Monday, 19 October 2009

Sex in Play-Play on Sex, the elementary of a Social Porn Opera

Title: click to enlarge.

Play is a fundamental activity that cannot be analyzed. (Johan Huizinga)

Εφόσον γίνουν αντιληπτές και αποδεκτές οι διαφορές ανάμεσα στο play και στο game, ναι έτσι μάλλον έχουν τα πράγματα. Χρησιμοποιώ τις αγγλικές λέξεις play και game, γιατί οι αντίστοιχες ελληνικές που γνωρίζω εγώ τουλάχιστον, δηλαδή παιδειά ( η Αριστοτελική έννοια της λέξης) και παιχνίδι ενέχουν κάποιες εννοιολογικές παγίδες με τις οποίες δεν θέλω να καταπιαστώ. Ξέρω πως δεν είναι πολύ κομψό, αλλά έτσι νομίζω είναι καλύτερα. Άλλωστε, είναι δουλειά φιλολόγων περισσότερο.

Το play, δεν μπορεί να αναλυθεί περαιτέρω γιατί απλά, δεν υπάρχουν συγκεκριμένα στοιχεία που να συγκροτούν το παιχνίδι στη γενικότητα του. Το play μπορεί να έχει αυτή ή εκείνη τη μορφή, να συμβεί σε αυτόν ή σε εκείνο τον τόπο ή χρόνο, να προκύψουν κατηγορίες από τον τρόπο που συμβαίνει ( συνήθως αν όχι πάντα, οι κατηγορίες αυτές συγκροτούν games) αλλά το play τελικά είναι. Play is play. Δεν μπορεί να υπαχθεί στην ολότητα του σαν γεγονός, σε κάποια κατηγορία θεωρητικής ή πρακτικής δράσης, όπως για παράδειγμα σε κάποια από τις Καντιανές κατηγορίες (και υποκατηγορίες) της θεωρίας των ικανοτήτων. Το play, εμφανίζεται επίσης σαν ένα καθαυτό φαινόμενο δι-υποκειμενικότητας (intersubjectivity), και έτσι δεν μπορεί να μπει στις παρενθέσεις της φαινομενολογίας συνολικά, εφόσον οποιαδήποτε απόπειρα θα πρέπει να το διαχωρίσει στα στοιχεία συγκρότησης του, τα οποία όμως μπορούν δυνητικά να είναι οτιδήποτε. Θα εμφανιστεί έτσι μπροστά μας το παράδοξο της εναλλαξιμότητας μεταξύ του περιεχομένου της παρένθεσης (εννοώ πάντα τη φαινομενολογική παρένθεση) και των ορίων της, δηλαδή των αγκυλών. Έτσι, η ίδια η διαδικασία θεώρησης του play, είναι από την αρχή ένα play. Μπορεί η ερμηνευτική του H.G. Gadamer να έχει προσφέρει πολλά στη κατανόηση του play αλλά μόνο μέσα στο πλαίσιο των δικών του όρων ΄΄παιχνιδιού΄΄ και πάντα μέσα στα εννοιολογικά πλαίσια της ερμηνείας του. To play, διαφεύγει συνέχεια μοιάζοντας να υπάρχει εσωτερικά στο κέντρο του κόσμου, και ταυτόχρονα να αποτελεί όριο του κόσμου.

Οι σημειώσεις αυτές, δεν σκοπεύουν βέβαια να αποτελέσουν κάποιο σχεδιάγραμμα για μια φιλοσοφία του play και έτσι δεν προχωρώ σε λογικές τεκμηριώσεις ή σε ακαδημαϊκές αναφορές σε σχολές σκέψης που θα μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν σε συσχετισμούς και ανατροφοδοτήσεις.(Nothing is more boring than this). Αναφέρθηκα μόνο στη Καντιανή (και συνεπακόλουθα στην μετα-Καντιανή σχολή σκέψης), όπως και στη φαινομενολογική σχολή, που είναι ουσιαστικά τα δύο ευρωπαϊκά ρεύματα που ασχολήθηκαν άμεσα ή έμμεσα με το play, η πρώτη για να το θεωρήσει μη κατηγοριοποιήσιμο και η δεύτερη (Gadamer) να κάνει χρήση, να γονιμοποιήσει ίσως μέσω του play τα αυστηρά και κάπως ξερά χωράφια της ερμηνευτικής. Αφήνω τους σιτουατιονιστές στην άκρη, όχι μόνο γιατί οι αναφορές σε αυτούς σχετικά με το play –και όχι μόνο-έχει καταντήσει αηδία πια, αλλά και γιατί είπαν τα λιγότερα και τα καλύτερα. Οι σημειώσεις αυτές ,είναι απλά σημειώσεις, που αν έχουν ένα σκοπό, αυτός είναι να συμβάλλουν σε μια μελλοντικά πιθανή οπτικοποίηση που θα πάρει τη μορφή κάποιου media arts project. (Boring too but still playable)

Το play (παραφράζοντας τον R. Barthes) είναι -ήδη πάντα- play. Ειδικότερα στις μέρες μας με τις νέες τεχνολογίες που έδωσαν νέες μορφές στις παιγνιώδεις συμπεριφορές, αλλά κυρίως με τη μεταλλαγή της εργασίας από Φορντικό μοντέλο παραγωγής, στο μετα –Φορντικό της αναπαραγωγής, το play μεταλλάζεται επίσης και κινείται όλο και πιο κεντρικά στη παγκόσμια σκηνή του θεάτρου της διαχείρισης της οικονομίας και των κοινωνικών σχέσεων. Μου φαίνεται όλο και λιγότερο υπερβολή η θέση που διατύπωσε ο Julian Dibbel στο συνέδριο του Homo Ludens Ludens , στο Laboral της Gijon, λέγοντας πως ότι συνιστούσε για την παραγωγική διαδικασία ο ατμός κατά τον 19ο αιώνα και το πετρέλαιο για τον 20ο , θα συνιστά το play τον 21ο. Όμως αυτή η μετατόπιση από τη θέση της ΄΄αντι-παραγωγικής δράσης΄΄ όπως το ήθελε ο 20ος αιώνας, (Huizinga) στη θέση της βασικής βιοπολιτικής διαδικασίας παραγωγής του υποκειμένου –και όχι μόνο- του προσδίδει κάποια χαρακτηριστικά που οδηγούν αναπόφευκτα σε κάποιες συγκρίσεις. Συγκρίσεις με μια άλλη βασική όσο και κεντρική δράση του ανθρώπινου είδους, (αλλά και έννοια που μάλιστα εννοείται ως απόλυτο μέτρο στη πολιτική οικονομία των ηδονών) το σεξ.

Υπάρχει ένα στοιχειώδες χαρακτηριστικό στην οικονομία των ηδονών, έτσι όπως είναι τα πράγματα στη δύση που θέλει το σεξ σαν τη βασική αρχή (principe) της κατανόησης και του μέτρου κάθε ηδονής. Είναι γνωστό από την ιστορία της σεξουαλικότητας του Michel Foucault, πως εδώ και δυόμισι χιλιάδες χρόνια έχουμε μάθει να πιστεύουμε πως ο κανόνας κάθε ηδονής είναι –ανομολόγητα τουλάχιστον- το σεξ. Έτσι εξηγείται πως εμφανίζεται η ανάγκη μετριασμού του και συνάμα τι δημιουργεί, πως εμφανίζεται δηλαδή, η δυνατότητα ελέγχου του σεξ. Για την ιστορία είναι οι στωικοί, δηλαδή η σχεδόν οικουμενική τότε φιλοσοφία κεντρική στη πολιτική και κοινωνική ζωή του Ρωμαϊκού imperium, που ενστερνίστηκε στη συνέχεια ο χριστιανισμός, που έθεσαν το σεξ σαν κεντρικό κώδικα κάθε ηδονής. Με άλλα λόγια, όλες οι δυνατότητες του ανθρώπινου σώματος για παραγωγή ηδονής-άρα και νοήματος- υποχρεώθηκαν σε μια ερμηνεία που σαν βασικό κέντρο παραγωγής πληροφορίας, άρα γνώσης, ήταν (και είναι) η γενετήσια πράξη της αναπαραγωγής. Αυτό γέννησε στη συνέχεια, την ΄΄τακτοποίηση΄΄ στη περίοδο που εγκαινιάστηκε με τον χριστιανισμό, της υπόθεσης του σεξ με την επινόηση της σεξουαλικότητας, σαν ζεύγος αντιθέτων. Είναι αυτή η αντίθεση του σεξ και της σεξουαλικότητας που ανακλά τις θέσεις της εξουσίας, σαν νόμο και απαγόρευση. Αυτό που στη συνέχεια εσωτερικεύεται και ξανά ανακλάται έξω ως υποκειμενικό ήθος. (Απλά και με κάποιες εξαιρέσεις πρόκειται για τις ανοησίες που συνθέτουν το τοπίο των διαφορών του καθημερινού βίου). Η εξουσία έστησε ένα σύστημα σεξουαλικότητας που δεν κάνει τίποτε άλλο από το να λέει ΄΄όχι΄΄ στο σεξ. Δηλαδή κατ΄επέκταση να έχει τη δυνατότητα να δημιουργήσει τις πολιτικές της απόλαυσης άρα να θέσει τους όρους των ειδών και των μορφών της παραγωγής.

Μια μικρή χρονική αναδρομή: πως αντιμετωπίστηκε η περίφημη έκρηξη της σεξουαλικής επανάστασης των 60s, που ακόμα στοιχειώνει τα όνειρα της life style subjectivity (υποκειμενικότητας)? Κατ΄αρχή δημιουργήθηκε μια σειρά από καινοφανείς χώρους κοινωνικής συγκρότησης, που επανδρώθηκαν από ΄΄ειδικούς΄΄. Σεξολόγους, ειδικούς γιατρούς, ψυχαναλυτές της κυριακής, ακόμα και αναβαθμισμένα τμήματα ηθών (στη κεντρική Ευρώπη βέβαια ,όχι στη περιφέρεια) που σε γενικές γραμμές έλεγαν: Έχετε μια σεξουαλικότητα και αυτή η σεξουαλικότητα είναι ταυτόχρονα ματαιωμένη και φιμωμένη, υποκριτικές απαγορεύσεις τη καταπιέζουν. Ελάτε λοιπόν σε μας, δείξτε τη σε μας, εμπιστευτείτε σε μας τα θλιμμένα μυστικά σας. Στην ουσία επρόκειτο για ένα –καταπληκτικό ομολογουμένως- εργαλείο ελέγχου και εξουσίας. Όπως πάντα αυτό που είναι το ζητούμενο είναι να χρησιμοποιηθούν για λογαριασμό των μηχανισμών ελέγχου, αυτά που λένε οι άνθρωποι, αυτά που αισθάνονται και αυτά που ελπίζουν. Μια τακτική που εκμεταλλεύεται τον πειρασμό που νιώθουν οι άνθρωποι να πιστέψουν, πως για να είσαι ευτυχισμένος αρκεί να περάσεις το κατώφλι αυτής της λογικής, αρπάζοντας μια ευκαιρία που σου προσφέρεται απλόχερα και απλά να αφαιρέσεις μερικές αναστολές. Στο τέλος φυσικά, αυτή η διαδικασία καταλήγει στη καταπίεση και τον έλεγχο των κινημάτων εξέγερσης και απελευθέρωσης. Έτσι δεν συνέβη και έτσι δεν συμβαίνει ακόμα?

Οι τρόποι άσκησης του ελέγχου είναι σαν το καλό κρασί. Όσο παλιώνει τόσο καλύτερο γίνεται και τόσο πιο ΄΄αποτελεσματικά΄΄ συνοδεύει παλιά αλλά και νέα πιάτα. Η σχετικά πρόσφατη έκρηξη του buzz του web 2.0 δηλαδή οι κοινωνικές δικτυώσεις σε διάφορες online πλατφόρμες, επιβεβαιώνει τη διαπίστωση σχετικά με την ΄΄οικονομία΄΄ στους τρόπους ελέγχου και διαχείρισης του ανθρώπινου δυναμικού. Η εμφάνιση τεχνολογιών πρόσβασης, σύνδεσης και διάδρασης περιέχει –όπως κάθε άλμα- μια αντίφαση. Από την μια πλευρά εντείνει της δυνατότητες εκμετάλλευσης γιατί ο χώρος και ο χρόνος παραγωγής αυξάνεται τεχνικά –σε κάποιες περιπτώσεις φτάνει το μάξιμουμ της εμπλοκής -υπάρχουν άνθρωποι που ακόμα και όταν κοιμούνται είναι online μέσω του avatar τους- από την άλλη όμως αν η νέα κατάσταση δεν ελεγχθεί, μπορεί να εκτροχιαστεί με απρόβλεπτα αποτελέσματα. Ο εταιρικός καπιταλισμός αναγνωρίζει και επωφελείται από το γεγονός ότι τα ΄΄σώματα΄΄ σε συνεργασία παράγουν περισσότερο και η δημιουργία κοινοτήτων αυξάνει την ικανοποίηση τους, γεγονός που με τη σειρά του, πολλαπλασιάζει ακόμα περισσότερο την παραγωγή. Όμως η συνεργατική αυτονομία πρέπει να αποκλειστεί και να ελεγχθεί για να εμποδιστεί η πιθανότητα καταστροφής της παραγωγικής δομής. Είπα στην αρχή πως το play είναι δυνητικά παντού. Δεν ισχυρίζομαι πως οι εταιρίες σχεδίασαν αρχιτεκτονικές συμμετοχής στα κοινωνικά δίκτυα έχοντας στο μυαλό τους το play. Οι άνθρωποι το έφεραν αυθόρμητα γιατί οι άνθρωποι είμαστε playful animals. Όμως το play δεν εμφανίστηκε ποτέ –τουλάχιστον ως τώρα- ως play στο κοινωνικό web. Εμφανίστηκε ως διάθεση, ως πρόθεση ίσως, αλλά ποτέ ως δράση. Αυτό που εμφανίστηκε, αυτό που του έχει επιτραπεί να εμφανιστεί δεν είναι ούτε το play ούτε το game. Εδώ διευκρινίζω πως μιλώ για τα κοινωνικά δίκτυα και όχι για τα MMOs. (Massive Multiplayer online games) Το play δεν θα μπορούσε να ενθαρρυνθεί να εμφανιστεί, θα ήταν πολύ το ρίσκο γιατί οι παίκτες –αντίθετα από τις συνθήκες στα games- μπορούν αν το θελήσουν να αλλάξουν τους κανόνες. Όμως, ούτε αυτό που συμβαίνει στα κοινωνικά δίκτυα είναι game.

Γιατί στα games οι κανόνες μπαίνουν εξωτερικά και οι παίκτες δεν έχουν παρά να υπακούσουν και κάτι τέτοιο θα περιόριζε τη συμμετοχή στα δίκτυα σε ένα μόνο συγκεκριμένο είδος ανθρώπων, και σε τελική ανάλυση θα έδινε την αίσθηση του κατευθυνόμενου, πράγμα που δεν εγγυάται την επιτυχία του συστήματος. Αυτό που έχει εισαχθεί και ΄΄παίζεται΄΄ στα δίκτυα είναι μια υβριδική μορφή που δεν χρειάζεται να ονομαστεί. Ψάχνοντας στο web βρήκα τη λέξη play-ness, μια λέξη που στερείται συγκεκριμένου νοήματος. Ταιριάζει νομίζω μια λέξη κενή, μια λέξη παράγωγο μιας ανάμνησης που δεν μπορούμε πια να θυμηθούμε, που δεν προορίζεται παρά να είναι ο signifier ενός μονίμως διαφεύγοντος signified.

Η play-ness είναι το αντίστοιχο της σεξουαλικότητας. Μια κατασκευή, κενή ουσιαστικού περιεχομένου, μια επινόηση κι ένα τέχνασμα που προσβλέπει στο να γίνει το κέντρο της ανθρώπινης δραστηριότητας στο χώρο του κοινωνικού. Μέσω της play-ness έχει ξεκινήσει η διαδικασία επανακαθορισμού της ανθρώπινης υποκειμενικότητας, έτσι ακριβώς όπως μέσω της σεξουαλικότητας ορίστηκε κάποτε –και συνεχίζει ακάθεκτα να ορίζεται- η ανθρώπινη φύση. (Και δυστυχώς μαζί της και η δυστυχία της) Τι συνιστά σήμερα το ΄΄κοινωνικό΄΄ στα κοινωνικά δίκτυα?Ένα ακόμα συλλογικό -όσο και εξατομικευμένο-τραύμα νομίζω. Το τραύμα που προήλθε από τη διάλυση των κοινών τόπων του παρελθόντος, δηλαδή των μεγάλων αφηγήσεων, των μεγάλων ιδεολογιών, των ιδεών του ανθρωποκεντρισμού και της μίας ενιαίας ταυτότητας,του γραμμικού χρόνου και τα συναφή. We are all immigrants in the digital worlds/words. (Αυτό δεν σημαίνει αυτομάτως πως έχουμε όλοι τα ίδια δικαιώματα φυσικά) Οι άνθρωποι καταφεύγουν στα κοινωνικά δίκτυα για να συναντήσουν και να έρθουν σε επαφή με ανθρώπους. Επίσης για να αποθέσουν κάπου τα αποσπάσματα μιας κομματιασμένης υποκειμενικότητας, μιας υποκειμενικότητας χωρίς υποκείμενο, που έχει συντριβεί κάτω από το βάρος μιας ιδεολογίας που αδυνατεί να ξεπεράσει, για να θυμηθούμε τον Luis Althusser. Η σεξουαλικότητα είναι το κυρίαρχο κέντρο που συγκροτεί και φέρει ακόμα αυτά τα θραύσματα υποκειμενικότητας. Μια σεξουαλικότητα που μπροστά στην προσφερόμενη νέα ζωή και τις απαιτήσεις της οθόνης υποκύπτει χωρίς κανένα δισταγμό (αν και εφόσον υπάρχει καν κριτική συνείδηση) στο να αναγνωρίσει σαν στοιχεία συγκρότησης της, τον ναρκισσισμό, την ηδονοβλεψία, τον αυνανισμό, τον φετιχισμό (ο κατάλογος των συμπτωμάτων είναι μεγάλος) ότι δηλαδή αποτελεί τη σύγχρονη εκδοχή της δημόσιας εξομολόγησης μέσω της ελαφρότητας που προσφέρει η play-ness. Ας σκεφτεί κανείς πόσες apps τρέχουν στο facebook που μετράνε, πόσο άντρας ή γυναίκα είναι κανείς, πόσο γοητευτικός, πόσο sexy, αν ήταν αντικείμενο τι θάταν, αλλά λείπει -απ΄όσο ξέρω τουλάχιστον- αυτή που μετράει επίσης και πόσο μαλάκας ή μαλακισμένη είναι.

Θα τελειώσω με μια ακόμη μικρή αναδρομή, με μια ανάμνηση από μια συζήτηση που παρακολούθησα κάποτε (νύχτα ήταν) σε ένα αμφιθέατρο στο Παρίσι μετά από μια εισήγηση που είχε κάνει ο Μichel Foucault. Έλεγε πως στις αρχές του 18ου αιώνα, ξαφνικά εμφανίστηκε ένα τεράστιο ενδιαφέρον για τον παιδικό αυνανισμό, με μια πρωτοφανή μανία δίωξης του, λες και επρόκειτο για μια νέα επιδημία από την οποία κινδύνευε το ανθρώπινο είδος. Η συζήτηση που ακολούθησε διχάστηκε ανάμεσα στην άποψη που υποστήριζαν οι Reichians, πως ο παιδικός αυνανισμός έγινε ξαφνικά απαράδεκτος για την νεο-εμφανιζόμενη τότε καπιταλιστική κοινωνία, που βρισκόταν σε διαδικασία εξέλιξης και στην άποψη που υποστήριζε ο Foucault, πως είχαμε μάλλον να κάνουμε με ένα επανακαθορισμό των σχέσεων μεταξύ ενήλικων και παιδιών, γονέων και εκπαιδευτικών που είναι ένα εντελώς διαφορετικό πράγμα. (Χρειάζεται να πω, πως σε κάτι τέτοιες στιγμές μαθαίνει κανείς τι σημαίνει social laugh?) Γιατί όπως υποστήριξε, επρόκειτο για μια εντατικοποίηση των ενδο-οικογενειακών σχέσεων με την παιδική ηλικία να γίνεται το κεντρικό θέμα για τους γονείς, τα εκπαιδευτικά ιδρύματα, και τις νεοσύστατες υπηρεσίες δημόσιας υγείας. Επρόκειτο για μια στάση απέναντι σε μια παιδική ηλικία που αντιμετωπιζόταν σαν το γόνιμο έδαφος πειραματισμού, για τις γενιές που ερχόντουσαν. Στο σταυροδρόμι της ψυχής και του σώματος, της υγείας και της ηθικής, της εκπαίδευσης και της χειραγώγησης, η παιδική σεξουαλικότητα έγινε την ίδια στιγμή στόχος και εργαλείο άσκησης της εξουσίας. Από αυτή την περίοδο κληρονομήσαμε μια σεξουαλική μιζέρια της παιδικής ηλικίας και της εφηβείας από την οποία ακόμα οι δικές μας γενιές δεν έχουν συνέλθει. Γιατί ο στόχος δεν ήταν η απαγόρευση, ήταν η συγκρότηση μιας εξουσίας που αρχίζοντας από την παιδική ηλικία θα στόχευε το μέλλον. Ο καθένας μπορεί συνδέοντας τα απαραίτητα να βγάλει τα συμπεράσματα του για το τι συμβαίνει σήμερα.

13 Comments:

Blogger Αθήναιος said...

Ωραίο και ελπίζω να μην μου άρεσε κάτι μεταμοντέρνο. :-P

Αυτά τα τελευταία για την παιδική σεξουαλικότητα περισσότερο μου κάνουν για αληθοφανή. Όταν δεν υπάρχουν εργαλεία να επαληθεύσουμε μια θεωρία διστάζω να τη βάλω στο κεφάλι μου.

19 October 2009 at 20:50  
Blogger Αθήναιος said...

Και η απαραίτητη εγγραφή στα σχόλια.

19 October 2009 at 20:50  
Blogger Αθήναιος said...

Ξέχασα, δε, ν'αναφέρω ότι κάτι τέτοιες φρασεις: -υπάρχουν άνθρωποι που ακόμα και όταν κοιμούνται είναι online μέσω του avatar τους-

με τρελαίνουν. :-)

19 October 2009 at 20:54  
Blogger ilias said...

Τα εργαλεία ήρθαν αργότερα και δυστυχώς επιβεβαιώνουν μέχρι ΄΄κεραίας΄΄ τη θεωρία. Τα λένε fb,ff,Twitter κ.α.....

20 October 2009 at 03:44  
Blogger ilias said...

@αθήναιος
έτοιμο το βίντεο μπες στο gtalk για να στο στείλω, με μειλ είναι βαρύ....

20 October 2009 at 03:47  
Blogger saidοsed said...

Το σεξοπολιτικό παιχνίδι ενός υπεράφθονου αλλά κενού σημαίνοντος μπορεί να είναι το κυρίως συμπλήρωμα κάθε ελλείμματος (lack) μεταμφιεσμένο σε νόημα.
Το πρόβλημα είναι ότι η υπεραφθονία του σημαίνοντος υποδηλώνει ότι το σημαίνον γρήγορα θα αντικατασταθεί από άλλο σημαίνον για να γίνει η μεταβίβαση από το αντίστοιχο σημαινόμενο στο άλλο (για περαιτέρω «παραγωγή» νοήματος ενός παιχνιδιού που δεν αναλύεται, εφόσον δεχτούμε ότι ο όρος παιχνίδι είναι ένα ακόμη «απόλυτο»). Μια συνεχής ανεύρεση και εγκατάλειψη του κενού σημαίνοντος για το σημαινόμενο και τανάπαλιν.

Ίσως το ίδιο να συμβαίνει με κάθε άβαταρ-σημαίνον ενός σημαινόμενου στα fb, twitter, ms, blogger κλπ. Εγκαταλείπω ό,τι ανακαλύπτω προκειμένου να υπάρξει το επιπλέον νόημα... google search/found και μετά ακολουθεί η εκκαθάριση του ιστορικού περιήγησης ;)

20 October 2009 at 19:04  
Anonymous cosmoyenne said...

click to enlarge

όλα στην επιφάνεια
αναδύονται σιγά σιγά
(αν και γραμμική η αφήγηση, πολύ ενδιαφέρουσα κι αισιόδοξη)

21 October 2009 at 10:48  
Anonymous ilias said...

Εγκαταλείπω ό,τι ανακαλύπτω προκειμένου να υπάρξει το επιπλέον νόημα... google search/found και μετά ακολουθεί η εκκαθάριση του ιστορικού περιήγησης ;)

Ακριβώς. Clear cache. In a world constantly in update, experience doesn't count :)

21 October 2009 at 11:46  
Blogger nakaspy said...

ludokapitalism

5 December 2009 at 12:42  
Blogger ninest123 said...

ninest123 16.02
louis vuitton, louis vuitton, longchamp outlet, ray ban sunglasses, michael kors outlet, michael kors outlet, michael kors, nike free, longchamp outlet, louboutin, ugg boots, burberry, prada outlet, tiffany jewelry, oakley sunglasses, michael kors outlet, michael kors outlet, uggs on sale, burberry outlet online, tory burch outlet, prada handbags, oakley sunglasses, polo ralph lauren outlet, ugg boots, ugg boots, nike outlet, louboutin outlet, michael kors outlet, louis vuitton outlet, chanel handbags, jordan shoes, ugg boots, christian louboutin outlet, longchamp, replica watches, ray ban sunglasses, cheap oakley sunglasses, tiffany and co, nike air max, oakley sunglasses, louis vuitton, replica watches, louis vuitton outlet, polo ralph lauren outlet, ray ban sunglasses, louboutin shoes, oakley sunglasses, nike air max, gucci outlet

4 February 2016 at 06:50  
Blogger ninest123 said...

lululemon, vans pas cher, hollister, nike roshe, michael kors, michael kors, north face, hollister pas cher, oakley pas cher, true religion jeans, new balance pas cher, north face, coach purses, vanessa bruno, nike trainers, nike free, true religion outlet, burberry, nike air max, ralph lauren pas cher, hogan, ray ban pas cher, louboutin pas cher, nike air max, air max, air jordan pas cher, replica handbags, hermes, abercrombie and fitch, michael kors, nike free run uk, longchamp, true religion jeans, nike blazer, nike huarache, coach outlet, sac guess, converse pas cher, tn pas cher, mulberry, michael kors, nike roshe run, timberland, ray ban uk, ralph lauren uk, true religion jeans, longchamp pas cher, lacoste pas cher, sac longchamp, nike air max, air force

4 February 2016 at 06:53  
Blogger ninest123 said...

louboutin, ghd, herve leger, soccer shoes, asics running shoes, nike air max, ray ban, ralph lauren, abercrombie and fitch, iphone 6 plus cases, giuseppe zanotti, chi flat iron, nfl jerseys, north face outlet, iphone 6s cases, north face outlet, baseball bats, new balance, hollister, iphone 6s plus cases, s5 cases, p90x workout, iphone 6 cases, ipad cases, vans, valentino shoes, soccer jerseys, nike roshe, jimmy choo shoes, timberland boots, ferragamo shoes, reebok shoes, celine handbags, insanity workout, lululemon, converse, beats by dre, mont blanc, iphone 5s cases, birkin bag, babyliss, gucci, oakley, mcm handbags, hollister, nike air max, iphone cases, mac cosmetics, vans shoes, instyler, wedding dresses, bottega veneta

4 February 2016 at 06:55  
Blogger ninest123 said...

moncler, louis vuitton, pandora jewelry, ugg pas cher, barbour jackets, bottes ugg, wedding dresses, canada goose uk, canada goose outlet, moncler, pandora jewelry, juicy couture outlet, thomas sabo, louis vuitton, pandora charms, canada goose, sac louis vuitton pas cher, swarovski crystal, moncler, canada goose, replica watches, links of london, moncler, toms shoes, louis vuitton, moncler outlet, barbour, moncler, ugg,ugg australia,ugg italia, hollister, swarovski, coach outlet, doudoune canada goose, pandora charms, marc jacobs, canada goose outlet, canada goose, juicy couture outlet, louis vuitton, lancel, montre pas cher, doke gabbana outlet, supra shoes, ugg,uggs,uggs canada, moncler, moncler, converse outlet, ugg boots uk, karen millen, canada goose
ninest123 16.02

4 February 2016 at 06:57  

Post a Comment

Subscribe to Post Comments [Atom]

Links to this post:

Create a Link

<< Home