently in decline while we hear more and more voices that denounce democracy as the main responsible for the inflictions of the actual state of things. So, we face this paradox: on one side we see several governments trying to export democracy in violent military ways and manners and on the other side we experience the presence of actors that ask for the limitation of political freedom and the elimination of the common values as e.g. equality and the rights of free speech and democratic expression. In the actual democracy of the snake, the only alternative seems to be a form of life, exclusively dedicated in the privatization of happiness. A life which is taking place far away of the process that seeks to expand the public sphere. We do not walk anymore on the path of a βίος we are just allowed to have a simple form of existence, based on our docile bodies that support the exercise of power in both the state and society.

The Intermediated project is a metaphor that reflects the tragedy (and the comedy) of the crisis. A crisis, that at this moment is identified with the déclassement of the country that ‘’gave birth to democracy’’. It is the crisis of the bifurcation that transpierce the body of the snake while it is trying to loose its skin. The bodies are on stage. They are formed and interpreted as an appropriation of Badiou’s platonic categorization of the contemporary social dead end and drama. A dead end expressed by the form of a triangle made from human bodies and their sounds and images.

The actress, the soldier and the businessman.

The actress: The piercing body, the drugged body, a body stupefied by violent sounds or info stream (noise, info noise), a trendy body, a body that is a screen, a screen that reflects market’s desires, a body commodity. A body trapped in the immobility of an infinite adolescence. A body that experiences sexuality without being a subject. A pornographic sexuality not in the moral sense but in the sense of a permanent repetition of inertia (the need of being constantly contemporary, the ultimate desire/order of the market’s economy). But also the contrary. A body that abstains, a body that is forced in abstinence although it is obliged to face the deluge of the flow of images, a body that is obliged to be at the centre of the spectacle. It is a pervert body in the sense that is détourné of its usual functions, which is to be the deposit of a subject.

The soldier: The son and the daughter as terrorists/anti-terrorists. The body, that craves in a desperate way so as to return to tradition. It pleads the absoluteness of the law, of the rules, to the point of sacrifice. It searches for the most immobile form of the law that we could imagine. The subjectification of this type of body is that of a martyr.

The businessman: Between the two (actress, soldier) we have the acceptation of the average dressage, that is the construction of the self as an object qualified for the universal traffic of all kinds. In other words what is said as “making a career’’. This time the body is disposed in a movement perceived as the most adequate to the external rules of the market. The body becomes a piece of this organised circulation and it is disposed to the market at the best possible price. For this, it must be protected, barricaded against the possible dangers that shares in common with the two other bodies, a protection act that is fundamentally reserved for the police. The body must behave as if pursuing a career has a meaning. The “career’’ functions like a stopgap for the no-sense.

However, the dead end is only the contemporary. Everybody talks about a “New New Deal’’. But how this deal will happen and who is going to perform it? Certainly, the deal we are going to get can only be as good as our capacity and our force to demand it, reclaim it and form it. History is up for grabs. We need a projection of our will for this; we need the right avatar, a new form of heroes that reflect nothing from that that heroes used to be once. What the metaphor of the crisis is reclaiming is the power to form new groupings, new communities that could respectively create an active well built frame of the principle of the common. Maybe the artistic production – we shall remember that the aesthetic experience is purely emotional – is one of the best means to attempt this rescue. After all, the collapse of the old rules and the anticipation of new rules, form the space where aesthetics and social resistance meet. The journey is over, the journey begins.*

*Georg Lukács ‘Theory of the Novel, 1920’’

O Michel Bauwens στην Αθήνα

Photo: User:MauroB

Το ερευνητικό πρόγραμμα MIG@NET και το Ίδρυμα p2p σας προσκαλούν στην ομιλία του Michel Bauwens με θέμα “P2p Networks and the Production of the Commons» [Ομότιμα δίκτυα και η παραγωγή κοινών αγαθών] το Σάββατο 13 Μαρτίου στις 18.00.
Ο Michel Bauwens είναι ένας από τους βασικούς εκφραστές της θεωρίας των ομότιμων δικτύων.
Η εκδήλωση θα πραγματοποιηθεί στο Bios, Πειραιώς 84.
Η ομιλία θα γίνει στα Αγγλικά και θα ακολουθήσει συζήτηση.

Καθώς τα πολιτικά, οικονομικά και κοινωνικά συστήματα μεταμορφώνονται σε κατανεμημένα δίκτυα, μια νέα ανθρώπινη δυναμική αναδύεται που βασίζεται στις σχέσεις ομότιμων (peer to peer (P2P)). Πρόκειται για ένα νεό τρόπο παραγωγής, μία νεά μορφή διακυβέρνησης και μια νέα μορφή κοινής ιδιοκτησίας, διαφορετική από την ατομική ή την κρατική. Τα ομότιμα δίκτυα παράγουν αξία χρήσης μέσω της ελεύθερης συνεργασίας και διευθύνονται από την ίδια την κοινότητα των συμμετεχόντων - παραγωγών και όχι από κάποια εταιρική ιεραρχία. Την εποχή κατά την οποία ο καπιταλιστικός τρόπος παραγωγής βάζει σε κίνδυνο τη βιόσφαιρα, η εμφάνιση μιας τέτοιας εναλλακτικής προοπτικής είναι ιδιαίτερα ελκυστική και ανταποκρίνεται στις πολιτιστικές ανάγκες μεγάλων τμημάτων του πληθυσμού. Η επέκταση των P2P συνοδεύεται από μια νέα ηθική εργασίας (ηθική των "χάκερ"), νέες πολιτιστικές πρακτικές και ένα νέο πολιτικό και κοινωνικό κίνημα που περιλαμβάνει διαφορετικά αλλά συγγενικά μεταξύ τους κινήματα όπως αυτά του Ελεύθερου λογισμικού, του ελεύθερου η/μ φάσματος, της ανοικτής πρόσβασης, τα κινήματα ενάντια στο copyright και άλλα. Τα ομότιμα δίκτυα προβάλλουν σαν μια νέα εναλλακτική επιλογή παραγωγής και ιδιοκτήσιας και ταυτόχρονα σαν μία νέα μορφή κοινωνικής δύναμης, αυτή των “εργατών της γνώσης”.

Ο Michel Bauwens είναι ένας από τους βασικούς εκφραστές της θεωρίας των ομότιμων δικτύων. Είναι συγγραφέας, ερευνητής και αναλυτής σε θέματα τεχνολογίας, πολιτισμού και επιχειρησιακής καινοτομίας. Είναι ιδρυτής του Foundation for Peer-to-Peer Alternatives και εργάζεται με μία παγκόσμια ομάδα ερευνητών για θέματα ομότιμης παραγωγής, διαχείρισης και ιδιοκτησίας. Είναι συμπαραγώγος του τρίωρου ντοκιμαντέρ Technocalyps με τον Frank Theys, και έχει επιμεληθεί με τον Salvino Salvaggio μία δίτομη έκδοση για την Ανθρωπολογία της Ψηφιακής Κοινωνίας. Είναι συνεργάτης ερευνητής στο Πανεπιστήμιο του Amsterdam και εξωτερικός ειδικός σύμβουλος στην Pontifical Academy of Social Sciences (2008). Αυτό το διάστημα ζει και εργάζεται στην Ταϊλάνδη.

Toni Negri & Slavoj Zizek

Βρήκα το παρακάτω σχόλιο σε κάποιο blog που παρέθεσε ο  el Romandante  σχετικό με ένα περιστατικό που συνέβη τον περασμένο Μάρτιο στο Λονδίνο, στα πλαίσια συνεδρίου για τον κομμουνισμό. Το παραθέτω γιατί ως γνωστό ο διάβολος κρύβεται στις λεπτομέρειες , όπως οι λεπτομέρειες επίσης,  κάνουν συνήθως τη διαφορά μεταξύ του μέτριου και αδιάφορου και του εξαιρετικού έργου τέχνης.

Το συνέδριο για τον κομμουνισμό στο Birkbeck όπου μίλησε ο Νέγκρι είχε τιμή συμμετοχής 100 λίρες. Ακριβώς απέναντι, στο School of Oriental and Asian Studies (SOAS) την ίδια ώρα γινόταν άλλο συνέδριο (πιο ταπεινό) με θέμα "ίντερνετ και ακτιβισμός". Η συμμετοχή στο συνέδριο αυτό ήταν δωρεάν. 
Μετά από διαμαρτυρία των αριστερών φοιτητών του SOAS για τη τιμή (και τη κοστολόγηση) της συμμετοχής στο Birkbeck, ο Νεγκρι (και ο Ζίζεκ που επίσης συμμετείχε στο συνέδριο του Birkbeck) μπήκε στο συνέδριο του SOAS και έκανε εκεί την ίδια διάλεξη! Το "βρετανικό" του γεγονότος ήταν πως το παραπάνω συνέβη κατα τη διάρκεια του lunch break του συνεδρίου του Birkbeck...

σχέση αλληλεπίδρασης μεταξύ νέων τεχνολογιών και κοινωνικών κινημάτων

                                                          linux install / fest

Παρακολούθησα το Σάββατο βράδυ στον Ελεύθερο Κοινωνικό χώρο Nosotros μια πολύ καλή συζήτηση για τις σχέσεις αλληλεπίδρασης, μεταξύ κοινωνικών κινημάτων και νέων τεχνολογιών, που διοργάνωσε η ομάδα SID.  Η συζήτηση ήταν ανοιχτή, ΄΄οριζόντια΄΄ και γι΄αυτό ακούμπησε πολλές πλευρές του έτσι κι αλλιώς πολυεπίπεδου θέματος, δηλαδή των μορφών κοινωνικής συγκρότησης που καθορίζονται στα πλαίσια των κοινωνικών δικτύων, ειδικότερα των δικτύων που χρησιμοποιούν ψηφιακές πλατφόρμες. (Από κινητά μέχρι social media). Είναι κάτι παραπάνω από φανερό πως οι διεκδικήσεις του δημόσιου χώρου και ο επανακαθορισμός της ταυτότητας του πολίτη, περνάει πια μέσα από τα δίκτυα κάθε είδους. 

Η αντίληψη και η δράση για την πολιτική και τη κοινωνία, συναντιέται με την παραγωγή πολιτισμού και τέχνης σε ένα αναπόφευκτο jamming, που επανακαθορίζει τα πάντα.

Αντί για περαιτέρω δικά μου σχόλια ή θεωρητικοποιήσεις που νομίζω πως είναι εντελώς άκαιρες, παραθέτω τμήμα από την live ανταπόκριση που έκαναν στο Twitter, ο Ματθαίος Τσιμιτάκης και ο Αστέρης Μασούρας. Σημειώνω μόνο, μία από τις προτάσεις που ακούστηκαν για τα κοινωνικά δίκτυα,  που είπε ένας συμμετέχων. ΄΄Τα social media ωφείλουν να εξασφαλίζουν πριν από οτιδήποτε άλλο την ίδια τη δομή τους΄΄,  και το software που την υποστηρίζει΄΄. Α! και κάτι ακόμα, το  κόκκινο κρασί στο μπαρ θέλει βελτίωση.

Τσιμιτάκης στο Twitter: 

--Εισήγηση των sid με αναφορά στη διαδήλωση για τα καμμένα και τα Δεκεμβριανά. Εχουμε εργαλεία, όπως wikis, blogs κοκ

--Αναφορά στα sites αντιπληροφόρησης (indymedia, tvxs)

--Ανοίγει το μεγάλο ακροατήριο. Τις αφίσες, εμείς τις κολάμε εμείς τις βλέπουμε (σ.σ. cool) Για την ιστορία οι sid είναι τα παιδιά που διαμαρτύρονταν έξω απο την εκδήλωση της Microsoft στο μέγαρο πέρυσι και την ομιλία Gates

--θα προσπαθήσω να κάνω οικονομία στα twits. Αν σας τα σπάσω πείτε μου

--Αφορμή για την κουβέντα μας ο Δεκέμβρης, όπου λειτούργησε η σχέση κινήματος και διαδικτύου

--Αναφορά στα κινητά και τη διαδήλωση που οργανώθηκε απο κινητά. "Το 94 έγινε ταυτόχρονη δαδήλωση σε τρείς πόλεις μετά απο επίθεση φασιστών

--Τα κινητά βοηθάνε αλλά μόνο στο βαθμο που υπάρχουν ήδη κοινωνικές σχέσεις

--Δεν υπάρχει ιεραρχική δομή στην πληροφορία μέσω κινητών. Δεν αναφέρω ομιλητές γιατί δεν τους ξέρω και γιατί δεν δηλώνουν όνομα

--Αναφορά στην διαδήλωση για τα καμένα. Δεν υπήρξε ποτέ κοινότητα bloggers. Τότε ήμασταν λίγοι, τώρα αχανές

--πρώτη απόπειρα ακτιβισμού, η υπόθεση της Αμαλίας

Αστέρης Μασούρας στο Twitter:

--Aρχικη εισηγηση (δεν ξερω τους περισσοτερους), μ'αναφορα σε σιωπηλη διαμαρτυρια για καμενα, #griots & τα εργαλεια του κοινωνικου ακτιβισμου

--Θα'μαι πιο λακωνικος απ'τον @tsimitakis, δε βοηθαει & το μεσο (κινητο με σπασμενο stylus)

--δεν υπαρχει κινημα των bloggers

--Ο elikas μιλαει για Αμαλια & Παρνηθα, "αναλαμβανω την ευθυνη για βουβο & μαυρα", μασκαρατα, κουκουλοφορια

--μεγαλες δυνατοτητες στα νεα μεσα "υπαρχει μια αμφιδρομη και οριζοντια συνεργασια

--ερωτηση: γιατι να μετριεται η επιτυχια ενος κινηματος με τους ορους φυσικης παρουσιας - αρχιτεκτονικης της πολης

--μην κολλαμε στο στιγμιαιο, Zeitgeist σαν παραδειγμα πετυχημενης αντιπληροφόρησης.          Προταση: εναλλακτικο narrative των griots

Προσποίηση σε δεύτερο βαθμό

                                    Luis Bunuel: Un chien Andalou

Le partage policier du sensible. Ο αστυνομικός επιμερισμός του αισθητού. Το αστυνομικό μοίρασμα , η αστυνομική συμμετοχή στο αισθητό. Μια φράση, μια απόφανση του Jacques Ranciere, άμεσα συνδεδεμένη με ότι εννοούμε ως κοινωνική χειραφέτηση. Η αναδρομή στη καταγωγή της έννοιας της πρότασης του, σύμφωνα πάντα με την ανάλυση του, αρχίζει από την Πλατωνική Πολιτεία σαν τον ορισμό των συγκεκριμένων θέσεων που οφείλουν να κατέχουν οι πολίτες σε σχέση με τα εφόδια που τους έχει παραχωρήσει η φύση, για να περάσει στα χρόνια της διακυβέρνησης της μοναρχίας (ancient regime), μέχρι την τελική μεταμόρφωση της στα χρόνια που ακολούθησαν μετά τη γαλλική επανάσταση.

Ο επιμερισμός του αισθητού λοιπόν, είναι η εμπειρία της συμμετοχής στη ζωή και η παραγωγή του εαυτού, της υποκειμενικότητας μας που συγκροτείται μέσα από αυτή. Σαφέστατα πρόκειται για μια πολιτική πρόσληψης και την ίδια στιγμή για μια τέχνη αποκλεισμού αυτού που δεν πρέπει να προσληφθεί ή ακόμα πιο πέρα, η πολιτική τέχνη της ανατροπής των περιορισμών.

Μια συμμετοχή που είναι μια σχέση ΄΄αρμονίας΄΄  όπως λέει , μεταξύ μιας συγκεκριμένης, απόλυτα ορισμένης θέσης , μιας θέσης που είναι ταυτόχρονα η συγκρότηση του ατόμου που την κατέχει και του εξοπλισμού του, των εφοδίων του δηλαδή, που συνηγορούν στη παρουσία του σε αυτή τη θέση. Το να είσαι δηλαδή εντός ενός συγκεκριμένου χρόνου και χώρου, να έχεις συγκεκριμένη ασχολία ή επάγγελμα και να έχεις εκπαιδευτεί ή να είσαι φυσικά προικισμένος, με άλλα λόγια, σύμφωνα με τους όρους της σύγχρονης γενετικής, να διαθέτεις τα συγκεκριμένα γονίδια που σου επιτρέπουν να αισθάνεσαι, να επικοινωνείς και να κάνεις αυτό που τελικά ταιριάζει επακριβώς στη θέση που κατέχεις.

Η κοινωνική χειραφέτηση, κατά συνέπεια δεν μπορεί να είναι άλλο παρά η κατάλυση , η διάρρηξη αυτού του αρμονικού συνόλου. Η εμφάνιση δηλαδή της δυνατότητας να κατέχει κανείς ένα άλλο χώρο και χρόνο και της ικανότητας να λειτουργεί εξίσου καλά και σε αυτή τη θέση ή ακόμα και σε μια ,φαινομενικά έστω, πολλαπλότητα θέσεων.

Η συνεχής μάλιστα δυνατότητα αλλαγής θέσεων ορίζει τη χειραφέτηση σαν την ανεστραμμένη πραγματοποίηση της αρχικής αποδοχής της ανικανότητας να κατέχει ένα άτομο άλλη θέση από αυτή που του έχει οριστεί και για την οποία είναι προορισμένο και εφοδιασμένο να κατέχει αποκλειστικά (όσο και αποτελεσματικά). 

Η πραγμάτωση της χειραφέτησης σαν μέρος λοιπόν της αντίληψης μιας πραγματικότητας διαφορετικής από αυτή που έχει ορισθεί είτε από την Πλατωνική φύση , είτε από τη διακυβέρνηση των μοναρχικών καθεστώτων , δεν μπορεί να είναι παρά μια χειραφέτηση σε σχέση με το αισθητό. Αυτό που έχει ορισθεί κατεξοχήν (par excellence) ως εικόνα. Η εικόνα του κόσμου συνολικά και τα σημεία των θέσεων που αντιστοιχούν σε κάθε άτομο ως επιμέρους αντιλήψεις της ειδικά.  Άρα η χειραφέτηση δεν είναι τίποτε άλλο από τη διασάλευση της αποκλειστικότητας των σχέσεων μεταξύ της συνολικής εικόνας του κόσμου και των επιμέρους σημείων των ατομικών θέσεων που οφείλουν να τη συνθέτουν.

Η χειραφέτηση που προκάλεσε η Γαλλική επανάσταση και η εμφάνιση της αστικής τάξης, ως κυρίαρχης τάξης, με ευαγγέλιο της την υποταγή στο Κεφάλαιο, (και στους νόμους του) δεν είναι παρά η άναρχη εικονογράφηση μιας χαμένης ενότητας. Μιας αρχικά αποδεκτής αρμονίας που έχει διαρραγεί. Μιας τέχνης της πρόσληψης του αισθητού που ή πρέπει να ξαναβρεί τη συνοχή της, ή πρέπει να επινοήσει κάτι εντελώς καινούργιο.  

Εδώ λοιπόν, η ακρίβεια της διατύπωσης της έννοιας του θεάματος από τον Guy Debord , όχι απλά σαν την εμφάνιση των εικόνων που κρύβουν τη πραγματικότητα, αλλά σαν αυτό που διαχωρίζει τη κοινωνική δραστηριότητα από το κοινωνικό πλούτο που αυτή παράγει, δηλαδή τη συνοχή ανάμεσα στο αποτέλεσμα της δράσης και στην αίσθηση της δράσης, φανερώνει πλήρως τις συνθήκες του δράματος.

Δεν βρισκόμαστε απλά μέσα στη Πλατωνική σπηλιά εκλαμβάνοντας τις σκιές σαν πραγματικότητα , αλλά όσο περισσότερο φανταζόμαστε πως σαν φυλακισμένοι μπορούμε να κατασκευάσουμε εκείνες τις εικόνες που θα μας απελευθέρωναν , τόσο περισσότερο συμβάλλουμε στην επέκταση των δυνατοτήτων του εγκλωβισμού μας.

Όπως ακριβώς πιστεύει ο καταναλωτής πως η ακραία, η έσχατη πράξη κατανάλωσης, θα τον απελευθέρωνε και θα έδινε αναδρομικά νόημα στη μελαγχολική μανία που τελικά ήταν η σύνθεση της ζωής του. Μια ψευδαίσθηση, ακραίας τελικής πράξης κατανάλωσης είναι και η καταστροφή του θεάματος του εμπορεύματος, ή ακόμα πιο πέρα η καταστροφή των διαχωρισμών στη διαδικασία παραγωγής τους. Κάτι που ήδη διαφαίνεται, για να μη πω βγάζει μάτι, στο χώρο των κοινωνικών δικτύων της infosphere , δηλαδή στα social media, όπου οι σχέσεις παραγωγού –καταναλωτή έχουν διαρραγεί με πρόσημο μια ακόμα εκδοχή της χειραφέτησης. Αυτή η κατάσταση ανήκει στη προσποίηση τρίτου βαθμού δηλαδή στη συνέχεια.

Προσποίηση σε πρώτο βαθμό

                       Luis Bunuel: Un chien andalou

Σε ένα πρόσφατο βιβλίο του ο Jacques Rancière, (Le spectateur émancipé), επιχειρεί μια σειρά από αναλύσεις για τις σχέσεις της τέχνης με τη πολιτική, με κεντρικό άξονα μια φράση που διατρέχει όλο το βιβλίο. Celui qui voit ne sait pas voir. Αυτός που βλέπει δεν ξέρει να βλέπει. Το θέτει σαν μια προϋπόθεση που διατρέχει την ιστορία μας από τη σπηλιά του Πλάτωνα, μέχρι τις διακηρύξεις για τον τερματισμό της κοινωνίας του θεάματος. Θέτει την ερώτηση: τι είναι αυτό που καθιστά μια εικόνα ανυπόφορη; (να ιδωθεί) Μια εικόνα δηλαδή που είναι κάτι περισσότερο από προϊόν για κατανάλωση, μια εικόνα που εδραιώνει κάτι που θα μπορούσε να δώσει νόημα στον όρο: πολιτική τέχνη. Μια εικόνα που μπορεί τελικά να κινητοποιήσει, να βγάλει κάποιους από την αδράνεια της απλής, άνευ όρων, παράδοσης στη θέαση.

Αρχικά παίρνει σαν παράδειγμα μια φωτογραφία - μια υποτιθέμενη ΄΄πρόκληση΄΄ του Ιταλού φωτογράφου Oliviero Toscani. Πρόκειται για την φωτογραφία μιας νέας κοπέλας, αποστεωμένης, ανορεξικής, που αφισσοκολήθηκε σε όλη την Ιταλία για την περίοδο της εβδομάδας της μόδας στο Μιλάνο το 2007. Η σημασία της φωτογραφίας λέει ο Rancière, είχε σε γενικές γραμμές δύο κατηγορίες ερμηνείας. Από την μια μεριά αυτοί που χαιρέτησαν την πράξη του να δείξει τη κακόμοιρη κοπέλα, σαν μια ένδειξη θάρρους και αποκάλυψης του backstage της βιομηχανίας της μόδας, και από την άλλη αυτοί που αγανάκτησαν όχι για τα τραγικά αποτελέσματα  που έχει η μόδα, αλλά γιατί θεώρησαν πως ο φωτογράφος προσφέρει στα μάτια των ηδονοβλεψιών (voyeurs), όχι μόνο τον υπαινιγμό των ωραίων εμφανίσεων που υπόσχεται η εβδομάδα μόδας την οποία διαφημίζει, αλλά με το πρόσχημα της αγανάκτησης προσφέρει σαν θέαμα και την άθλια πραγματικότητα.

Δηλαδή με άλλα λόγια εδώ έχουμε να κάνουμε με μια υποκρισία δεύτερου ή μάλλον τρίτου βαθμού. Σύμφωνα με τις ερμηνείες των θεατών. Η εικόνα κρίνεται τελικά ακατάλληλη να ασκήσει κριτική στη πραγματικότητα γιατί ανήκει στο ίδιο καθεστώς της πραγματικότητας που καταγγέλλει,(στο καθεστώς της ηδονοβλεψίας) αποτελώντας έτσι τελικά ένα και το αυτό θέαμα. Το συμπέρασμα που βγαίνει είναι πως δεν υπάρχει τελικά μια ανυπόφορη πραγματικότητα που η εικόνα μπορεί να αντιπαραθέσει στο prestige της ΄΄παρέλασης των εμφανίσεων΄΄, αλλά υπάρχει μόνο μια συνεχής ροή από εικόνες, ένα και μόνο παγκόσμιο καθεστώς επιδειξιομανίας, και είναι αυτό ακριβώς το καθεστώς που είναι το ανυπόφορο.

Γιατί για να αποδώσει μια εικόνα ένα πολιτικό αποτέλεσμα, πρέπει να πείσει τον θεατή πως ότι βλέπει είναι για παράδειγμα ΄΄ο αμερικάνικος ιμπεριαλισμός΄΄ ή ΄΄οι στρατηγικές των εταιριών΄΄ που κάνουν εδώ παιχνίδι και όχι γενικά η ανθρώπινη τρέλα. Αυτό λέει ο Rancière συνιστά το παιχνίδι του πολιτικού μοντάζ των εικόνων. Η μια από τις εικόνες πρέπει να παίξει τον ρόλο της πραγματικότητας που καταγγέλλει τη ψευδαίσθηση της άλλης. Αλλά καταγγέλλει την ίδια στιγμή την ψευδαίσθηση σαν τη πραγματικότητα της ζωής μας, μόνο που η ζωή μας συμπεριλαμβάνεται σε αυτή.

Στη συνέχεια ερχόμαστε στη ταινία του Guy Debord, La Société du spectacle. Εκεί βλέπουμε, λέει ο Rancière να παρελαύνουν ο John Wayne και ο Errol Flynn, δύο πρωταθλητές της άκρας δεξιάς του Hollywood. Αρχικά, ο πειρασμός είναι να δει κανείς στη παρέλαση των εικόνων, που είναι αντίστοιχα οι μάχες με τους αυτόχθονες ινδιάνους στο Shenandoah για τον Flynn και του Wayne στο ρόλο του στρατηγού Κάστερ, με λίγα λόγια μια παρωδία του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού, και την αντίστοιχη δοξολογία που του κάνει το Hollywood. Αυτός είναι άλλωστε και ο τρόπος που οι περισσότεροι αντιλαμβάνονται την ΄΄υπεξαίρεση΄΄ (detournement) που κάνει ο Debord.

Αλλά ο Debord ζητάει κάτι παραπάνω από όσους βλέπουν τη ταινία του (όπως και από αυτούς που διαβάζουν το βιβλίο του και το επικαλούνται, συχνά και με κάθε ευκαιρία). Ζητάει να αναλάβουμε για λογαριασμό μας τον ηρωισμό των μαχών που βλέπουμε, και να μεταμορφώσουμε την κινηματογραφική εμπλοκή, που παίζεται από τους ηθοποιούς σε πραγματική επίθεση ενάντια στην αυτοκρατορία του θεάματος. Αν κάθε εικόνα δείχνει απλώς τη ζωή αναποδογυρισμένη, μια ζωή που έχει γίνει παθητική, τότε θα αρκούσε να την αναποδογυρίσουμε (la detourner) για να εκδηλωθεί η ενεργός δύναμη που έχει αναποδογυριστεί.

Άλλωστε, κάνει στη συγκεκριμένη ταινία μια πιο διακριτική νύξη στην αρχή, όταν βλέπουμε στις πρώτες εικόνες του φιλμ δύο νέες και όμορφες γυναικείες φιγούρες, να αγαλλιάζουν μέσα στο φως. Ο θεατής μπορεί να μπερδευτεί στη συνέχεια , όταν βλέπει να παρελαύνουν διάφορα μοντέλα, στριπτιζέζ, και στάρλετς συνήθως ξέκωλες. Γιατί αυτές οι πρώτες εικόνες δεν έχουν βγει από διάφορα spectacles, διαφημίσεις ή Πετρούλες εποχής. Είναι εικόνες που έχει κάνει ο ίδιος ο Debord και είναι η γκόμενα του και μια φίλη της.

Είναι εικόνες που ανταποκρίνονται σε πρόσωπα πραγματικά μπλεγμένα σε αληθινές ιστορίες αγάπης και έρωτα και όχι έγκλειστες στις παθητικές σχέσεις του θεάματος. Και δείχνει με αυτό τον τρόπο πως οι εικόνες της αληθινής πραγματικότητας, μιας πραγματικότητας που αναποδογυρίζεται διπλά, αρκούν για να αποκαλύψουν πως αρκεί και μόνο το απλό γεγονός του να είσαι ένας θεατής, πως απλά και μόνο αν κοιτάς τις εικόνες φτάνει για να την πατήσεις. Η ενοχή που συμπεριλαμβάνει τον θεατή στη παγίδα του θεάματος αρκεί να είναι μόνο το γεγονός πως απλώς κοιτάζει εικόνες. Αν δεν κοίταζε δεν θάταν ένοχος. Και πως η επίδειξη της ενοχής του (μέσω του θεάματος) λειτουργεί περισσότερο για το συμφέρον αυτού που τον κατηγορεί παρά συμβάλλει στο να περάσει στη δράση. Μας λέει ο Debord πως όσο κοιτάζουμε τις εικόνες τις οποίες σχολιάζει ο ίδιος μάλιστα, δεν θα δράσουμε ποτέ. Θα μείνουμε για όλη μας τη ζωή θεατές μιας ζωής που θα περάσει σαν εικόνα.    

An extreme side of play

Picture : Antonio Matta Echaurren

There are extremes sides of play in urban games that are simple forms of masquerade.

There were philosophies that promised to teach us what to think about death and how to die.

Usually, boring to tears. Most interesting guidelines among them are those that say us, how to prepare it bit by bit( or byte by byte ) take care of it, decorate it, arrange the details or simply ignore them with just one move, find the ingredients (the ingredients that stand as tutors between life and death), imagine it, choose it of course, get an advise on it, ( here it comes the gameplay ''incoming transition'').

More, save it into a work without spectators, (Серге́й Генна́диевич Неча́ев is obviously excluded ) one has to exist only for oneself, not for a big deal, just for that shortest little moment of life.

Just to mention a comment of M. Foucault on that matter, he advises: ''Those who survive, of course, see suicide as nothing but superficial traces, solitude, awkwardness, and unanswerered cries''. Needless to say,in social terms as well. Well, these people can't help but ask why? The only question -that a noble mind- regarding death, shouldn't ask at all.

Yes, why? Because i wanted to. It is true that individual or social suicide, (how can you trace the difference) often leaves discouraging traces. From a tongue that is hanging in a room, or a self closed in a garage with the gas turned of, to a city civilian wreck after a suicide warfare, that leaves some brain lying on the sidewalk for the dogs to come and sniff it at?

I think that many prefer to commit suicide straight on, than to continue to think about it all.

I also think that suicide whatever is social or individual, (again try to make the difference) must not be left to unhappy people who might bungle it or make a mess of it. As a backup, there are lots fewer happy than unhappy people.

Again Foucault: An advise to the lovers of humanity (and to game developers). If you really want to see a decrease in the number of social or individual suicides,support only those potential suicides which are commited with forthought, quietly, even at broadcast and especially without a wavering. After all, we should consider ourselves lucky to have at hand (with suicide) an extreme unique social and individual experience. It's the one, which above all the rest deserves the greatest attention-not that it shoudn't worry you- but rather so that you can make of it a fathomless pleasure whose patient and relentless preparation will enlighten all of your life.

Military Operations on Urban Terrain [MOUT]

Συμπυκνωμένες προσομοιώσεις (simulacrum) βασισμένες στα ήδη υπαρκτά αστικά μας περιβάλλοντα επανασχεδιάζονται εντός ή/και ΄΄ως εάν΄΄ να είναι οι γειτονιές μας. Προσομοιώσεις, όπου  αυτοί που ανταποκρίνονται πρώτοι, στις καταστάσεις εκτάκτου ανάγκης, σε μικρή ή μεγάλύτερη κλίμακα, (ή που δεν ανταποκρίνονται καθόλου κάτι που είναι επίσης μέρος του σχεδίου δράσης) ασκούν τις ικανόνητες τους στην αντιμετώπιση των ΄΄καταστροφών΄΄.

Σε καταστάσεις εκτάκτου ανάγκης, από καραμπόλες αυτοκινήτων, σε ταραχές (riots), από σεισμούς σε τρομοκρατικές επιθέσεις,  όπου τέλος πάντων η τάξη καταλύεται, οι ΄΄κόσμοι΄΄ της αστυνομίας, της πυροσβεστικής και του στρατού, που έρχονται για την υποστήριξη μας, μεταβάλλονται σε κυρίαρχη τάξη- σε μια κατάσταση εξαίρεσης.

Μια άλλη αρχιτεκτονική πρόσληψης του χώρου εμφανίζεται στο όλο και περισσότερο επεκτεινόμενο τοπίο της ΄΄ετοιμότητας΄΄. Δεν είναι τίποτα περισσότερο από στυλιζαρισμένες μορφές κοινότοπων, καθημερινών χώρων, με την διαφορά πως ενσωματώνουν στο στύλ τους τον extraordinary τρόμο ενός όλο και περισσότερο προσδοκώμενου μέλλοντος που σε αυτούς προς το παρόν τείνει να γίνει ρουτίνα.

Tensegrity_2

The system in which [people] move about is too vast to be able to fix them in one place, but too constraining for them ever to be able to escape fromit and go into exile elsewhere. There is no longer an elsewhere. Because of this, the “strategic” model is also transformed, as if defeated by its own success; it was by definition based on the definition of a “proper” distinct from everything else; but now that “proper” has become the whole. Itcould be that, little by little, it will exhaust its capacity to transform itself and constitute only the space…in which a cybernetic society will arise, the scene of the Brownian movements of invisible and innumerable tactics.

One would thus have a proliferation of aleatory and indeterminable manipulations within an immense framework of socioeconomic constraints and securities: myriads of almost invisible movements, playing on the more and more refined texture of a place that is even, continuous,

and constitutes a proper place for all people. Is this already the present or the future of the great city?

Michel de Certeau, the French social theorist, talks in his book L'invention du quotidien,Vol. 1, Arts de faire, about ''constraints''and ''securities''. One could read here, tensions and integrities (read tensegrity) as constantly interchangeable concepts. 

Εν τω μεταξύ, η εκρηκτική ανάπτυξη των παραγκουπόλεων (slum towns) ειδικά στις χώρες του ΄΄τρίτου κόσμου΄΄ αλλά όχι μόνο, είναι μάλον το πιο κρίσιμο γεωπολιτικό γεγονός των καιρών. Επίσημα , συνεχίζουμε να το αντιμετωπίζουμε σαν ένα περιθωριακό φαινόμενο. Όμως σύντομα -αν δεν συμβαίνει ήδη- η αστική συγκέντρωση του παγκόσμιου πληθυσμού, θα ξεπεράσει τον πληθυσμό της υπαίθρου και μιας και οι κάτοικοι των παραγκουπόλεων θα αποτελούν την πλειοψηφία των πόλεων, τότε με ποια έννοια ακριβώς θεωρούμε το φαινόμενο ΄΄περιθωριακό΄΄; Μιλάμε για ένα πληθυσμό που ζει μια εντελώς διαφορετική πολιτική κουλτούρα. Τοποθετημένος εκτός του όποιου κρατικού ελέγχου ( who cares and who is able to care), σε διαρκή αναζήτηση μορφών αυτο οργάνωσης, εν μέρει εκτός νόμου και επαναπροσδιορίζοντας διαρκώς την ηθική της βίας.

Ένα νέο προλεταριάτο που δεν έχει να χάσει ούτε τις αλυσίδες του γιατί δεν κατέχει ούτε τέτοιες. Μια αποεδαφοποιημένη νεα παγκόσμια κοινωνική τάξη που με ένα παράδοξο τρόπο μοιράζεται κοινούς τόπους με την άλλη upcoming τάξη την επονομαζόμενη ΄΄συμβολική τάξη΄΄, επίσης ΄΄τοπικά ξεριζωμένη΄΄ αυτής των μάνατζερ, των δημοσιογράφων και των δημοσιοσχετιστών, των καλλιτεχνών και των ακαδημαικών, ίσως των μπλογκερς κτλ, αυτών που αισθάνονται πολύ πιο κοντά με τους αντιστοίχους τους στην άλλη άκρη του ατλαντικού πχ , παρά με τους κατοίκους της πόλης τους μισό χιλιόμετρο πιο πέρα. Ίσως θα έπρεπε να ρίξουμε μια ματιά στα σημάδια μιας αναδυόμενης κοινωνικής συνείδησης και νέων μορφών συμμαχίας γιατί ως γνωστόν εκτός από τις βουλές του θεού, είναι άγνωστες και οι βουλές της ιστορίας.

Post- bureaucratic governance and the Global City

         Constant Nieuwenhuis,  New Babylon map (detail)

Ο θεωρητικός του παιχνιδιού Johan Huizinga όταν έγραφε το βιβλίο του Homo Ludens, δεν σκεφτόταν ένα νέο είδος ανθρωπότητας ένα ΄΄νέο ανθρωπολογικό παράδειγμα΄΄αλλά μάλλον ένα διαφορετικό τρόπο σκέψης (state of mind). Είχε στο μυαλό του τον τρόπο που συμπεριφέρονται οι άνθρωποι, όταν βρίσκονται σε μια γιορτή, σε ένα καρναβάλι ή σε ένα πάρτυ. Προσωρινά, γίνονται Homo Ludens για να μετατραπούν την επόμενη μέρα ξανά σε Homo Faber. Γιατί είναι υποχρεωμένοι να ΄΄βγάλουν το ψωμί τους΄΄. Όπως έλεγε ο Μαρξ η δημιουργικότητα είναι ένα state of mind. Ένας καλλιτέχνης δεν είναι συνέχεια ΄΄ένας ζωγράφος΄΄, ΄΄ένας μουσικός΄΄.

Είναι ζωγράφος και μουσικός όταν ζωγραφίζει ή όταν συνθέτει και παίζει μουσική. Εδώ και καιρό μάλιστα όταν οι καλλιτέχνες δεν είναι καλλιτέχνες και προκειμένου να συνεχίσουν να είναι, ωφείλουν να αποκόβονται από τον εαυτό τους και να γίνονται επιδέξιοι μάνατζερς και πλασιέ. Το ζητούμενο θα ήταν μια σύγκλιση των δύο τρόπων αντίληψης. Αυτής του J.Huizinga και αυτής του Μαρξ. 

Στο δεύτερο μισό του εικοστού αιώνα -αν και όχι μόνο- έχουν γίνει πάρα πολλές συζητήσεις και έχει υποστηρικτεί επανειλημμένα η άποψη ΄΄πως όλοι οι άνθρωποι είναι καλλιτέχνες΄΄.

Εκείνο που ελάχιστα συζητείται όμως είναι ποιοί είναι οι τρόποι που θα μπορούσαν να ξυπνήσουν αυτή τη λανθάνουσα δημιουργικότητα. Με την εμφάνιση της διαδραστικής τεχνολογίας, το θέμα επανήλθε στο προσκήνιο με νέο τρόπο. Οι καλλιτέχνες της Net-art στα 90΄ς και στη συνέχεια οι media artists αλλά και η main stream βιομηχανία του info -entertaintement, δημιούργησαν πολλές πλατφόρμες διάδρασης χρησιμοποιώντας διαφορετικούς τρόπους προσσέγγισης, έκαναν παραγωγή πρωτότυπου λογισμικού και τις πρόσφεραν στο ΄΄κοινό΄΄ για να παίξει και να δημιουργήσει. Τα αποτελέσματα είναι συζητήσιμα προς το παρόν. Θα μπορούσε να παραθέσει κανείς πολλούς λόγους σαν αιτίες. Μια απόπειρα σύνοψης των αιτιών θα μπορούσε να αποδωθεί στη ριζωμένη γραφειοκρατική μορφή διακυβέρνησης των κοινωνιών, αποτέλεσμα της βαθειάς αυταρχικής και αντικοινωνικής ΄΄φύσης΄΄ του καπιταλισμού. Στις διαμεσολαβημένες μορφές αντίληψης και χρήσης του κόσμου σαν το θέαμα της παραγωγής και της αναπαραγωγής του. Γνωστές αυτές οι αναλύσεις και συχνά εξίσου διαμεσολαβημένες.

          Second life map (detail)

Ο Ολλανδός αρχιτέκτονας Constant Nieuwenhuis, ξεκίνησε το 1960 ένα αρκετά ξεχωριστό για την εποχή πρότζεκτ με το όνομα New Babylon, το σχεδιασμό μιας παγκόσμιας πόλης, με σκοπό να βρει μορφές διακυβέρνησης που θα μπορούσαν να απεγκλωβιστούν από τους βρόχους της γραφειοκρατίας. Κάποιους τρόπους που θα μπορούσαμε να τους αποκαλέσουμε post- bureaucratics. Απορρίπτοντας τους υπάρχοντες μοντερνίστικους θεσμούς, της κάθετης ιεράρχησης της κοινωνικής τάξης, προσπάθησε να βρει μια εναλλακτική λύση στο παιχνίδι, σαν αυτό που παίζουν τα παιδιά.

Το πήγε και ένα βήμα παραπέρα όμως, προσπάθησε να επινοήσει ένα τέτοιο παιχνίδι,δηλαδή πως να ενσωματώσει ένα ελεγχόμενο σχέδιο που θα μπορούσε να προκαλεί ένα άμεσο ανεξέλλεκτο play μέσα στους χώρους της New Babylon. Όμως ένα τέτοιο σχέδιο περιέχει μια αντίφαση. Το παιχνίδι, θα έπρεπε να είναι αυτοκυβερνώμενο σε τέτοιο βαθμό που η χρήση των χώρων της New Babylon να βρίσκονται κάτω από τον απόλυτο έλεγχο των κατοίκων της. Αλλά αυτό εξαλείφει βέβαια το ρόλο του σχεδιαστή ή οπουδήποτε έχει πρόσβαση στον έλεγχο των συνθηκών του χώρου σαν σύνολο. Στην ουσία ο Constant συνέλαβε ένα μοντέλο πόλης που θα μπορούσε κανείς να πει πως έμοιαζε με το World Wide Web. Το κύριο στοιχείο της New Babylon ήταν η δυνατότητα κίνησης, περιπλάνησης, χωρίς εμπόδια από τόπο σε τόπο χωρίς όρια. Με αυτή την έννοια έθεσε τις βάσεις των σύγχρονων αιτημάτων (και την πάλη) για ένα εικονικό περιβάλλον όπου οι άνθρωποι μπορούν να κινούνται, να συναντιώνται και να αλληλοεπιδρούν όποτε θέλουν και όπου θέλουν.

Όπως λέει η Catherine de Zegher, το πρότζεκτ του Constant, θα μπορούσε να είναι ο ορισμός της αποστολής του εικονικού κόσμου της Second Life, που όπως η New Babylon θέλει να φέρει τον καθένα πάνω στον πλανήτη μαζί σε ένα χώρο όπου η ελευθερία του παιχνιδιού συνδιάζεται με την πρόσβαση στα εργαλεία δημιουργίας του κόσμου.

Φυσικά η Second Life μοιάζει περισσότερο αυτή τη στιγμή με μια ΄΄φιλελεύθερη δικτατορία΄΄ παρά με την ιδέα που είχε ο Constant, αλλά σίγουρα πλησιάζει σε κάποια σημεία αρκετά την ιδέα. Άλλωστε τα μοντέλα των εικονικών κόσμων που δημιουργούνται από τους χρήστες τους σήμερα, είναι ένα αρκετά πολύπλοκο και ρευστό θέμα και σε συνδυασμό με την όλο και περισσότερη σύγκλιση τους με τον πραγματικό κόσμο, μετατρέπονται σε νέο πολιτικό πεδίο αντιπαραθέσεων. 

Πάντως, και τα δύο πρότζεκτς που εμφανίζονται σε δύο διαφορετικούς τόπους και χρόνους, δεν διαφέρουν στις φιλοδοξίες τους και στην ελπίδα για παραγωγικό παιχνίδι που πάνω του επενδύουν. Παρόλα αυτά η ιδέα για το παιχνίδι παραμένει αρκετά διαφορετική ακόμα, μεταξύ της ευρωπαικής αντίληψης για ένα συλλογικό πρωταρχικό, αθώο παιχνίδι και την βορειο-αμερικάνικη εκδοχή του παντοδύναμου ατομικιστικού παίκτη. Και οι δύο εκδοχές όμως στοχεύουν η κάθε μια με τον δικό της τρόπο, στην απεμπλοκή από τις απαρχαιωμένες γραφειοκρατικές δομές και το πέρασμα σε μια post-bureaucratic μορφή διακυβέρνησης.

A quickly growing location based game

Greek state protects European traditions. Police defends the second Xmass tree 

Greece is a marginal country at the borders of the E.U mall, showing clearly its  deficiency to follow the current capitalist transformations, but at the same time reflects the very same symptoms that haunt the European sphere as well. For one more time, a confused situation is arised in both Greece and Europe regarding the all time classic ''classification'', that situates the Balkans as a non European territory.  And this time, it seems that Greece although had embedded at the national curiculum vitae the ''high succes'' of the 2004 Olympic Games, finds itself retrograding back to the Balkans, as it seems at the end of the story.The  analysis of Stathis Kouvelakis  at the contretemps online, deals with this subject and practically is the best i found so far.

Lets get some answers

                      Text from ''Monsters'' exhibition , Dresden, Germany

Greekness is my weakness

Ο γνωσιολογικός καπιταλισμός (cognitive capitalism) είναι η σύγχρονη μορφή καπιταλισμού στην οποία η παραγωγή των γνώσεων και ‘’γενικότερα’’ η παραγωγή του ‘’ανθρώπου από τον άνθρωπο’’ έχουν τον βασικό ρόλο ενώ στον Φορντικό καπιταλισμό κυριαρχεί η εξιδίκευση των κατατάξεων, οι έρευνες πάνω σε οικονομίες που σε γενικές γραμμές γίνονται αντιληπτές ώς γραμμική κλιμάκωση κερδών και οι υλικές επενδύσεις. Αυτό που αποκαλείται γενικά, αν και συχνά αόριστα, ως βιοπολιτική. Με άλλα λόγια, αν στον 19 και στον 20 αιώνα η παραγωγή κεφαλαίου απαιτούσε ''επενδύσεις'' σε περιοχές του κόσμου που βρίσκονταν εκτός των κέντρων συσσώρευσης και τελικής κεφαλαιοποίησης του φυσικού πλούτου, π.χ αποικίες, σήμερα οι ''αποικίες'' και οι παραγωγικές επενδύσεις είναι τα ίδια τα ανθρώπινα σώματα, όπου αυτά απαντώνται. Αποικία/ες, είναι η ίδια η ανθρώπινη ύπαρξη στον κόσμο.

Το σημείο κλειδί δεν είναι πια η συσσώρευση σταθερού υλικού κεφαλαίου αλλά η ικανότητα απόκτησης γνώσεων και η δημιουργία της εργασιακής δύναμης. Η αποτελεσματικότητα δεν βρίσκεται πια στα κέρδη από το χρόνο της εργασίας αλλά στην διαδικασία , στο ‘’πρότσες’’ της απόκτησης γνώσεων και στις δυνατότητες προτάσεων νέων μοντέλων. Οι δημιουργικές ικανότητες βρίσκονται πια μέσα στα κεφάλια των κατόχων των γνώσεων και όχι πια σ΄αυτούς που κατέχουν τα μέσα παραγωγής.
Αυτό άλλωστε, είναι που το μεγαλύτερο κομμάτι της αριστεράς-κυρίως της ελληνικής αλλά όχι μόνο- αρνείται να καταλάβει. Μέσω του εξαναγκασμού πάνω στα copyrights και στην ιδιωτικοποίηση του ‘’γνωρίζειν’’ η τάξη αυτή επιχειρεί να θέσει στη κατοχή της το πιό σημαντικό κομμάτι αυτού του πλούτου που παράγεται από το ‘’πάντα διαχρονικό general intellect’’.
Ειδικά στην Ελλάδα, μια χώρα που η δομή της σαν κράτος ήταν πάντα μια υπόθεση ύπαρξης με μορφή εξωτερικού δανείου, γιατί απλά αυτό εξυπηρετούσε ''αυτά'' ή ''εκείνα '' τα συμφέροντα αυτών ή των άλλων -μέχρι και πρόσφατα άλλωστε στην περίοδο του 2004 και της ''αναγέννησης των ολυμπιακών αγώνων''- αυτή λοιπόν η μετεξέλιξη του καπιταλισμού δημιουργεί ανυπέρβλητα εμπόδια. Πως είναι δυνατόν σε μια κατά βάση βαλκανική χώρα, έστω και προνομιούχα στη γειτονιά, λόγω της υποτιθέμενης συμβολικής ιστορικής της σημασίας, που όμως προκειμένου να επιζήσει ως κράτος όταν τα φώτα της δύσης δεν στρέφονταν πανω της , έπρεπε να γίνει αποικία του εαυτού της (self- colonalization) να εφαρμοστεί μια προηγμένη μορφή καπιταλισμού σαν αυτή του γνωστικού καπιταλισμού που απαιτεί την κεφαλαιοποίηση της γνώσης? Αυτό σημαίνει την πλήρη ρήξη με τις δομές εξουσίας που διέπουν και συγκροτούν κακήν κακώς την διαχρονική κωμωδία της εντόπιας διακυβέρνησης. (Όλως τυχαίως συγκροτημένης γύρω από οικογενειακά ονόματα). Πως είναι δυνατόν οι φεουδαλιστικού τύπου δομές εξουσίας , ο βυζαντινισμός της διοίκησης και της οικονομίας, οι αρχαιολογικές -κυριολεκτικά και μεταφορικά- δομές της πολιτιστικής ζωής, να επιτρέψουν την μετάβαση των νέων από απλούς διεκπεραιωτές μιας local γραφειοκρατείας, σε κατόχους γνώσεων της σύγχρονης παραγωγής υπεραξίας? Να ταυτιστεί δηλαδή η ικανότητα απόκτησης γνώσεων και η αυτοδιαχείριση της εργασιακής δύναμης με όρους που ξεπερνούν κατά πολύ την πολιτική και κοινωνική γνώση της ελληνικής κοινωνιας? Να εμφανιστούν golden boys που δεν φορούν ράσα? Η αλλιώς κάποιοι έλληνες που θα 'εχουν την δυνατότητα να επαναξιολογίσουν τα βιοπολιτικά σώματα -και κατ' επέκταση την παραγωγή αξιών και δύναμης- που συμπεριλαμβάνονται εντός των παραδοσιακών συνόρων? Για όνομα του θεού.

Είναι άραγε τυχαία τα λόγια του φαιδρού ποινικολόγου που ανέλαβε την υπεράσπιση του μπάτσου δολοφόνου?
''Ο θεός θέλησε τον θάνατό του''.

Representational Democracy is dead in Greece

GRIOTS_day 3

Αυτό που συμβαίνει στην Ελλάδα αφορά πρώτα το πλήθος και έπειτα το λαό.

Με την βοήθεια των ΜΜΕ οι Έλληνες βρίσκονται σήμερα Τρίτη 9 Δεκεμβρίου σε πλήρη σύγχιση. Δύσκολα καταλαβαίνει κανείς τι συμβαίνει στην Αθήνα και στις άλλες πόλεις που τμήματα του πληθυσμού έχουν εξεγερθεί. Αν εξαιρέσει κανείς αυτούς που επαναλαμβάνουν τις άσχετες συναισθηματολογίες των μίντια, η υπόλοιπη κοινωνία έχει μείνει άφωνη. Κι΄αυτό γιατί  έχουμε να κάνουμε με ένα ιδιότυπο και καινοφανή διαχωρισμό της κοινωνίας. 

Από τον Hobbes ξέρουμε πως πριν από το κράτος υπάρχουν οι πολλοί και πως μετά την εγκαθίδρυση του κράτους υπάρχει ο λαός ο ένας, αυτός που έχει τάχα μου μια και μοναδική βούληση.Το Ελληνικό κράτος έχει κάποιο καιρό τώρα,  αποσυντεθεί από τα σκάνδαλα, την διαφθορά και τις παγκόσμιες κοινωνικές και οικονομικές μεταβολές που δεν μπόρεσε να αντιμετωπίσει. Η ξαφνική εξέγερση το έχει περιορίσει ακόμα περισσότερο. Ένα κράτος που άλλωστε ποτέ δεν ήταν πραγματικά ισχυρό (σαν εξουσιαστική δομή) με την έννοια των δυτικών Ευρωπαικών κρατών- αλλά μάλλον ένα copy-paste ένα πάτσγουορκ φτηνών απομιμήσεων, ξένων προς αυτό μορφών συγκρότησης εξουσίας . 

Έτσι, έχουμε σήμερα στη κοινωνία από την μια μεριά αυτούς που θέλουν να συνεχίσουν να εκχωρούν τα φυσικά τους δικαιώματα στον ¨κυρίαρχο¨, κατά συνέπεια και στους κομματικούς σχηματισμούς που συνθέτουν την ΄΄φανερή ΄΄ πολιτική ζωή,  με άλλα λόγια προκειται γι' αυτό που ονομάζουμε λαός . Και από την άλλη το πλήθος που αποτελείται από ανομοιογενή στρώματα περιθωριοποιημένων, νέων, λιγότερο νέων και φυσικά ΄ξένων΄μεταναστών. 

Το Πλήθος λέει ο Βίρνο ΄΄αποστρέφεται την πολιτική ενότητα, εναντιώνεται στην υπακοή, δεν κλείνει συμφωνίες διαρκείας ποτέ δεν φτάνει το status νομικού προσώπου διότι ποτέ δεν εκχωρεί τα φυσικά του δικαιώματα στον κυρίαρχο. Μια εκχώρηση που άλλωστε απαγορεύεται από την ΄φύση΄ του πλήθους, από τον ΄τρόπο ΄υπαρξης του,δηλαδή τον 

πληθυντικό του χαρακτήρα και την δράση του.

Όταν οι πολίτες εξεγείρονται κατά του κράτους είναι το πλήθος κατά του λαού. (Hobbes, De Cive)

Σε μερικές ακραίες περιπτώσεις η ανυπακοή του πλήθους μπορεί να εμφανιστεί ακόμα και μέσα στις ίδιες τις δυνάμεις καταστολής, όπως για παράδειγμα να πέφτουν δακρυγόνα στο χώρο του νεκροταφείου που γίνεται η κηδεία του εφήβου ή στις συγκεντρώσεις των μαθητών.

Στην Ελλάδα τα τελευταία χρόνια μεταξύ άλλων παραγόντων, (π.χ διαφθορά, κρατική ανεπάρκεια, έλλειψη υποδομών παρασιτική οικονομία, αλλαγές σύνθεσης πληθυσμού) συνέβη και μια πρωτοφανής συρρίκνωση του κοινωνικά αναγκαίου χρόνου εργασίας, που πήγε χέρι-χέρι με την αύξηση του ωραρίου για όποιον ΄΄ήταν μέσα΄΄και την περιθωριοποίηση 

όσων ΄΄ ήταν έξω΄΄ δηλαδή των πολλών. Οι πιο απελπισμένοι απ΄αυτούς αλλά και οι πιο αποφασισμένοι είναι όσοι βρίσκονται στους δρόμους. Μαζί με τους μαθητές.

Και τελικά, όπου υπάρχει λαός δεν υπάρχει πλήθος, αλλά εκεί που υπάρχει πλήθος δεν υπάρχει λαός.

GRIOTS _day 2

Monday 8 December

The griots continue today all over Greece especially in Athens , the city of Larisa and Thessaloniki.

The situation is completely out of control as after all it was anticipated. What we face in Greece, it is not a simple reaction to the murdering of the young student Alexis Grigoropoulos, but something that we could describe as a general exegersis, somehow simular to what happened in Los Angeles in 96 or in Brixton in the 80's.

For many years, a sterotype regarding the anarchist cycle was used to cover the feelings and the reactions of the Greek people , towards the forms of oppressions used by both socialists and right wing goverments in order to exercise power. In the past years the official government estimations and the main stream media were giving a number of few hundred people that they were supposed to be the ones responsible for the several riots that were taking place.

But what me and everyone else could easily see at the streets of Athens tonight are scenes of thousand of desperate people of all ages that they were expressing their anger and their desperation against a govermentality that produces nothing else but a permanent scandal. Poverty, precarity, nepotism and police repression that lasts for years, wreak out 

after the killing of the adolescent. This riot, this exegersis is a spontaneous expression of the Greek society. It takes its course in the streets, where people break store windows, set up fires everywhere especially to the ATM's and the banks and they're looting the shops. These banks that hold in hostage the two thirds of the Greek population, by giving easy take loans so to promote consumerism in a society in which no healthy economic production can be guaranteed.

Of course, it should be noticed that there is an absence of any kind of political discourse or demand at this moment regarding the groups of people  (or should I describe them with the greek word ochlos). Same goes for the government that proves itself -for one more time- incapable of holding the situation, as well as for the political parties that react by   ''fits and starts '' toward the events.

 

As it concerns the greek blogshpere and the alternative movements, the situation is limited in efforts to keep in contact between each other, and infrequently  some try to organise a peaceful manifestation in the center of Athens

for the moment in vein. At 10.00pm, Monday night, Athens is by no any means of exaggeration in state of war.

Tomorrow is the funeral of the student.....

GRIOTS

Le 6 et le 7 Décembre les Grecs ont vécu l’expérience des émeutes sociales qui n’ ont pas eu de précèdent, depuis le début des années ‘90. Le meurtre d’un adolescent Grec de 15 ans, par un policier de MAT (CRS Grec) dans un café du centre ville d’Athènes, plus précisément dans le quartier de Exarchia , l’équivalent du Quartier Latin ,a été la cause de toute une série de manifestations violentes, très vite prolongée presque dans toutes les grandes villes Grecques. Du Nord du pays, jusque dans l’île de Crète, des milliers d’étudiants et des citoyens Grecs se sont lancés à des actes violents comme réponse au meurtre du jeune Alexis Grigoropoulos.

Pourtant, ce qui n’est peut-être pas étonnant mais tout de même très grave, c’est la manière que les media mondiaux ont adoptée comme explication de la situation ainsi que l’annonce du gouvernement de la droite Grecque, comme d’ailleurs celle de la majorité des media Grecs, qui traitent un phénomène social très grave d’accident particulier et aussi d’un acte isolé d’un policier qui aurait perdu son sang froid, une explication qui veut que les manifestations répandues dans toutes les coins du pays auxquelles ont participé des grecs de tout âge est la suite effectuée par les soi-disant ‘’ ils ‘’ du milieu anarcho-autonome comme une simple vengeance.

La vérité est beaucoup plus grave, les émeutes sont le résultat d’une politique anti-laïque, soutenue par des mesures policières autoritaires contre le peuple Grec qui subit les pires des mesures économiques et sociales depuis la restauration de la démocratie en 1974 après la dictature des colonelles. Les Grecs sont très pessimistes et ils croient que le pire est encore à venir.