CIRCUS VITIOSUS _εμείς και το Κράτος ξαναρχόμαστε

Στη Δάφνη επ΄ευκαιρία του ταξιδιού της στη χώρα του Νίτσε.

Σε ένα συνέδριο αφιερωμένο στον Nietzche, που έγινε το 1972 στο Cerisy-la-Salle στη Γαλλία, ο Pierre Klossowski παρουσίασε μια εισήγηση για την έννοια της αιώνιας επιστροφής, δηλαδή της θεμελιώδους ιδέας , κεντρικής στη σκέψη του Γερμανού φιλοσόφου, δίνοντας της το όνομα Circulus Vitiosus. Μέσα στην εισήγηση υπάρχει ένα σημείο που ο Klossowski αναγκαστικά συναντά τη Νιτσεϊκή ιστορική σύλληψη της σχέσης αφεντικού – δούλου (master and slave) έτσι όπως την συνέλαβε ο Νίτσε από τη σκοπιά ΄΄του μετριασμού του ανθρώπου μέσω της οικονομίας΄΄. Σίγουρα εκατό χρόνια μετά το θάνατο του φιλοσόφου και σαράντα πέντε μετά την ερμηνεία του Klossowski, ελάχιστοι (με κάποια γνώση τουλάχιστον της σκέψης του Νίτσε) θα διαφωνούσαν για τις ΄΄προφητικές΄΄ του ικανότητες.

Η σχέση αφεντικών –δούλων για τον Νίτσε, κατέχει θέση υπόβαθρου για αυτή τη κίνηση της ανθρωπότητας που αποκαλούσε ΄΄θέληση για δύναμη΄΄ , δηλαδή τον μετασχηματισμό του ανθρώπου σε κάτι άλλο, προφανώς καλύτερο. Την υπέρβαση δηλαδή της θεϊκής συνθήκης της αιώνιας επιστροφής, αυτού του θεϊκού βίτσιου, που καθίσταται αντιληπτό σαν ένα παραλήρημα που θέτει διαρκώς το δίλημμα: ΄΄αναγνωρίζεις ή όχι ότι οι πράξεις σου δεν έχουν κανένα νόημα ούτε στόχο, αν πρόκειται πάντα για τις ίδιες καταστάσεις επ΄αόριστον επαναλαμβανόμενες΄΄?

Λέει λοιπόν ο Klossowski ερμηνεύοντας τον Νίτσε: Κάθε κυριαρχία οφείλει να προμηθεύσει μια δημιουργία που να μεταστοιχειώνει τη καθαρή βία (αυτή που ασκείται μέσα στα πλαίσια της σχέσης master & slave) σε απόλαυση τόσο γι΄αυτούς που ασκούν βία – και τούτο τόσο στο ηθικό επίπεδο όσο και στο υλικό επίπεδο, δε θα γινόταν παρά με το γεγονός της επικοινωνίας- όσο και γι΄αυτούς που την υφίστανται. Η συναισθηματική και υλική εκμετάλλευση, σε οποιοδήποτε επίπεδο κι αν βρίσκεται, δεν ασκείται στην πράξη παρά για το χρονικό διάστημα που προσφέρεται η ανάγκη να υποστούμε εκμετάλλευση. Η αναγκαιότητα να μεταστοιχειώσουμε τις αξίες προέρχεται από το ότι έχουν εξαντληθεί τα ηθικά αποθέματα μιας εκμετάλλευσης, ως εκ τούτου, πρέπει να βρούμε στα όντα έναν καινούργιο αναβαθμό, όπου η επιθυμία να υποστούν εκμετάλλευση να τους παρέχει το προνόμιο μιας απόλαυσης. Μια ηγεμονία γκρεμίζεται από τη στιγμή που παραγνωρίζει αυτή την αρχή (principe) δημιουργίας εργαλείων προς απόλαυση, που συνιστά μια αξία. Βία και απόλαυση δεν έχουν θεμέλιο από τη στιγμή που εξαφανίζεται η δημιουργία. Η βία του παραλόγου δεν μπορεί παρά να ξανακυλήσει στο βαθμό του παραλογισμού της βίας.

Παρακολουθώντας αυτές τις μέρες τα τεκταινόμενα στη σκηνή της πολιτικής στη χώρα μας, μου είναι αδύνατον να μη κάνω τραγελαφικούς συνειρμούς για τη βία του παραλόγου που διασχίζουμε στη σχέση πολίτες-κράτος, ένας θίασος από θλιβερούς slaves και ακόμα θλιβερότερους masters, έτοιμους να επανιδρύσουν με περηφάνια και κομπασμό το μηδέν. Και βέβαια ούτε λόγος, ούτε η παραμικρή νύξη για κάποια βαθμίδα νέας απόλαυσης. Το 2004 και την ολυμπιακή ευφορία αμφιβάλλω αν τη θυμάται πια ακόμα και το κοριτσάκι που έσβησε τη δάδα κι άνοιξε τη πόρτα στη νύχτα. Νομίζω πως θα ταίριαζε αρκετά καλά σαν ΄΄υπερ-τιτλος΄΄ στη προεκλογική (και μετεκλογική) περίοδο που διανύουμε ο τίτλος της εισήγησης του Klossowski, αλλά ελαφρά παραλλαγμένος. Δηλαδή: Circus Vitiosus.

Το βιβλίο του Pierre Klossowski, κείμενα για τον Νίτσε κυκλοφορεί στα ελληνικά από τις εκδόσεις Ποταμός, σε μετάφραση Νίκου Ηλιάδη και επιμέλεια Διονύση Καββαθά.

Killer Flu: The game

Here comes the Killer Flu : The game, by the groovy legend Ian Bogost. The game, called Killer Flu, was commissioned by the UK Clinical Virology Network and produced in association with Scotland's Traffic Games. He describes the current situation of the new global media hysteria like this: Pandemic flus are rare and unusual strains that are far harder to spread than popular discourse might make it seem. They are real, to be sure. The 1918 Spanish flu made its way to nearly every corner of the world, but it was more unusual in that it featured a very high infection rate, tended to kill the young more than the old. In the end, 50-100 million people may have died from Spanish flu, but that number too deceives mostly because of the size of the numbers. At a roughly 20% infection rate, only 3-5% of those infected succumbed to the virus, or roughly 1% of the global population. Two independent research teams recently estimated that the worst case for H1N1 swine flu might result in 1,700 cases (not deaths, but cases).
Kiler Flu (the game) was created as an attempt to explain how flu really mutates and spreads, and how challenging it can be for a deadly strain to affect a large population geographically. The player takes the role of the flu itself, trying to mutate and then spread it in a variety of conditions.

Play the game and win the anti-virus....

FUNding FACTORY

                                         ILLUSTRATIONS FOR FUNding FACTORY: Fran Hope (2009)

HOW DO YOU NEGOTIATE THE CULTURAL PRODUCTION LINE?

Το Open Space Zentrum für Kunstprojekte , Vienna μετατρέπεται από τις 8-30 Μαιου σε ΄΄εργοστάσιο΄΄ που σκοπεύει να ερευνήσει μια βασική επιθυμία πολλών καλλιτεχνών και ταυτόχρονα μια αντίφαση. ΄΄Πως διαταράσσεται η προσδοκούμενη λειτουργικότητα της τέχνης, ενώ την ίδια στιγμή να διεξάγεται μάχη για το δικαίωμα αμοιβής προκειμένου να συμβαίνει αυτή η αποσυναρμολόγηση των προσδοκιών΄΄. Με άλλα λόγια, πως οι καλλιτέχνες και γενικά οι καλλιτεχνικοί παράγοντες διεκδικούν το διακαίωμα να πληρώνονται (όταν το διεκδικούν και όπως το διεκδικούν) ενώ ταυτόχρονα το έργο τους εμπεριέχει σαν σκοπό, την ανυπακοή στους όρους και τους κανόνες που θέτει η αγορά; Ποιοί κανόνες και τακτικές εφαρμόζονται στις πρακτικές εργασίας από τους καλλιτέχνες, επιμελητές, ακτιβιστές, χορηγούς και λοιπους παράγοντες της καλλιτεχνικής σκηνής; Απαντήσεις ή περισσότερες ερωτήσεις θα προσπαθήσει να δώσει η ομάδα που οργανώνει το factory project. Συνέχεια στα αγγλικά.

Toni Negri & Slavoj Zizek

Βρήκα το παρακάτω σχόλιο σε κάποιο blog που παρέθεσε ο  el Romandante  σχετικό με ένα περιστατικό που συνέβη τον περασμένο Μάρτιο στο Λονδίνο, στα πλαίσια συνεδρίου για τον κομμουνισμό. Το παραθέτω γιατί ως γνωστό ο διάβολος κρύβεται στις λεπτομέρειες , όπως οι λεπτομέρειες επίσης,  κάνουν συνήθως τη διαφορά μεταξύ του μέτριου και αδιάφορου και του εξαιρετικού έργου τέχνης.

Το συνέδριο για τον κομμουνισμό στο Birkbeck όπου μίλησε ο Νέγκρι είχε τιμή συμμετοχής 100 λίρες. Ακριβώς απέναντι, στο School of Oriental and Asian Studies (SOAS) την ίδια ώρα γινόταν άλλο συνέδριο (πιο ταπεινό) με θέμα "ίντερνετ και ακτιβισμός". Η συμμετοχή στο συνέδριο αυτό ήταν δωρεάν. 
Μετά από διαμαρτυρία των αριστερών φοιτητών του SOAS για τη τιμή (και τη κοστολόγηση) της συμμετοχής στο Birkbeck, ο Νεγκρι (και ο Ζίζεκ που επίσης συμμετείχε στο συνέδριο του Birkbeck) μπήκε στο συνέδριο του SOAS και έκανε εκεί την ίδια διάλεξη! Το "βρετανικό" του γεγονότος ήταν πως το παραπάνω συνέβη κατα τη διάρκεια του lunch break του συνεδρίου του Birkbeck...

σχέση αλληλεπίδρασης μεταξύ νέων τεχνολογιών και κοινωνικών κινημάτων

                                                          linux install / fest

Παρακολούθησα το Σάββατο βράδυ στον Ελεύθερο Κοινωνικό χώρο Nosotros μια πολύ καλή συζήτηση για τις σχέσεις αλληλεπίδρασης, μεταξύ κοινωνικών κινημάτων και νέων τεχνολογιών, που διοργάνωσε η ομάδα SID.  Η συζήτηση ήταν ανοιχτή, ΄΄οριζόντια΄΄ και γι΄αυτό ακούμπησε πολλές πλευρές του έτσι κι αλλιώς πολυεπίπεδου θέματος, δηλαδή των μορφών κοινωνικής συγκρότησης που καθορίζονται στα πλαίσια των κοινωνικών δικτύων, ειδικότερα των δικτύων που χρησιμοποιούν ψηφιακές πλατφόρμες. (Από κινητά μέχρι social media). Είναι κάτι παραπάνω από φανερό πως οι διεκδικήσεις του δημόσιου χώρου και ο επανακαθορισμός της ταυτότητας του πολίτη, περνάει πια μέσα από τα δίκτυα κάθε είδους. 

Η αντίληψη και η δράση για την πολιτική και τη κοινωνία, συναντιέται με την παραγωγή πολιτισμού και τέχνης σε ένα αναπόφευκτο jamming, που επανακαθορίζει τα πάντα.

Αντί για περαιτέρω δικά μου σχόλια ή θεωρητικοποιήσεις που νομίζω πως είναι εντελώς άκαιρες, παραθέτω τμήμα από την live ανταπόκριση που έκαναν στο Twitter, ο Ματθαίος Τσιμιτάκης και ο Αστέρης Μασούρας. Σημειώνω μόνο, μία από τις προτάσεις που ακούστηκαν για τα κοινωνικά δίκτυα,  που είπε ένας συμμετέχων. ΄΄Τα social media ωφείλουν να εξασφαλίζουν πριν από οτιδήποτε άλλο την ίδια τη δομή τους΄΄,  και το software που την υποστηρίζει΄΄. Α! και κάτι ακόμα, το  κόκκινο κρασί στο μπαρ θέλει βελτίωση.

Τσιμιτάκης στο Twitter: 

--Εισήγηση των sid με αναφορά στη διαδήλωση για τα καμμένα και τα Δεκεμβριανά. Εχουμε εργαλεία, όπως wikis, blogs κοκ

--Αναφορά στα sites αντιπληροφόρησης (indymedia, tvxs)

--Ανοίγει το μεγάλο ακροατήριο. Τις αφίσες, εμείς τις κολάμε εμείς τις βλέπουμε (σ.σ. cool) Για την ιστορία οι sid είναι τα παιδιά που διαμαρτύρονταν έξω απο την εκδήλωση της Microsoft στο μέγαρο πέρυσι και την ομιλία Gates

--θα προσπαθήσω να κάνω οικονομία στα twits. Αν σας τα σπάσω πείτε μου

--Αφορμή για την κουβέντα μας ο Δεκέμβρης, όπου λειτούργησε η σχέση κινήματος και διαδικτύου

--Αναφορά στα κινητά και τη διαδήλωση που οργανώθηκε απο κινητά. "Το 94 έγινε ταυτόχρονη δαδήλωση σε τρείς πόλεις μετά απο επίθεση φασιστών

--Τα κινητά βοηθάνε αλλά μόνο στο βαθμο που υπάρχουν ήδη κοινωνικές σχέσεις

--Δεν υπάρχει ιεραρχική δομή στην πληροφορία μέσω κινητών. Δεν αναφέρω ομιλητές γιατί δεν τους ξέρω και γιατί δεν δηλώνουν όνομα

--Αναφορά στην διαδήλωση για τα καμένα. Δεν υπήρξε ποτέ κοινότητα bloggers. Τότε ήμασταν λίγοι, τώρα αχανές

--πρώτη απόπειρα ακτιβισμού, η υπόθεση της Αμαλίας

Αστέρης Μασούρας στο Twitter:

--Aρχικη εισηγηση (δεν ξερω τους περισσοτερους), μ'αναφορα σε σιωπηλη διαμαρτυρια για καμενα, #griots & τα εργαλεια του κοινωνικου ακτιβισμου

--Θα'μαι πιο λακωνικος απ'τον @tsimitakis, δε βοηθαει & το μεσο (κινητο με σπασμενο stylus)

--δεν υπαρχει κινημα των bloggers

--Ο elikas μιλαει για Αμαλια & Παρνηθα, "αναλαμβανω την ευθυνη για βουβο & μαυρα", μασκαρατα, κουκουλοφορια

--μεγαλες δυνατοτητες στα νεα μεσα "υπαρχει μια αμφιδρομη και οριζοντια συνεργασια

--ερωτηση: γιατι να μετριεται η επιτυχια ενος κινηματος με τους ορους φυσικης παρουσιας - αρχιτεκτονικης της πολης

--μην κολλαμε στο στιγμιαιο, Zeitgeist σαν παραδειγμα πετυχημενης αντιπληροφόρησης.          Προταση: εναλλακτικο narrative των griots

Προσποίηση σε δεύτερο βαθμό

                                    Luis Bunuel: Un chien Andalou

Le partage policier du sensible. Ο αστυνομικός επιμερισμός του αισθητού. Το αστυνομικό μοίρασμα , η αστυνομική συμμετοχή στο αισθητό. Μια φράση, μια απόφανση του Jacques Ranciere, άμεσα συνδεδεμένη με ότι εννοούμε ως κοινωνική χειραφέτηση. Η αναδρομή στη καταγωγή της έννοιας της πρότασης του, σύμφωνα πάντα με την ανάλυση του, αρχίζει από την Πλατωνική Πολιτεία σαν τον ορισμό των συγκεκριμένων θέσεων που οφείλουν να κατέχουν οι πολίτες σε σχέση με τα εφόδια που τους έχει παραχωρήσει η φύση, για να περάσει στα χρόνια της διακυβέρνησης της μοναρχίας (ancient regime), μέχρι την τελική μεταμόρφωση της στα χρόνια που ακολούθησαν μετά τη γαλλική επανάσταση.

Ο επιμερισμός του αισθητού λοιπόν, είναι η εμπειρία της συμμετοχής στη ζωή και η παραγωγή του εαυτού, της υποκειμενικότητας μας που συγκροτείται μέσα από αυτή. Σαφέστατα πρόκειται για μια πολιτική πρόσληψης και την ίδια στιγμή για μια τέχνη αποκλεισμού αυτού που δεν πρέπει να προσληφθεί ή ακόμα πιο πέρα, η πολιτική τέχνη της ανατροπής των περιορισμών.

Μια συμμετοχή που είναι μια σχέση ΄΄αρμονίας΄΄  όπως λέει , μεταξύ μιας συγκεκριμένης, απόλυτα ορισμένης θέσης , μιας θέσης που είναι ταυτόχρονα η συγκρότηση του ατόμου που την κατέχει και του εξοπλισμού του, των εφοδίων του δηλαδή, που συνηγορούν στη παρουσία του σε αυτή τη θέση. Το να είσαι δηλαδή εντός ενός συγκεκριμένου χρόνου και χώρου, να έχεις συγκεκριμένη ασχολία ή επάγγελμα και να έχεις εκπαιδευτεί ή να είσαι φυσικά προικισμένος, με άλλα λόγια, σύμφωνα με τους όρους της σύγχρονης γενετικής, να διαθέτεις τα συγκεκριμένα γονίδια που σου επιτρέπουν να αισθάνεσαι, να επικοινωνείς και να κάνεις αυτό που τελικά ταιριάζει επακριβώς στη θέση που κατέχεις.

Η κοινωνική χειραφέτηση, κατά συνέπεια δεν μπορεί να είναι άλλο παρά η κατάλυση , η διάρρηξη αυτού του αρμονικού συνόλου. Η εμφάνιση δηλαδή της δυνατότητας να κατέχει κανείς ένα άλλο χώρο και χρόνο και της ικανότητας να λειτουργεί εξίσου καλά και σε αυτή τη θέση ή ακόμα και σε μια ,φαινομενικά έστω, πολλαπλότητα θέσεων.

Η συνεχής μάλιστα δυνατότητα αλλαγής θέσεων ορίζει τη χειραφέτηση σαν την ανεστραμμένη πραγματοποίηση της αρχικής αποδοχής της ανικανότητας να κατέχει ένα άτομο άλλη θέση από αυτή που του έχει οριστεί και για την οποία είναι προορισμένο και εφοδιασμένο να κατέχει αποκλειστικά (όσο και αποτελεσματικά). 

Η πραγμάτωση της χειραφέτησης σαν μέρος λοιπόν της αντίληψης μιας πραγματικότητας διαφορετικής από αυτή που έχει ορισθεί είτε από την Πλατωνική φύση , είτε από τη διακυβέρνηση των μοναρχικών καθεστώτων , δεν μπορεί να είναι παρά μια χειραφέτηση σε σχέση με το αισθητό. Αυτό που έχει ορισθεί κατεξοχήν (par excellence) ως εικόνα. Η εικόνα του κόσμου συνολικά και τα σημεία των θέσεων που αντιστοιχούν σε κάθε άτομο ως επιμέρους αντιλήψεις της ειδικά.  Άρα η χειραφέτηση δεν είναι τίποτε άλλο από τη διασάλευση της αποκλειστικότητας των σχέσεων μεταξύ της συνολικής εικόνας του κόσμου και των επιμέρους σημείων των ατομικών θέσεων που οφείλουν να τη συνθέτουν.

Η χειραφέτηση που προκάλεσε η Γαλλική επανάσταση και η εμφάνιση της αστικής τάξης, ως κυρίαρχης τάξης, με ευαγγέλιο της την υποταγή στο Κεφάλαιο, (και στους νόμους του) δεν είναι παρά η άναρχη εικονογράφηση μιας χαμένης ενότητας. Μιας αρχικά αποδεκτής αρμονίας που έχει διαρραγεί. Μιας τέχνης της πρόσληψης του αισθητού που ή πρέπει να ξαναβρεί τη συνοχή της, ή πρέπει να επινοήσει κάτι εντελώς καινούργιο.  

Εδώ λοιπόν, η ακρίβεια της διατύπωσης της έννοιας του θεάματος από τον Guy Debord , όχι απλά σαν την εμφάνιση των εικόνων που κρύβουν τη πραγματικότητα, αλλά σαν αυτό που διαχωρίζει τη κοινωνική δραστηριότητα από το κοινωνικό πλούτο που αυτή παράγει, δηλαδή τη συνοχή ανάμεσα στο αποτέλεσμα της δράσης και στην αίσθηση της δράσης, φανερώνει πλήρως τις συνθήκες του δράματος.

Δεν βρισκόμαστε απλά μέσα στη Πλατωνική σπηλιά εκλαμβάνοντας τις σκιές σαν πραγματικότητα , αλλά όσο περισσότερο φανταζόμαστε πως σαν φυλακισμένοι μπορούμε να κατασκευάσουμε εκείνες τις εικόνες που θα μας απελευθέρωναν , τόσο περισσότερο συμβάλλουμε στην επέκταση των δυνατοτήτων του εγκλωβισμού μας.

Όπως ακριβώς πιστεύει ο καταναλωτής πως η ακραία, η έσχατη πράξη κατανάλωσης, θα τον απελευθέρωνε και θα έδινε αναδρομικά νόημα στη μελαγχολική μανία που τελικά ήταν η σύνθεση της ζωής του. Μια ψευδαίσθηση, ακραίας τελικής πράξης κατανάλωσης είναι και η καταστροφή του θεάματος του εμπορεύματος, ή ακόμα πιο πέρα η καταστροφή των διαχωρισμών στη διαδικασία παραγωγής τους. Κάτι που ήδη διαφαίνεται, για να μη πω βγάζει μάτι, στο χώρο των κοινωνικών δικτύων της infosphere , δηλαδή στα social media, όπου οι σχέσεις παραγωγού –καταναλωτή έχουν διαρραγεί με πρόσημο μια ακόμα εκδοχή της χειραφέτησης. Αυτή η κατάσταση ανήκει στη προσποίηση τρίτου βαθμού δηλαδή στη συνέχεια.

Προσποίηση σε πρώτο βαθμό

                       Luis Bunuel: Un chien andalou

Σε ένα πρόσφατο βιβλίο του ο Jacques Rancière, (Le spectateur émancipé), επιχειρεί μια σειρά από αναλύσεις για τις σχέσεις της τέχνης με τη πολιτική, με κεντρικό άξονα μια φράση που διατρέχει όλο το βιβλίο. Celui qui voit ne sait pas voir. Αυτός που βλέπει δεν ξέρει να βλέπει. Το θέτει σαν μια προϋπόθεση που διατρέχει την ιστορία μας από τη σπηλιά του Πλάτωνα, μέχρι τις διακηρύξεις για τον τερματισμό της κοινωνίας του θεάματος. Θέτει την ερώτηση: τι είναι αυτό που καθιστά μια εικόνα ανυπόφορη; (να ιδωθεί) Μια εικόνα δηλαδή που είναι κάτι περισσότερο από προϊόν για κατανάλωση, μια εικόνα που εδραιώνει κάτι που θα μπορούσε να δώσει νόημα στον όρο: πολιτική τέχνη. Μια εικόνα που μπορεί τελικά να κινητοποιήσει, να βγάλει κάποιους από την αδράνεια της απλής, άνευ όρων, παράδοσης στη θέαση.

Αρχικά παίρνει σαν παράδειγμα μια φωτογραφία - μια υποτιθέμενη ΄΄πρόκληση΄΄ του Ιταλού φωτογράφου Oliviero Toscani. Πρόκειται για την φωτογραφία μιας νέας κοπέλας, αποστεωμένης, ανορεξικής, που αφισσοκολήθηκε σε όλη την Ιταλία για την περίοδο της εβδομάδας της μόδας στο Μιλάνο το 2007. Η σημασία της φωτογραφίας λέει ο Rancière, είχε σε γενικές γραμμές δύο κατηγορίες ερμηνείας. Από την μια μεριά αυτοί που χαιρέτησαν την πράξη του να δείξει τη κακόμοιρη κοπέλα, σαν μια ένδειξη θάρρους και αποκάλυψης του backstage της βιομηχανίας της μόδας, και από την άλλη αυτοί που αγανάκτησαν όχι για τα τραγικά αποτελέσματα  που έχει η μόδα, αλλά γιατί θεώρησαν πως ο φωτογράφος προσφέρει στα μάτια των ηδονοβλεψιών (voyeurs), όχι μόνο τον υπαινιγμό των ωραίων εμφανίσεων που υπόσχεται η εβδομάδα μόδας την οποία διαφημίζει, αλλά με το πρόσχημα της αγανάκτησης προσφέρει σαν θέαμα και την άθλια πραγματικότητα.

Δηλαδή με άλλα λόγια εδώ έχουμε να κάνουμε με μια υποκρισία δεύτερου ή μάλλον τρίτου βαθμού. Σύμφωνα με τις ερμηνείες των θεατών. Η εικόνα κρίνεται τελικά ακατάλληλη να ασκήσει κριτική στη πραγματικότητα γιατί ανήκει στο ίδιο καθεστώς της πραγματικότητας που καταγγέλλει,(στο καθεστώς της ηδονοβλεψίας) αποτελώντας έτσι τελικά ένα και το αυτό θέαμα. Το συμπέρασμα που βγαίνει είναι πως δεν υπάρχει τελικά μια ανυπόφορη πραγματικότητα που η εικόνα μπορεί να αντιπαραθέσει στο prestige της ΄΄παρέλασης των εμφανίσεων΄΄, αλλά υπάρχει μόνο μια συνεχής ροή από εικόνες, ένα και μόνο παγκόσμιο καθεστώς επιδειξιομανίας, και είναι αυτό ακριβώς το καθεστώς που είναι το ανυπόφορο.

Γιατί για να αποδώσει μια εικόνα ένα πολιτικό αποτέλεσμα, πρέπει να πείσει τον θεατή πως ότι βλέπει είναι για παράδειγμα ΄΄ο αμερικάνικος ιμπεριαλισμός΄΄ ή ΄΄οι στρατηγικές των εταιριών΄΄ που κάνουν εδώ παιχνίδι και όχι γενικά η ανθρώπινη τρέλα. Αυτό λέει ο Rancière συνιστά το παιχνίδι του πολιτικού μοντάζ των εικόνων. Η μια από τις εικόνες πρέπει να παίξει τον ρόλο της πραγματικότητας που καταγγέλλει τη ψευδαίσθηση της άλλης. Αλλά καταγγέλλει την ίδια στιγμή την ψευδαίσθηση σαν τη πραγματικότητα της ζωής μας, μόνο που η ζωή μας συμπεριλαμβάνεται σε αυτή.

Στη συνέχεια ερχόμαστε στη ταινία του Guy Debord, La Société du spectacle. Εκεί βλέπουμε, λέει ο Rancière να παρελαύνουν ο John Wayne και ο Errol Flynn, δύο πρωταθλητές της άκρας δεξιάς του Hollywood. Αρχικά, ο πειρασμός είναι να δει κανείς στη παρέλαση των εικόνων, που είναι αντίστοιχα οι μάχες με τους αυτόχθονες ινδιάνους στο Shenandoah για τον Flynn και του Wayne στο ρόλο του στρατηγού Κάστερ, με λίγα λόγια μια παρωδία του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού, και την αντίστοιχη δοξολογία που του κάνει το Hollywood. Αυτός είναι άλλωστε και ο τρόπος που οι περισσότεροι αντιλαμβάνονται την ΄΄υπεξαίρεση΄΄ (detournement) που κάνει ο Debord.

Αλλά ο Debord ζητάει κάτι παραπάνω από όσους βλέπουν τη ταινία του (όπως και από αυτούς που διαβάζουν το βιβλίο του και το επικαλούνται, συχνά και με κάθε ευκαιρία). Ζητάει να αναλάβουμε για λογαριασμό μας τον ηρωισμό των μαχών που βλέπουμε, και να μεταμορφώσουμε την κινηματογραφική εμπλοκή, που παίζεται από τους ηθοποιούς σε πραγματική επίθεση ενάντια στην αυτοκρατορία του θεάματος. Αν κάθε εικόνα δείχνει απλώς τη ζωή αναποδογυρισμένη, μια ζωή που έχει γίνει παθητική, τότε θα αρκούσε να την αναποδογυρίσουμε (la detourner) για να εκδηλωθεί η ενεργός δύναμη που έχει αναποδογυριστεί.

Άλλωστε, κάνει στη συγκεκριμένη ταινία μια πιο διακριτική νύξη στην αρχή, όταν βλέπουμε στις πρώτες εικόνες του φιλμ δύο νέες και όμορφες γυναικείες φιγούρες, να αγαλλιάζουν μέσα στο φως. Ο θεατής μπορεί να μπερδευτεί στη συνέχεια , όταν βλέπει να παρελαύνουν διάφορα μοντέλα, στριπτιζέζ, και στάρλετς συνήθως ξέκωλες. Γιατί αυτές οι πρώτες εικόνες δεν έχουν βγει από διάφορα spectacles, διαφημίσεις ή Πετρούλες εποχής. Είναι εικόνες που έχει κάνει ο ίδιος ο Debord και είναι η γκόμενα του και μια φίλη της.

Είναι εικόνες που ανταποκρίνονται σε πρόσωπα πραγματικά μπλεγμένα σε αληθινές ιστορίες αγάπης και έρωτα και όχι έγκλειστες στις παθητικές σχέσεις του θεάματος. Και δείχνει με αυτό τον τρόπο πως οι εικόνες της αληθινής πραγματικότητας, μιας πραγματικότητας που αναποδογυρίζεται διπλά, αρκούν για να αποκαλύψουν πως αρκεί και μόνο το απλό γεγονός του να είσαι ένας θεατής, πως απλά και μόνο αν κοιτάς τις εικόνες φτάνει για να την πατήσεις. Η ενοχή που συμπεριλαμβάνει τον θεατή στη παγίδα του θεάματος αρκεί να είναι μόνο το γεγονός πως απλώς κοιτάζει εικόνες. Αν δεν κοίταζε δεν θάταν ένοχος. Και πως η επίδειξη της ενοχής του (μέσω του θεάματος) λειτουργεί περισσότερο για το συμφέρον αυτού που τον κατηγορεί παρά συμβάλλει στο να περάσει στη δράση. Μας λέει ο Debord πως όσο κοιτάζουμε τις εικόνες τις οποίες σχολιάζει ο ίδιος μάλιστα, δεν θα δράσουμε ποτέ. Θα μείνουμε για όλη μας τη ζωή θεατές μιας ζωής που θα περάσει σαν εικόνα.    

Military Operations on Urban Terrain [MOUT]

Συμπυκνωμένες προσομοιώσεις (simulacrum) βασισμένες στα ήδη υπαρκτά αστικά μας περιβάλλοντα επανασχεδιάζονται εντός ή/και ΄΄ως εάν΄΄ να είναι οι γειτονιές μας. Προσομοιώσεις, όπου  αυτοί που ανταποκρίνονται πρώτοι, στις καταστάσεις εκτάκτου ανάγκης, σε μικρή ή μεγάλύτερη κλίμακα, (ή που δεν ανταποκρίνονται καθόλου κάτι που είναι επίσης μέρος του σχεδίου δράσης) ασκούν τις ικανόνητες τους στην αντιμετώπιση των ΄΄καταστροφών΄΄.

Σε καταστάσεις εκτάκτου ανάγκης, από καραμπόλες αυτοκινήτων, σε ταραχές (riots), από σεισμούς σε τρομοκρατικές επιθέσεις,  όπου τέλος πάντων η τάξη καταλύεται, οι ΄΄κόσμοι΄΄ της αστυνομίας, της πυροσβεστικής και του στρατού, που έρχονται για την υποστήριξη μας, μεταβάλλονται σε κυρίαρχη τάξη- σε μια κατάσταση εξαίρεσης.

Μια άλλη αρχιτεκτονική πρόσληψης του χώρου εμφανίζεται στο όλο και περισσότερο επεκτεινόμενο τοπίο της ΄΄ετοιμότητας΄΄. Δεν είναι τίποτα περισσότερο από στυλιζαρισμένες μορφές κοινότοπων, καθημερινών χώρων, με την διαφορά πως ενσωματώνουν στο στύλ τους τον extraordinary τρόμο ενός όλο και περισσότερο προσδοκώμενου μέλλοντος που σε αυτούς προς το παρόν τείνει να γίνει ρουτίνα.

Tensegrity_2

The system in which [people] move about is too vast to be able to fix them in one place, but too constraining for them ever to be able to escape fromit and go into exile elsewhere. There is no longer an elsewhere. Because of this, the “strategic” model is also transformed, as if defeated by its own success; it was by definition based on the definition of a “proper” distinct from everything else; but now that “proper” has become the whole. Itcould be that, little by little, it will exhaust its capacity to transform itself and constitute only the space…in which a cybernetic society will arise, the scene of the Brownian movements of invisible and innumerable tactics.

One would thus have a proliferation of aleatory and indeterminable manipulations within an immense framework of socioeconomic constraints and securities: myriads of almost invisible movements, playing on the more and more refined texture of a place that is even, continuous,

and constitutes a proper place for all people. Is this already the present or the future of the great city?

Michel de Certeau, the French social theorist, talks in his book L'invention du quotidien,Vol. 1, Arts de faire, about ''constraints''and ''securities''. One could read here, tensions and integrities (read tensegrity) as constantly interchangeable concepts. 

Εν τω μεταξύ, η εκρηκτική ανάπτυξη των παραγκουπόλεων (slum towns) ειδικά στις χώρες του ΄΄τρίτου κόσμου΄΄ αλλά όχι μόνο, είναι μάλον το πιο κρίσιμο γεωπολιτικό γεγονός των καιρών. Επίσημα , συνεχίζουμε να το αντιμετωπίζουμε σαν ένα περιθωριακό φαινόμενο. Όμως σύντομα -αν δεν συμβαίνει ήδη- η αστική συγκέντρωση του παγκόσμιου πληθυσμού, θα ξεπεράσει τον πληθυσμό της υπαίθρου και μιας και οι κάτοικοι των παραγκουπόλεων θα αποτελούν την πλειοψηφία των πόλεων, τότε με ποια έννοια ακριβώς θεωρούμε το φαινόμενο ΄΄περιθωριακό΄΄; Μιλάμε για ένα πληθυσμό που ζει μια εντελώς διαφορετική πολιτική κουλτούρα. Τοποθετημένος εκτός του όποιου κρατικού ελέγχου ( who cares and who is able to care), σε διαρκή αναζήτηση μορφών αυτο οργάνωσης, εν μέρει εκτός νόμου και επαναπροσδιορίζοντας διαρκώς την ηθική της βίας.

Ένα νέο προλεταριάτο που δεν έχει να χάσει ούτε τις αλυσίδες του γιατί δεν κατέχει ούτε τέτοιες. Μια αποεδαφοποιημένη νεα παγκόσμια κοινωνική τάξη που με ένα παράδοξο τρόπο μοιράζεται κοινούς τόπους με την άλλη upcoming τάξη την επονομαζόμενη ΄΄συμβολική τάξη΄΄, επίσης ΄΄τοπικά ξεριζωμένη΄΄ αυτής των μάνατζερ, των δημοσιογράφων και των δημοσιοσχετιστών, των καλλιτεχνών και των ακαδημαικών, ίσως των μπλογκερς κτλ, αυτών που αισθάνονται πολύ πιο κοντά με τους αντιστοίχους τους στην άλλη άκρη του ατλαντικού πχ , παρά με τους κατοίκους της πόλης τους μισό χιλιόμετρο πιο πέρα. Ίσως θα έπρεπε να ρίξουμε μια ματιά στα σημάδια μιας αναδυόμενης κοινωνικής συνείδησης και νέων μορφών συμμαχίας γιατί ως γνωστόν εκτός από τις βουλές του θεού, είναι άγνωστες και οι βουλές της ιστορίας.

Post- bureaucratic governance and the Global City

         Constant Nieuwenhuis,  New Babylon map (detail)

Ο θεωρητικός του παιχνιδιού Johan Huizinga όταν έγραφε το βιβλίο του Homo Ludens, δεν σκεφτόταν ένα νέο είδος ανθρωπότητας ένα ΄΄νέο ανθρωπολογικό παράδειγμα΄΄αλλά μάλλον ένα διαφορετικό τρόπο σκέψης (state of mind). Είχε στο μυαλό του τον τρόπο που συμπεριφέρονται οι άνθρωποι, όταν βρίσκονται σε μια γιορτή, σε ένα καρναβάλι ή σε ένα πάρτυ. Προσωρινά, γίνονται Homo Ludens για να μετατραπούν την επόμενη μέρα ξανά σε Homo Faber. Γιατί είναι υποχρεωμένοι να ΄΄βγάλουν το ψωμί τους΄΄. Όπως έλεγε ο Μαρξ η δημιουργικότητα είναι ένα state of mind. Ένας καλλιτέχνης δεν είναι συνέχεια ΄΄ένας ζωγράφος΄΄, ΄΄ένας μουσικός΄΄.

Είναι ζωγράφος και μουσικός όταν ζωγραφίζει ή όταν συνθέτει και παίζει μουσική. Εδώ και καιρό μάλιστα όταν οι καλλιτέχνες δεν είναι καλλιτέχνες και προκειμένου να συνεχίσουν να είναι, ωφείλουν να αποκόβονται από τον εαυτό τους και να γίνονται επιδέξιοι μάνατζερς και πλασιέ. Το ζητούμενο θα ήταν μια σύγκλιση των δύο τρόπων αντίληψης. Αυτής του J.Huizinga και αυτής του Μαρξ. 

Στο δεύτερο μισό του εικοστού αιώνα -αν και όχι μόνο- έχουν γίνει πάρα πολλές συζητήσεις και έχει υποστηρικτεί επανειλημμένα η άποψη ΄΄πως όλοι οι άνθρωποι είναι καλλιτέχνες΄΄.

Εκείνο που ελάχιστα συζητείται όμως είναι ποιοί είναι οι τρόποι που θα μπορούσαν να ξυπνήσουν αυτή τη λανθάνουσα δημιουργικότητα. Με την εμφάνιση της διαδραστικής τεχνολογίας, το θέμα επανήλθε στο προσκήνιο με νέο τρόπο. Οι καλλιτέχνες της Net-art στα 90΄ς και στη συνέχεια οι media artists αλλά και η main stream βιομηχανία του info -entertaintement, δημιούργησαν πολλές πλατφόρμες διάδρασης χρησιμοποιώντας διαφορετικούς τρόπους προσσέγγισης, έκαναν παραγωγή πρωτότυπου λογισμικού και τις πρόσφεραν στο ΄΄κοινό΄΄ για να παίξει και να δημιουργήσει. Τα αποτελέσματα είναι συζητήσιμα προς το παρόν. Θα μπορούσε να παραθέσει κανείς πολλούς λόγους σαν αιτίες. Μια απόπειρα σύνοψης των αιτιών θα μπορούσε να αποδωθεί στη ριζωμένη γραφειοκρατική μορφή διακυβέρνησης των κοινωνιών, αποτέλεσμα της βαθειάς αυταρχικής και αντικοινωνικής ΄΄φύσης΄΄ του καπιταλισμού. Στις διαμεσολαβημένες μορφές αντίληψης και χρήσης του κόσμου σαν το θέαμα της παραγωγής και της αναπαραγωγής του. Γνωστές αυτές οι αναλύσεις και συχνά εξίσου διαμεσολαβημένες.

          Second life map (detail)

Ο Ολλανδός αρχιτέκτονας Constant Nieuwenhuis, ξεκίνησε το 1960 ένα αρκετά ξεχωριστό για την εποχή πρότζεκτ με το όνομα New Babylon, το σχεδιασμό μιας παγκόσμιας πόλης, με σκοπό να βρει μορφές διακυβέρνησης που θα μπορούσαν να απεγκλωβιστούν από τους βρόχους της γραφειοκρατίας. Κάποιους τρόπους που θα μπορούσαμε να τους αποκαλέσουμε post- bureaucratics. Απορρίπτοντας τους υπάρχοντες μοντερνίστικους θεσμούς, της κάθετης ιεράρχησης της κοινωνικής τάξης, προσπάθησε να βρει μια εναλλακτική λύση στο παιχνίδι, σαν αυτό που παίζουν τα παιδιά.

Το πήγε και ένα βήμα παραπέρα όμως, προσπάθησε να επινοήσει ένα τέτοιο παιχνίδι,δηλαδή πως να ενσωματώσει ένα ελεγχόμενο σχέδιο που θα μπορούσε να προκαλεί ένα άμεσο ανεξέλλεκτο play μέσα στους χώρους της New Babylon. Όμως ένα τέτοιο σχέδιο περιέχει μια αντίφαση. Το παιχνίδι, θα έπρεπε να είναι αυτοκυβερνώμενο σε τέτοιο βαθμό που η χρήση των χώρων της New Babylon να βρίσκονται κάτω από τον απόλυτο έλεγχο των κατοίκων της. Αλλά αυτό εξαλείφει βέβαια το ρόλο του σχεδιαστή ή οπουδήποτε έχει πρόσβαση στον έλεγχο των συνθηκών του χώρου σαν σύνολο. Στην ουσία ο Constant συνέλαβε ένα μοντέλο πόλης που θα μπορούσε κανείς να πει πως έμοιαζε με το World Wide Web. Το κύριο στοιχείο της New Babylon ήταν η δυνατότητα κίνησης, περιπλάνησης, χωρίς εμπόδια από τόπο σε τόπο χωρίς όρια. Με αυτή την έννοια έθεσε τις βάσεις των σύγχρονων αιτημάτων (και την πάλη) για ένα εικονικό περιβάλλον όπου οι άνθρωποι μπορούν να κινούνται, να συναντιώνται και να αλληλοεπιδρούν όποτε θέλουν και όπου θέλουν.

Όπως λέει η Catherine de Zegher, το πρότζεκτ του Constant, θα μπορούσε να είναι ο ορισμός της αποστολής του εικονικού κόσμου της Second Life, που όπως η New Babylon θέλει να φέρει τον καθένα πάνω στον πλανήτη μαζί σε ένα χώρο όπου η ελευθερία του παιχνιδιού συνδιάζεται με την πρόσβαση στα εργαλεία δημιουργίας του κόσμου.

Φυσικά η Second Life μοιάζει περισσότερο αυτή τη στιγμή με μια ΄΄φιλελεύθερη δικτατορία΄΄ παρά με την ιδέα που είχε ο Constant, αλλά σίγουρα πλησιάζει σε κάποια σημεία αρκετά την ιδέα. Άλλωστε τα μοντέλα των εικονικών κόσμων που δημιουργούνται από τους χρήστες τους σήμερα, είναι ένα αρκετά πολύπλοκο και ρευστό θέμα και σε συνδυασμό με την όλο και περισσότερη σύγκλιση τους με τον πραγματικό κόσμο, μετατρέπονται σε νέο πολιτικό πεδίο αντιπαραθέσεων. 

Πάντως, και τα δύο πρότζεκτς που εμφανίζονται σε δύο διαφορετικούς τόπους και χρόνους, δεν διαφέρουν στις φιλοδοξίες τους και στην ελπίδα για παραγωγικό παιχνίδι που πάνω του επενδύουν. Παρόλα αυτά η ιδέα για το παιχνίδι παραμένει αρκετά διαφορετική ακόμα, μεταξύ της ευρωπαικής αντίληψης για ένα συλλογικό πρωταρχικό, αθώο παιχνίδι και την βορειο-αμερικάνικη εκδοχή του παντοδύναμου ατομικιστικού παίκτη. Και οι δύο εκδοχές όμως στοχεύουν η κάθε μια με τον δικό της τρόπο, στην απεμπλοκή από τις απαρχαιωμένες γραφειοκρατικές δομές και το πέρασμα σε μια post-bureaucratic μορφή διακυβέρνησης.

Global Conflicts _ Palestine

You have just arrived in Jerusalem armed with a pen, a notepad, and your sharp wits to get you through the challenges ahead. The conflict is one of the most complex and talked about in the world. In a region where nobody agrees on anything, and terror is an everyday occurrence, you have to navigate as a journalist. Will you be able to get a solid story?

“Global Conflicts: Palestine” is a project developed by Serious Games Interactive merging the characteristics of entertainment with the possibilities for education. In it, the player is a journalist that has just arrived to Palestine and he/ she can choose between different missions like following an Israeli military patrol. As the player progresses through the mission he /she gathers the necessary information for writing an article. Information is gained by talking to e.g. a Palestinian imam, an Israeli soldier, a Palestinian mother of a martyr, and an Israeli teenager. The player can challenge the approach of people you meet by choosing critical answers in the process gaining important information in order to score points. He / she engages with real personal stories seeing the conflicts from different perspectives and experience why the Israeli-Palestinian conflict just won't go away. 

Pragmatic answers need to be chosen to build up trust, people on both sides share more information with the player. By talking to both sides of the conflict, different views on the conflict are given to the player. So, during missions players are challenged on their neutrality as journalists and it will be hard to maintain strong ties with both sides. 

Global Conflicts: Palestine Creators: Serious Games Interactive, Denmark. Type: Stand alone offline application.

Demo version free to download on the site.

Flash games for Gaza

Raid Gaza: A new flash game that critiques Israel's role in the current military conflict in Gaza.

Gaza Defender  Defend The Gaza Strip from the Zionist Bombs using your AK-47.

Η φιλοσοφία στους δρόμους

Griots as a Multiuser Location Based Game_part 1

                         Graphics by The Erasers

Κάθε ψυχαναγκαστικός χάνει τη γη κάτω από τα πόδια του, έτσι και του μετακινήσεις ένα κάτι τι από τη θέση που το έχει τοποθετήσει μέσα στο ¨ασφαλές σύμπαν του. Αυτή η εμμονική χαρτογράφηση, η ταύτιση του ¨εαυτού ¨με εικόνες και μορφές που αντιπροσωπεύουν τον κόσμο σκοπεύει σε μια αποτελεσματικότητα, σε μια εγγύηση λειτουργικότητας. Όπως στα τρισδιάστατα videogames ο παίκτης καταγράφει τα αντικείμενα στο χώρο και τα διατηρεί όσο πιο πιστά μπορεί στη μνήμη του και πάνω σε αυτή τη βάση εξελίσσεται το suspense των αλλαγών και της δράσης, δηλαδή το gameplay, έτσι και στον πραγματικό κόσμο η μνήμη που υπαγορεύει το γιατί και το που πρέπει να βρίσκεται κάθε αντικείμενο και ποιος πρέπει να είναι ο ρόλος του καθενός , είναι επίσης αυτή που εξασφαλίζει τον ψυχαναγκασμό της καθημερινής συντήρησης της πραγματικότητας του δημόσιου.

Τίποτα δεν μπορεί να δείξει καλύτερα την λειτουργία των ψυχαναγκαστικών μηχανισμών μιας κοινωνίας, από το αυθόρμητο και δυσερμήνευτο ξέσπασμα ενός παιχνιδιού εξέγερσης, ένα ευρείας κλίμακας location based game σε μια πόλη. Ένα συμβάν, μια εκδήλωση του ΄΄πραγματικού΄΄, σαν αυτό που συμβαίνει αυτές τις μέρες στην Αθήνα (και στις άλλες πόλεις). Οι Griots, ξέσπασαν απρόσμενα με την πιο άγρια μορφή, την πιο οξεία και κρίσιμη κατάσταση της επιθυμίας, την επιθυμία του σχιζοφρενικού για να θυμηθούμε τις αναλύσεις του F. Guattari. Του σχιζοφρενή ΄που μπορεί να εκφράσει άμεσα και καλύτερα από οποιονδήποτε άλλο την ελεύθερη εκδίπλωση της επιθυμίας΄ .

Και ξέσπασαν  βέβαια συλλογικά, σαν ένα multiplayer game και όχι σαν την παρωδία ενός single player game, που επιβάλλει τη λογική της κατασταλτικής κοινωνίας , μια ΄λογική΄ που ζητά από τους ανθρώπους να ΄απελευθερωθούν ΄ ένας –ένας (be yourself) λες και η απελευθέρωση είναι ένα αθροιστικό, στατιστικό θέμα.

Και είναι αυτός ο εθισμός στο single user game που δυσκολεύει αφάνταστα τον υποτιθέμενο ΄΄ νοικοκύρη΄΄ να καταλάβει τι συμβαίνει. Ο εθισμός στην τακτοποιημένη παραβατικότητα του ατόμου. Την νομιμοποιημένη-άρα και ελεγχόμενη- υπέρβαση του κώδικα του κοινού ποινικού δικαίου από την κλίκα των ΄΄μαζικών εγώ΄΄. Σε τελευταία ανάλυση, ο ψυχαναγκασμός που ασκείται πάνω στους πολλούς να γίνουν Ένα.

Ένας λαός, ένα κόμμα, μία φωνή κ.ο.κ, με άλλα λόγια  ένα κοινωνικό λείψανο σε ευθεία αναλογία αντίστοιχο με τα ξεπερασμένα πολιτιστικά λείψανα της βιομηχανίας των videogames, τα single users cultural relics.

Τελικά είναι ακριβώς αυτή η πολλαπλή, συλλογική μορφή του παιχνιδιού, και ταυτόχρονα η αμεσότητα της επιθυμίας που εκφράζεται μέσα από αυτό, που έχουν φέρει σε πλήρη σύγχυση την κοινή γνώμη και μαζί το παραλήρημα και την συλλογική παράκρουση για τους ΄κουκουλοφόρους΄ παίκτες/χρήστες του δημόσιου χώρου στον οποίο συμβαίνει.

Γιατί η κοινή γνώμη δεν βλέπει το πραγματικό locus, το gamespace στο οποίο διεξάγεται το παιχνίδι, αλλά την ανεπάρκεια, το κενό ασφάλειας των  ψυχαναγκασμών της που τους θεωρούσε οδυνηρούς ίσως, αλλά εγγυητές της ασφάλειας της.  Ο λαός κοιτάζει την ξαφνική απώλεια των θέσεων των αντικειμένων που ΄΄όφειλαν΄ να συνθέτουν  το χώρο της κοινωνικής μνήμης. Και αδυνατεί να μπει στο παιχνίδι γιατί δεν καταλαβαίνει  τις -προσωρινά έστω – ανατροπές των ρόλων. Καταλαβαίνει ή προσποιείται ότι καταλαβαίνει ένα παιχνίδι μόνο όταν οι ρόλοι βρίσκονται στην απομόνωση της κανονικότητας του single user. Το παιχνίδι του πλήθους είναι multiuser play, οι ατομικότητες (singularities) που το συνθέτουν, δηλαδή οι players δεν εκχωρούν τα δικαιωματά τους στην εξουσία για να αποκτήσουν νομικό πρόσωπο. Αυτός άλλωστε είναι ο βασικός λόγος που επιτρέπει στο πλήθος να μην βλέπει την εξουσία σαν ουσία, σαν πράγμα, αλλά σαν σχέση. Το πλήθος βρίσκεται στον αντίποδα του λαού ο οποίος αποτελείται κατά βάση από gamers που αποδέχονται την έξωθεν επιβολή των κανόνων. Και φυσικά, δέχονται την υποταγή των ατομικών ελευθεριών τους σε αθροιστικές δυναμικές όπως οι πολιτικοί σχηματισμοί και οι ποδοσφαιρικές ομάδες.

Αν μέχρι τώρα έχουμε συνηθίσει τον καθημερινό ανταγωνισμό μέχρι εξόντωσης μέσα στους κόλπους του λαού, αυτόν τον ανταγωνισμό που παράγει την νομοθετική θέσπιση της αλληλοεξόντωσης των παικτών εντός της αρένας, μάλλον είναι καιρός να δούμε ένα άλλο είδος πολέμου, αυτό που στρέφεται ενάντια στο gamespace.

These days are ours too

These days are ours, too

In the framework of this wider mobilisation, with the student demonstrations being its steam-engine, there is a mass participation of the second generation of migrants and many refugees also. The refugees come to the streets in small numbers, with limited organisation, with the spontaneity and impetus describing their mobilisation. Right now, they are the most militant part of the foreigners living in Greece. Either way, they have very little to lose.
The children of migrants mobilise en mass and dynamically, primarily through high school and university actions as well as through the organisations of the left and the far left.
They are the most integrated part of the migrant community, the most courageous. They are unlike their parents, who came with their head bowed, as if they were beging for a loaf of bread. They are a part of the Greek society, since they've lived in no other. They do not beg for something, they demand to be equal with their Greek classmates. Equal in rights, on the streets, in dreaming.
For us, the politically organised migrants, this is a second french November of 2005. We never had any illusions that when the peoples, rage overflew we would be able to direct it in any way. Despite the struggles we have taken on during all these years we never managed to achieve such a mass response like this one. Now is time for the street to talk: The deafening scream heard is for the 18 years of violence, repression, exploitation and humiliation. These days are ours, too.
These days are for the hundreds of migrants and refugees who were murdered at the borders, in police stations, workplaces. They are for those murdered by cops or concerned citizens. They are for those murdered for daring to cross the border, working to death, for not bowing their head, or for nothing. They are for Gramos Palusi, Luan Bertelina, Edison Yahai, Tony Onuoha, Abdurahim Edriz, Modaser Mohamed Ashtraf and so many others that we haven't forgotten.

These days are for the everyday police violence that remains unpunished and unanswered.
They are for the humiliations at the border and at the migrant detention centres, which continue to date.
They are for the crying injustice of the Greek courts, the migrants and refugees unjustly in prison, the justice we are denied. Even now, in the days and nights of the uprising, the migrants pay a heavy toll - what with the attacks of far-righters and cops, with deportations and imprisonment sentences that the courts hand out with Christian love to us infidels.
These days are for the exploitation continuing unabatedly for 18 years now. They are for the struggles that are not forgotten: in the downs of Volos, the olympic works, the town of Amaliada. They are for the toil and the blood of our parents, for informal labour, for the endless shifts.
They are for the deposits and the adhesive stamps, the welfare contributions we paid and will never have recognised. It is for the papers we will be chasing for the rest of our lives like a lottery ticket.

These days are for the price we have to pay simply in order to exist, to breathe. They are for all those times when we crunched our teeth, for the insults we took, the defeats we were charged with. They are for all the times when we didn't react even when having all the reasons in the world to do so. They are for all the times when we did react and we were alone because our deaths and our rage did not fit pre-existing shapes, didn't bring votes in, didn't sell in the prime-time news.
These days belong to all the marginalised, the excluded, the people with the difficult names and the unknown stories. They belong to all those who die every day in the Aegean sea and Evros river,to all those murdered at the border or at a central Athens street; they belong to the Roma in Zefyri, to the drug addicts in Eksarhia. These days belong to the kids of Mesollogiou street, to the unintegrated, the uncontrollable students. Thanks to Alexis, these days belong to us all.
18 years of silent rage are too many.
To the streets, for solidarity and dignity!
We haven't forgotten, we won't forget - these days are yours too
Luan, Tony, Mohamed, Alexis....
Haunt of Albanian Migrants
http://www.steki-am.blogspot.com

Lets get some answers

                      Text from ''Monsters'' exhibition , Dresden, Germany

Greekness is my weakness

Ο γνωσιολογικός καπιταλισμός (cognitive capitalism) είναι η σύγχρονη μορφή καπιταλισμού στην οποία η παραγωγή των γνώσεων και ‘’γενικότερα’’ η παραγωγή του ‘’ανθρώπου από τον άνθρωπο’’ έχουν τον βασικό ρόλο ενώ στον Φορντικό καπιταλισμό κυριαρχεί η εξιδίκευση των κατατάξεων, οι έρευνες πάνω σε οικονομίες που σε γενικές γραμμές γίνονται αντιληπτές ώς γραμμική κλιμάκωση κερδών και οι υλικές επενδύσεις. Αυτό που αποκαλείται γενικά, αν και συχνά αόριστα, ως βιοπολιτική. Με άλλα λόγια, αν στον 19 και στον 20 αιώνα η παραγωγή κεφαλαίου απαιτούσε ''επενδύσεις'' σε περιοχές του κόσμου που βρίσκονταν εκτός των κέντρων συσσώρευσης και τελικής κεφαλαιοποίησης του φυσικού πλούτου, π.χ αποικίες, σήμερα οι ''αποικίες'' και οι παραγωγικές επενδύσεις είναι τα ίδια τα ανθρώπινα σώματα, όπου αυτά απαντώνται. Αποικία/ες, είναι η ίδια η ανθρώπινη ύπαρξη στον κόσμο.

Το σημείο κλειδί δεν είναι πια η συσσώρευση σταθερού υλικού κεφαλαίου αλλά η ικανότητα απόκτησης γνώσεων και η δημιουργία της εργασιακής δύναμης. Η αποτελεσματικότητα δεν βρίσκεται πια στα κέρδη από το χρόνο της εργασίας αλλά στην διαδικασία , στο ‘’πρότσες’’ της απόκτησης γνώσεων και στις δυνατότητες προτάσεων νέων μοντέλων. Οι δημιουργικές ικανότητες βρίσκονται πια μέσα στα κεφάλια των κατόχων των γνώσεων και όχι πια σ΄αυτούς που κατέχουν τα μέσα παραγωγής.
Αυτό άλλωστε, είναι που το μεγαλύτερο κομμάτι της αριστεράς-κυρίως της ελληνικής αλλά όχι μόνο- αρνείται να καταλάβει. Μέσω του εξαναγκασμού πάνω στα copyrights και στην ιδιωτικοποίηση του ‘’γνωρίζειν’’ η τάξη αυτή επιχειρεί να θέσει στη κατοχή της το πιό σημαντικό κομμάτι αυτού του πλούτου που παράγεται από το ‘’πάντα διαχρονικό general intellect’’.
Ειδικά στην Ελλάδα, μια χώρα που η δομή της σαν κράτος ήταν πάντα μια υπόθεση ύπαρξης με μορφή εξωτερικού δανείου, γιατί απλά αυτό εξυπηρετούσε ''αυτά'' ή ''εκείνα '' τα συμφέροντα αυτών ή των άλλων -μέχρι και πρόσφατα άλλωστε στην περίοδο του 2004 και της ''αναγέννησης των ολυμπιακών αγώνων''- αυτή λοιπόν η μετεξέλιξη του καπιταλισμού δημιουργεί ανυπέρβλητα εμπόδια. Πως είναι δυνατόν σε μια κατά βάση βαλκανική χώρα, έστω και προνομιούχα στη γειτονιά, λόγω της υποτιθέμενης συμβολικής ιστορικής της σημασίας, που όμως προκειμένου να επιζήσει ως κράτος όταν τα φώτα της δύσης δεν στρέφονταν πανω της , έπρεπε να γίνει αποικία του εαυτού της (self- colonalization) να εφαρμοστεί μια προηγμένη μορφή καπιταλισμού σαν αυτή του γνωστικού καπιταλισμού που απαιτεί την κεφαλαιοποίηση της γνώσης? Αυτό σημαίνει την πλήρη ρήξη με τις δομές εξουσίας που διέπουν και συγκροτούν κακήν κακώς την διαχρονική κωμωδία της εντόπιας διακυβέρνησης. (Όλως τυχαίως συγκροτημένης γύρω από οικογενειακά ονόματα). Πως είναι δυνατόν οι φεουδαλιστικού τύπου δομές εξουσίας , ο βυζαντινισμός της διοίκησης και της οικονομίας, οι αρχαιολογικές -κυριολεκτικά και μεταφορικά- δομές της πολιτιστικής ζωής, να επιτρέψουν την μετάβαση των νέων από απλούς διεκπεραιωτές μιας local γραφειοκρατείας, σε κατόχους γνώσεων της σύγχρονης παραγωγής υπεραξίας? Να ταυτιστεί δηλαδή η ικανότητα απόκτησης γνώσεων και η αυτοδιαχείριση της εργασιακής δύναμης με όρους που ξεπερνούν κατά πολύ την πολιτική και κοινωνική γνώση της ελληνικής κοινωνιας? Να εμφανιστούν golden boys που δεν φορούν ράσα? Η αλλιώς κάποιοι έλληνες που θα 'εχουν την δυνατότητα να επαναξιολογίσουν τα βιοπολιτικά σώματα -και κατ' επέκταση την παραγωγή αξιών και δύναμης- που συμπεριλαμβάνονται εντός των παραδοσιακών συνόρων? Για όνομα του θεού.

Είναι άραγε τυχαία τα λόγια του φαιδρού ποινικολόγου που ανέλαβε την υπεράσπιση του μπάτσου δολοφόνου?
''Ο θεός θέλησε τον θάνατό του''.

Representational Democracy is dead in Greece

GRIOTS _day 4

Pictures from fucked up generation blog

Tuesday evening, 9 December around 10 o'clock. After visiting my worrying parents , I got the metro to the center to meet a couple of friends. The metro was empty, almost dead. The few passengers were looking at each other in suh a way, like they were trying to recognize who was the ''rebel'' , who was the undercover cop, the anarchist , the fascist and so on..
The train did not stop at Syntagma and Panepistimio stations , as at that moment riots were taking place there. We crossed slowly the empty platforms. I went out at Omonoia square and immediately I was hit by the gaz. Outside it was worse. How many tons did they use? Do they have more?
The picture of Omonoia sq., usually one of the most crowdy places in town, was kind of science fiction. I could hardly count five people being around, me included. Almost no public lights at all. My ''rendez vous'' was supposed to be towars the panepistimiou str. where at this moment the fumes of the gaz were worst. I called my friend and told her to stay at home because there was no way to meet us there. There was no way for the moment for me too to reach her at her house; i had to cross the ''battle zone'' and the gaz was too much. I started to walk at Athinas street, which was completely dead, straight ahead to Monastiraki, where i knew that a bar was open and a friend was to play some music there. I doubted that the bar would be open but yes it was. The only open space downtown, fifteen metres from a police station where something like twenty people were standing outside, some wearing cop's uniforms while some others were looking like hooligans holding wooden sticks. I approached and ostensibly I asked them how i could cross the center and reach the other side of town toward Lycabettus hill. They were '' kind''; they used a civilized tone of voice but they knew nothing more than i already knew. I did not understand what kind of ''assembly'' I was facing and I entered the almost empty bar where my friend was playing ''the guns of Brixton''. An hour later, I was again out walking toward Lycabettus, crossing for one more time the empty ''bombed'' streets, and the looted stores, having the most confused feelings. As the words of Mao ''Great unrest excellent condition'' suddenly hit my mind, right after the comment of my mother '' Όπου φτωχός και η μοίρα του'', that in a free translation means '' The poor and his destiny go together'', reverses my thought. Finally, i reached the hill, i came up on a small wall and as i was looking down the city lights i shouted: My dear fellow citizens, welcome to the era of the multitude.

GRIOTS_day 3

Αυτό που συμβαίνει στην Ελλάδα αφορά πρώτα το πλήθος και έπειτα το λαό.

Με την βοήθεια των ΜΜΕ οι Έλληνες βρίσκονται σήμερα Τρίτη 9 Δεκεμβρίου σε πλήρη σύγχιση. Δύσκολα καταλαβαίνει κανείς τι συμβαίνει στην Αθήνα και στις άλλες πόλεις που τμήματα του πληθυσμού έχουν εξεγερθεί. Αν εξαιρέσει κανείς αυτούς που επαναλαμβάνουν τις άσχετες συναισθηματολογίες των μίντια, η υπόλοιπη κοινωνία έχει μείνει άφωνη. Κι΄αυτό γιατί  έχουμε να κάνουμε με ένα ιδιότυπο και καινοφανή διαχωρισμό της κοινωνίας. 

Από τον Hobbes ξέρουμε πως πριν από το κράτος υπάρχουν οι πολλοί και πως μετά την εγκαθίδρυση του κράτους υπάρχει ο λαός ο ένας, αυτός που έχει τάχα μου μια και μοναδική βούληση.Το Ελληνικό κράτος έχει κάποιο καιρό τώρα,  αποσυντεθεί από τα σκάνδαλα, την διαφθορά και τις παγκόσμιες κοινωνικές και οικονομικές μεταβολές που δεν μπόρεσε να αντιμετωπίσει. Η ξαφνική εξέγερση το έχει περιορίσει ακόμα περισσότερο. Ένα κράτος που άλλωστε ποτέ δεν ήταν πραγματικά ισχυρό (σαν εξουσιαστική δομή) με την έννοια των δυτικών Ευρωπαικών κρατών- αλλά μάλλον ένα copy-paste ένα πάτσγουορκ φτηνών απομιμήσεων, ξένων προς αυτό μορφών συγκρότησης εξουσίας . 

Έτσι, έχουμε σήμερα στη κοινωνία από την μια μεριά αυτούς που θέλουν να συνεχίσουν να εκχωρούν τα φυσικά τους δικαιώματα στον ¨κυρίαρχο¨, κατά συνέπεια και στους κομματικούς σχηματισμούς που συνθέτουν την ΄΄φανερή ΄΄ πολιτική ζωή,  με άλλα λόγια προκειται γι' αυτό που ονομάζουμε λαός . Και από την άλλη το πλήθος που αποτελείται από ανομοιογενή στρώματα περιθωριοποιημένων, νέων, λιγότερο νέων και φυσικά ΄ξένων΄μεταναστών. 

Το Πλήθος λέει ο Βίρνο ΄΄αποστρέφεται την πολιτική ενότητα, εναντιώνεται στην υπακοή, δεν κλείνει συμφωνίες διαρκείας ποτέ δεν φτάνει το status νομικού προσώπου διότι ποτέ δεν εκχωρεί τα φυσικά του δικαιώματα στον κυρίαρχο. Μια εκχώρηση που άλλωστε απαγορεύεται από την ΄φύση΄ του πλήθους, από τον ΄τρόπο ΄υπαρξης του,δηλαδή τον 

πληθυντικό του χαρακτήρα και την δράση του.

Όταν οι πολίτες εξεγείρονται κατά του κράτους είναι το πλήθος κατά του λαού. (Hobbes, De Cive)

Σε μερικές ακραίες περιπτώσεις η ανυπακοή του πλήθους μπορεί να εμφανιστεί ακόμα και μέσα στις ίδιες τις δυνάμεις καταστολής, όπως για παράδειγμα να πέφτουν δακρυγόνα στο χώρο του νεκροταφείου που γίνεται η κηδεία του εφήβου ή στις συγκεντρώσεις των μαθητών.

Στην Ελλάδα τα τελευταία χρόνια μεταξύ άλλων παραγόντων, (π.χ διαφθορά, κρατική ανεπάρκεια, έλλειψη υποδομών παρασιτική οικονομία, αλλαγές σύνθεσης πληθυσμού) συνέβη και μια πρωτοφανής συρρίκνωση του κοινωνικά αναγκαίου χρόνου εργασίας, που πήγε χέρι-χέρι με την αύξηση του ωραρίου για όποιον ΄΄ήταν μέσα΄΄και την περιθωριοποίηση 

όσων ΄΄ ήταν έξω΄΄ δηλαδή των πολλών. Οι πιο απελπισμένοι απ΄αυτούς αλλά και οι πιο αποφασισμένοι είναι όσοι βρίσκονται στους δρόμους. Μαζί με τους μαθητές.

Και τελικά, όπου υπάρχει λαός δεν υπάρχει πλήθος, αλλά εκεί που υπάρχει πλήθος δεν υπάρχει λαός.