Hypocricy .0

Ας υποθέσουμε πως υπάρχουν τρεις βαθμοί υποκρισίας, που αν και αλληλοσυμπληρώνονται εν τούτοις παραμένουν διακριτές μεταξύ τους. Ας τις πούμε : υποκρισία πρώτου, δεύτερου και τρίτου βαθμού. Η υποκρισία στον πρώτο βαθμό είναι αυτή που αναγνωρίζουμε και παραχωρούμε σαν δικαίωμα στα μωρά και στους ηγέτες των υπερδυνάμεων. Είναι η απόλυτη μορφή υποκρισίας που δεν χρειάζεται να καταφύγει σε κανενός είδους τέχνασμα και απάτη για να γίνει αποδεκτή σαν αλήθεια. Πρόκειται για την υποκρισία που ΄΄είναι΄΄ απλά. Η υποκρισία σαν μεταφυσική σχεδόν . Η υποκρισία σε δεύτερο βαθμό είναι αυτή των κάθε είδους δομών εξουσίας, εμφανίζεται δηλαδή σε όσες και όσους είναι κάποιου είδους masters (ανεξαρτήτως τομέα δραστηριοποίησης) και απευθύνεται τόσο στην ίδια την τάξη αυτών που ασκούν την εξουσία όσο και στους εξουσιαζόμενους που την υφίστανται. Αυτή η διπλή όμως κίνηση εμπεριέχει και την πιθανότητα εσωτερικής ρήξης του δεσμού της υποκρισίας δηλαδή της συναίνεσης του ψέμματος και όταν κάτι τέτοιο συμβεί, Houston we have a problem. Συνήθως τότε με κάποιο τρόπο επιχειρείται αναγωγή από την δεύτερη βαθμίδα υποκρισίας, σε υποκρισία πρώτου βαθμού και επανέρχεται (όπως επανέλθει) η κατάσταση. Η υποκρισία τρίτου βαθμού είναι κοινή σε όλους μας. Είναι η υποκρισία του να αναγνωρίζουμε και να συναινούμε στις δύο άλλες βαθμίδες υποκρισίας αλλά ταυτόχρονα να υποσκάπτουμε την υποκρισία δεύτερου βαθμού -και πολύ σπανιότερα την πρώτη κατηγορία- όταν οι συνθήκες το επιτρέπουν.Η υποκρισία τρίτου βαθμού έχει κοινά patterns με την υποκρισία του πρώτου βαθμού (όλοι έχουμε υπάρξει μωρά, εκτός από τον Αδάμ και την Εύα) αλλά επειδή αποκλείεται να υπάρξουμε όλοι ηγέτες υπερδύναμης,αυτό την κάνει να αναμιγνύεται με άλλα χαρακτηριστικά (όπως φθόνος και φόβος) και να διαφοροποιείται. Τώρα, με αφορμή το λανσάρισμα από την Google του εργαλείου Dashboards, μέσω του οποίου κάθε χρήστης θα μπορεί να γνωρίζει και να ελέγχει τα data που γνωρίζει η Google γι΄αυτόν, αναρωτιέμαι αν βρίσκομαι μπροστά σε μια νέα μορφή υποκρισίας, που δεν ξέρω ακόμα πως να την ονομάσω. Υποκρισία τέταρτου βαθμού ή μήπως υποκρισία μηδέν βαθμού? Μάλλον κλίνω προς το τελευταίο γιατί η Google κάνει μια τέτοια κίνηση που εμπεριέχει όχι μόνο τις τρεις προηγούμενες βαθμίδες υποκρισίας αλλά ταυτόχρονα επιχειρεί να ορίσει τη νέα υποκειμενικότητα, χωρίς καν να χρειάζεται να το κάνει η ίδια.

Google as nanny state

Δεν μπορεί να μην έχει παρατηρήσει κανείς πόσο πολύ θέλει η Google να μας κάνει να νοιώθουμε ''home''στις υπηρεσίες της. Παντού, από τη μηχανή αναξήτησης μέχρι τα gmails, gtalks, google readers κτλ. Γιατί άραγε τόση ζέση και ζήλος για να αισθανθούμε άνετα και cool στα περιβάλοντα της? Όχι πως η Yahoo θέλει να νοιώθουμε κομπλαρισμένοι αλλά μπροστά στη Google δεν πιάνει μια. Νάναι άραγε γιατί θέλει να δεθούμε μαζί της? Ε όχι βέβαια, δεν χρειάζονται κάτι τέτοιο, είμαστε δεμένοι με τη Google εδώ και καιρό. Εγώ κατέληξα στο ότι αυτό που οι ανθρωποι της Google θέλουν να μας πουν είναι περίπου, πως αντιπαραθέτουν την έννοια home με την έννοια work. Αυτό που λένε, το μήνυμα τους είναι κάτι σαν: Χαλάρώστε, διασκεδάστε το , παίξτε στην αυλή με τα χαλίκια ενώ εμείς δουλεύουμε. Εμείς, είμαστε οι επαγγελματίες, αυτοί που κάνουν τις σοβαρές δουλείες, εσείς είσαστε οι ερασιτέχνες. Κάτι προς τη ταινία του Λάνθιμου ΄΄κυνόδοντας΄΄ μου φέρνει η υπόθεση.

Για φαντάσου..ο κύριος Goo και η κυρία Gle και το sweet home....

28 CIVIL OCTOBER WAR

Η ερώτηση όμως που θα έπρεπε να θέσουμε ίσως πρώτα είναι η εξής: από πότε και πως αρχίσαμε να θεωρούμε ότι εντός των σχέσεων εξουσίας λειτουργεί ο πόλεμος, ότι μια αδιάλειπτη μάχη απεργάζεται την ειρήνη και ότι η πολιτική τάξη πραγμάτων είναι κατ ουσίαν μια τάξη μάχης?

Πως αντιληφθήκαμε (όσοι το αντιλαμβάνονται) ότι ο πόλεμος αποτελεί ίδιον της ειρήνης?

Ποιος αναζήτησε μέσα στη βουή και τη σύγχυση του πολέμου, μέσα στη λάσπη των μαχών, την αρχή κατανόησης της τάξης των θεσμών και της ιστορίας? Ποιος πρώτος σκέφτηκε ότι η πολιτική είναι η συνέχιση του πολέμου με άλλα μέσα?

Πως και γιατί ο πόλεμος εξακολουθεί να μαίνεται μέσα στους μηχανισμούς της εξουσίας ή τουλάχιστον να αποτελεί τη μυστική κινητήρια δύναμη των θεσμών, των νόμων και της τάξης?

Κάτω από τη λήθη, τις ψευδαισθήσεις ή τα ψέματα που προσπαθούν να μας πείσουν για τις ΄΄φυσικές αναγκαιότητες΄΄ ή τις λειτουργικές απαιτήσεις της τάξης, θα πρέπει να ανακαλύψουμε τον πόλεμο. Είναι ο κώδικας της ειρήνης. Διχάζει μονίμως ολόκληρο το κοινωνικό σώμα. Τοποθετεί τον καθένα μας στο ένα ή στο άλλο στρατόπεδο. Και δεν αρκεί να υιοθετήσουμε τον πόλεμο ως αρχή ερμηνείας. Θα πρέπει να τον αναβιώσουμε, να αφήσουμε κατά μέρος τις κρυφές και αφανείς μορφές υπό τις οποίες συνεχίζεται εν αγνοία μας και να προκαλέσουμε μια αποφασιστική μάχη για την οποία θα έχουμε προετοιμαστεί θέλοντας να είμαστε εμείς οι νικητές.

Michel Foucault: Για την υπεράσπιση της κοινωνίας.

Αυτό το σύμπαν man, είναι καμωμένο από πόλεμο και βασίζεται στον πόλεμο. Υπάρχουν άλλα σύμπαντα που είναι φτιαγμένα και λειτουργούν αλλιώς....

William S. Burroughs (σε ένα φίλο του)

RESIST online

RESIST online

Sex in Play-Play on Sex, the elementary of a Social Porn Opera

Title: click to enlarge.

Play is a fundamental activity that cannot be analyzed. (Johan Huizinga)

Εφόσον γίνουν αντιληπτές και αποδεκτές οι διαφορές ανάμεσα στο play και στο game, ναι έτσι μάλλον έχουν τα πράγματα. Χρησιμοποιώ τις αγγλικές λέξεις play και game, γιατί οι αντίστοιχες ελληνικές που γνωρίζω εγώ τουλάχιστον, δηλαδή παιδειά ( η Αριστοτελική έννοια της λέξης) και παιχνίδι ενέχουν κάποιες εννοιολογικές παγίδες με τις οποίες δεν θέλω να καταπιαστώ. Ξέρω πως δεν είναι πολύ κομψό, αλλά έτσι νομίζω είναι καλύτερα. Άλλωστε, είναι δουλειά φιλολόγων περισσότερο.

Το play, δεν μπορεί να αναλυθεί περαιτέρω γιατί απλά, δεν υπάρχουν συγκεκριμένα στοιχεία που να συγκροτούν το παιχνίδι στη γενικότητα του. Το play μπορεί να έχει αυτή ή εκείνη τη μορφή, να συμβεί σε αυτόν ή σε εκείνο τον τόπο ή χρόνο, να προκύψουν κατηγορίες από τον τρόπο που συμβαίνει ( συνήθως αν όχι πάντα, οι κατηγορίες αυτές συγκροτούν games) αλλά το play τελικά είναι. Play is play. Δεν μπορεί να υπαχθεί στην ολότητα του σαν γεγονός, σε κάποια κατηγορία θεωρητικής ή πρακτικής δράσης, όπως για παράδειγμα σε κάποια από τις Καντιανές κατηγορίες (και υποκατηγορίες) της θεωρίας των ικανοτήτων. Το play, εμφανίζεται επίσης σαν ένα καθαυτό φαινόμενο δι-υποκειμενικότητας (intersubjectivity), και έτσι δεν μπορεί να μπει στις παρενθέσεις της φαινομενολογίας συνολικά, εφόσον οποιαδήποτε απόπειρα θα πρέπει να το διαχωρίσει στα στοιχεία συγκρότησης του, τα οποία όμως μπορούν δυνητικά να είναι οτιδήποτε. Θα εμφανιστεί έτσι μπροστά μας το παράδοξο της εναλλαξιμότητας μεταξύ του περιεχομένου της παρένθεσης (εννοώ πάντα τη φαινομενολογική παρένθεση) και των ορίων της, δηλαδή των αγκυλών. Έτσι, η ίδια η διαδικασία θεώρησης του play, είναι από την αρχή ένα play. Μπορεί η ερμηνευτική του H.G. Gadamer να έχει προσφέρει πολλά στη κατανόηση του play αλλά μόνο μέσα στο πλαίσιο των δικών του όρων ΄΄παιχνιδιού΄΄ και πάντα μέσα στα εννοιολογικά πλαίσια της ερμηνείας του. To play, διαφεύγει συνέχεια μοιάζοντας να υπάρχει εσωτερικά στο κέντρο του κόσμου, και ταυτόχρονα να αποτελεί όριο του κόσμου.

Οι σημειώσεις αυτές, δεν σκοπεύουν βέβαια να αποτελέσουν κάποιο σχεδιάγραμμα για μια φιλοσοφία του play και έτσι δεν προχωρώ σε λογικές τεκμηριώσεις ή σε ακαδημαϊκές αναφορές σε σχολές σκέψης που θα μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν σε συσχετισμούς και ανατροφοδοτήσεις.(Nothing is more boring than this). Αναφέρθηκα μόνο στη Καντιανή (και συνεπακόλουθα στην μετα-Καντιανή σχολή σκέψης), όπως και στη φαινομενολογική σχολή, που είναι ουσιαστικά τα δύο ευρωπαϊκά ρεύματα που ασχολήθηκαν άμεσα ή έμμεσα με το play, η πρώτη για να το θεωρήσει μη κατηγοριοποιήσιμο και η δεύτερη (Gadamer) να κάνει χρήση, να γονιμοποιήσει ίσως μέσω του play τα αυστηρά και κάπως ξερά χωράφια της ερμηνευτικής. Αφήνω τους σιτουατιονιστές στην άκρη, όχι μόνο γιατί οι αναφορές σε αυτούς σχετικά με το play –και όχι μόνο-έχει καταντήσει αηδία πια, αλλά και γιατί είπαν τα λιγότερα και τα καλύτερα. Οι σημειώσεις αυτές ,είναι απλά σημειώσεις, που αν έχουν ένα σκοπό, αυτός είναι να συμβάλλουν σε μια μελλοντικά πιθανή οπτικοποίηση που θα πάρει τη μορφή κάποιου media arts project. (Boring too but still playable)

Το play (παραφράζοντας τον R. Barthes) είναι -ήδη πάντα- play. Ειδικότερα στις μέρες μας με τις νέες τεχνολογίες που έδωσαν νέες μορφές στις παιγνιώδεις συμπεριφορές, αλλά κυρίως με τη μεταλλαγή της εργασίας από Φορντικό μοντέλο παραγωγής, στο μετα –Φορντικό της αναπαραγωγής, το play μεταλλάζεται επίσης και κινείται όλο και πιο κεντρικά στη παγκόσμια σκηνή του θεάτρου της διαχείρισης της οικονομίας και των κοινωνικών σχέσεων. Μου φαίνεται όλο και λιγότερο υπερβολή η θέση που διατύπωσε ο Julian Dibbel στο συνέδριο του Homo Ludens Ludens , στο Laboral της Gijon, λέγοντας πως ότι συνιστούσε για την παραγωγική διαδικασία ο ατμός κατά τον 19^ο αιώνα και το πετρέλαιο για τον 20^ο , θα συνιστά το play τον 21^ο. Όμως αυτή η μετατόπιση από τη θέση της ΄΄αντι-παραγωγικής δράσης΄΄ όπως το ήθελε ο 20^ος αιώνας, (Huizinga) στη θέση της βασικής βιοπολιτικής διαδικασίας παραγωγής του υποκειμένου –και όχι μόνο- του προσδίδει κάποια χαρακτηριστικά που οδηγούν αναπόφευκτα σε κάποιες συγκρίσεις. Συγκρίσεις με μια άλλη βασική όσο και κεντρική δράση του ανθρώπινου είδους, (αλλά και έννοια που μάλιστα εννοείται ως απόλυτο μέτρο στη πολιτική οικονομία των ηδονών) το σεξ.

Υπάρχει ένα στοιχειώδες χαρακτηριστικό στην οικονομία των ηδονών, έτσι όπως είναι τα πράγματα στη δύση που θέλει το σεξ σαν τη βασική αρχή (principe) της κατανόησης και του μέτρου κάθε ηδονής. Είναι γνωστό από την ιστορία της σεξουαλικότητας του Michel Foucault, πως εδώ και δυόμισι χιλιάδες χρόνια έχουμε μάθει να πιστεύουμε πως ο κανόνας κάθε ηδονής είναι –ανομολόγητα τουλάχιστον- το σεξ. Έτσι εξηγείται πως εμφανίζεται η ανάγκη μετριασμού του και συνάμα τι δημιουργεί, πως εμφανίζεται δηλαδή, η δυνατότητα ελέγχου του σεξ. Για την ιστορία είναι οι στωικοί, δηλαδή η σχεδόν οικουμενική τότε φιλοσοφία κεντρική στη πολιτική και κοινωνική ζωή του Ρωμαϊκού imperium, που ενστερνίστηκε στη συνέχεια ο χριστιανισμός, που έθεσαν το σεξ σαν κεντρικό κώδικα κάθε ηδονής. Με άλλα λόγια, όλες οι δυνατότητες του ανθρώπινου σώματος για παραγωγή ηδονής-άρα και νοήματος- υποχρεώθηκαν σε μια ερμηνεία που σαν βασικό κέντρο παραγωγής πληροφορίας, άρα γνώσης, ήταν (και είναι) η γενετήσια πράξη της αναπαραγωγής. Αυτό γέννησε στη συνέχεια, την ΄΄τακτοποίηση΄΄ στη περίοδο που εγκαινιάστηκε με τον χριστιανισμό, της υπόθεσης του σεξ με την επινόηση της σεξουαλικότητας, σαν ζεύγος αντιθέτων. Είναι αυτή η αντίθεση του σεξ και της σεξουαλικότητας που ανακλά τις θέσεις της εξουσίας, σαν νόμο και απαγόρευση. Αυτό που στη συνέχεια εσωτερικεύεται και ξανά ανακλάται έξω ως υποκειμενικό ήθος. (Απλά και με κάποιες εξαιρέσεις πρόκειται για τις ανοησίες που συνθέτουν το τοπίο των διαφορών του καθημερινού βίου). Η εξουσία έστησε ένα σύστημα σεξουαλικότητας που δεν κάνει τίποτε άλλο από το να λέει ΄΄όχι΄΄ στο σεξ. Δηλαδή κατ΄επέκταση να έχει τη δυνατότητα να δημιουργήσει τις πολιτικές της απόλαυσης άρα να θέσει τους όρους των ειδών και των μορφών της παραγωγής.

Μια μικρή χρονική αναδρομή: πως αντιμετωπίστηκε η περίφημη έκρηξη της σεξουαλικής επανάστασης των 60s, που ακόμα στοιχειώνει τα όνειρα της life style subjectivity (υποκειμενικότητας)? Κατ΄αρχή δημιουργήθηκε μια σειρά από καινοφανείς χώρους κοινωνικής συγκρότησης, που επανδρώθηκαν από ΄΄ειδικούς΄΄. Σεξολόγους, ειδικούς γιατρούς, ψυχαναλυτές της κυριακής, ακόμα και αναβαθμισμένα τμήματα ηθών (στη κεντρική Ευρώπη βέβαια ,όχι στη περιφέρεια) που σε γενικές γραμμές έλεγαν: Έχετε μια σεξουαλικότητα και αυτή η σεξουαλικότητα είναι ταυτόχρονα ματαιωμένη και φιμωμένη, υποκριτικές απαγορεύσεις τη καταπιέζουν. Ελάτε λοιπόν σε μας, δείξτε τη σε μας, εμπιστευτείτε σε μας τα θλιμμένα μυστικά σας. Στην ουσία επρόκειτο για ένα –καταπληκτικό ομολογουμένως- εργαλείο ελέγχου και εξουσίας. Όπως πάντα αυτό που είναι το ζητούμενο είναι να χρησιμοποιηθούν για λογαριασμό των μηχανισμών ελέγχου, αυτά που λένε οι άνθρωποι, αυτά που αισθάνονται και αυτά που ελπίζουν. Μια τακτική που εκμεταλλεύεται τον πειρασμό που νιώθουν οι άνθρωποι να πιστέψουν, πως για να είσαι ευτυχισμένος αρκεί να περάσεις το κατώφλι αυτής της λογικής, αρπάζοντας μια ευκαιρία που σου προσφέρεται απλόχερα και απλά να αφαιρέσεις μερικές αναστολές. Στο τέλος φυσικά, αυτή η διαδικασία καταλήγει στη καταπίεση και τον έλεγχο των κινημάτων εξέγερσης και απελευθέρωσης. Έτσι δεν συνέβη και έτσι δεν συμβαίνει ακόμα?

Οι τρόποι άσκησης του ελέγχου είναι σαν το καλό κρασί. Όσο παλιώνει τόσο καλύτερο γίνεται και τόσο πιο ΄΄αποτελεσματικά΄΄ συνοδεύει παλιά αλλά και νέα πιάτα. Η σχετικά πρόσφατη έκρηξη του buzz του web 2.0 δηλαδή οι κοινωνικές δικτυώσεις σε διάφορες online πλατφόρμες, επιβεβαιώνει τη διαπίστωση σχετικά με την ΄΄οικονομία΄΄ στους τρόπους ελέγχου και διαχείρισης του ανθρώπινου δυναμικού. Η εμφάνιση τεχνολογιών πρόσβασης, σύνδεσης και διάδρασης περιέχει –όπως κάθε άλμα- μια αντίφαση. Από την μια πλευρά εντείνει της δυνατότητες εκμετάλλευσης γιατί ο χώρος και ο χρόνος παραγωγής αυξάνεται τεχνικά –σε κάποιες περιπτώσεις φτάνει το μάξιμουμ της εμπλοκής -υπάρχουν άνθρωποι που ακόμα και όταν κοιμούνται είναι online μέσω του avatar τους- από την άλλη όμως αν η νέα κατάσταση δεν ελεγχθεί, μπορεί να εκτροχιαστεί με απρόβλεπτα αποτελέσματα. Ο εταιρικός καπιταλισμός αναγνωρίζει και επωφελείται από το γεγονός ότι τα ΄΄σώματα΄΄ σε συνεργασία παράγουν περισσότερο και η δημιουργία κοινοτήτων αυξάνει την ικανοποίηση τους, γεγονός που με τη σειρά του, πολλαπλασιάζει ακόμα περισσότερο την παραγωγή. Όμως η συνεργατική αυτονομία πρέπει να αποκλειστεί και να ελεγχθεί για να εμποδιστεί η πιθανότητα καταστροφής της παραγωγικής δομής. Είπα στην αρχή πως το play είναι δυνητικά παντού. Δεν ισχυρίζομαι πως οι εταιρίες σχεδίασαν αρχιτεκτονικές συμμετοχής στα κοινωνικά δίκτυα έχοντας στο μυαλό τους το play. Οι άνθρωποι το έφεραν αυθόρμητα γιατί οι άνθρωποι είμαστε playful animals. Όμως το play δεν εμφανίστηκε ποτέ –τουλάχιστον ως τώρα- ως play στο κοινωνικό web. Εμφανίστηκε ως διάθεση, ως πρόθεση ίσως, αλλά ποτέ ως δράση. Αυτό που εμφανίστηκε, αυτό που του έχει επιτραπεί να εμφανιστεί δεν είναι ούτε το play ούτε το game. Εδώ διευκρινίζω πως μιλώ για τα κοινωνικά δίκτυα και όχι για τα MMO’s. (Massive Multiplayer online games) Το play δεν θα μπορούσε να ενθαρρυνθεί να εμφανιστεί, θα ήταν πολύ το ρίσκο γιατί οι παίκτες –αντίθετα από τις συνθήκες στα games- μπορούν αν το θελήσουν να αλλάξουν τους κανόνες. Όμως, ούτε αυτό που συμβαίνει στα κοινωνικά δίκτυα είναι game.

Γιατί στα games οι κανόνες μπαίνουν εξωτερικά και οι παίκτες δεν έχουν παρά να υπακούσουν και κάτι τέτοιο θα περιόριζε τη συμμετοχή στα δίκτυα σε ένα μόνο συγκεκριμένο είδος ανθρώπων, και σε τελική ανάλυση θα έδινε την αίσθηση του κατευθυνόμενου, πράγμα που δεν εγγυάται την επιτυχία του συστήματος. Αυτό που έχει εισαχθεί και ΄΄παίζεται΄΄ στα δίκτυα είναι μια υβριδική μορφή που δεν χρειάζεται να ονομαστεί. Ψάχνοντας στο web βρήκα τη λέξη play-ness, μια λέξη που στερείται συγκεκριμένου νοήματος. Ταιριάζει νομίζω μια λέξη κενή, μια λέξη παράγωγο μιας ανάμνησης που δεν μπορούμε πια να θυμηθούμε, που δεν προορίζεται παρά να είναι ο signifier ενός μονίμως διαφεύγοντος signified.

Η play-ness είναι το αντίστοιχο της σεξουαλικότητας. Μια κατασκευή, κενή ουσιαστικού περιεχομένου, μια επινόηση κι ένα τέχνασμα που προσβλέπει στο να γίνει το κέντρο της ανθρώπινης δραστηριότητας στο χώρο του κοινωνικού. Μέσω της play-ness έχει ξεκινήσει η διαδικασία επανακαθορισμού της ανθρώπινης υποκειμενικότητας, έτσι ακριβώς όπως μέσω της σεξουαλικότητας ορίστηκε κάποτε –και συνεχίζει ακάθεκτα να ορίζεται- η ανθρώπινη φύση. (Και δυστυχώς μαζί της και η δυστυχία της) Τι συνιστά σήμερα το ΄΄κοινωνικό΄΄ στα κοινωνικά δίκτυα?Ένα ακόμα συλλογικό -όσο και εξατομικευμένο-τραύμα νομίζω. Το τραύμα που προήλθε από τη διάλυση των κοινών τόπων του παρελθόντος, δηλαδή των μεγάλων αφηγήσεων, των μεγάλων ιδεολογιών, των ιδεών του ανθρωποκεντρισμού και της μίας ενιαίας ταυτότητας,του γραμμικού χρόνου και τα συναφή. We are all immigrants in the digital worlds/words. (Αυτό δεν σημαίνει αυτομάτως πως έχουμε όλοι τα ίδια δικαιώματα φυσικά) Οι άνθρωποι καταφεύγουν στα κοινωνικά δίκτυα για να συναντήσουν και να έρθουν σε επαφή με ανθρώπους. Επίσης για να αποθέσουν κάπου τα αποσπάσματα μιας κομματιασμένης υποκειμενικότητας, μιας υποκειμενικότητας χωρίς υποκείμενο, που έχει συντριβεί κάτω από το βάρος μιας ιδεολογίας που αδυνατεί να ξεπεράσει, για να θυμηθούμε τον Luis Althusser. Η σεξουαλικότητα είναι το κυρίαρχο κέντρο που συγκροτεί και φέρει ακόμα αυτά τα θραύσματα υποκειμενικότητας. Μια σεξουαλικότητα που μπροστά στην προσφερόμενη νέα ζωή και τις απαιτήσεις της οθόνης υποκύπτει χωρίς κανένα δισταγμό (αν και εφόσον υπάρχει καν κριτική συνείδηση) στο να αναγνωρίσει σαν στοιχεία συγκρότησης της, τον ναρκισσισμό, την ηδονοβλεψία, τον αυνανισμό, τον φετιχισμό (ο κατάλογος των συμπτωμάτων είναι μεγάλος) ότι δηλαδή αποτελεί τη σύγχρονη εκδοχή της δημόσιας εξομολόγησης μέσω της ελαφρότητας που προσφέρει η play-ness. Ας σκεφτεί κανείς πόσες apps τρέχουν στο facebook που μετράνε, πόσο άντρας ή γυναίκα είναι κανείς, πόσο γοητευτικός, πόσο sexy, αν ήταν αντικείμενο τι θάταν, αλλά λείπει -απ΄όσο ξέρω τουλάχιστον- αυτή που μετράει επίσης και πόσο μαλάκας ή μαλακισμένη είναι.

Θα τελειώσω με μια ακόμη μικρή αναδρομή, με μια ανάμνηση από μια συζήτηση που παρακολούθησα κάποτε (νύχτα ήταν) σε ένα αμφιθέατρο στο Παρίσι μετά από μια εισήγηση που είχε κάνει ο Μichel Foucault. Έλεγε πως στις αρχές του 18^ου αιώνα, ξαφνικά εμφανίστηκε ένα τεράστιο ενδιαφέρον για τον παιδικό αυνανισμό, με μια πρωτοφανή μανία δίωξης του, λες και επρόκειτο για μια νέα επιδημία από την οποία κινδύνευε το ανθρώπινο είδος. Η συζήτηση που ακολούθησε διχάστηκε ανάμεσα στην άποψη που υποστήριζαν οι Reichians, πως ο παιδικός αυνανισμός έγινε ξαφνικά απαράδεκτος για την νεο-εμφανιζόμενη τότε καπιταλιστική κοινωνία, που βρισκόταν σε διαδικασία εξέλιξης και στην άποψη που υποστήριζε ο Foucault, πως είχαμε μάλλον να κάνουμε με ένα επανακαθορισμό των σχέσεων μεταξύ ενήλικων και παιδιών, γονέων και εκπαιδευτικών που είναι ένα εντελώς διαφορετικό πράγμα. (Χρειάζεται να πω, πως σε κάτι τέτοιες στιγμές μαθαίνει κανείς τι σημαίνει social laugh?) Γιατί όπως υποστήριξε, επρόκειτο για μια εντατικοποίηση των ενδο-οικογενειακών σχέσεων με την παιδική ηλικία να γίνεται το κεντρικό θέμα για τους γονείς, τα εκπαιδευτικά ιδρύματα, και τις νεοσύστατες υπηρεσίες δημόσιας υγείας. Επρόκειτο για μια στάση απέναντι σε μια παιδική ηλικία που αντιμετωπιζόταν σαν το γόνιμο έδαφος πειραματισμού, για τις γενιές που ερχόντουσαν. Στο σταυροδρόμι της ψυχής και του σώματος, της υγείας και της ηθικής, της εκπαίδευσης και της χειραγώγησης, η παιδική σεξουαλικότητα έγινε την ίδια στιγμή στόχος και εργαλείο άσκησης της εξουσίας. Από αυτή την περίοδο κληρονομήσαμε μια σεξουαλική μιζέρια της παιδικής ηλικίας και της εφηβείας από την οποία ακόμα οι δικές μας γενιές δεν έχουν συνέλθει. Γιατί ο στόχος δεν ήταν η απαγόρευση, ήταν η συγκρότηση μιας εξουσίας που αρχίζοντας από την παιδική ηλικία θα στόχευε το μέλλον. Ο καθένας μπορεί συνδέοντας τα απαραίτητα να βγάλει τα συμπεράσματα του για το τι συμβαίνει σήμερα.

Οι λέξεις και τα avatars

Μέχρι τα τέλη του δέκατου έκτου αιώνα, η έννοια και η πρακτική χρήση της ομοιότητας είχε ένα θεμελιώδη ρόλο σε σχέση με τους τρόπους αντίληψης, επικοινωνίας και κατ΄ επέκταση της γνώσης του κόσμου. Η ομοιότητα οργάνωνε το παιχνίδι της χρήσης των συμβόλων, μέσω της ομοιότητας οι άνθρωποι, του δυτικού τουλάχιστον κόσμου, αποκτούσαν τη γνώση των ορατών και των αόρατων πραγμάτων και με την ομοιότητα παιζόταν το παιχνίδι της αναπαράστασης τους. Ο δέκατος έβδομος αιώνας , δηλαδή οι απαρχές του διαφωτισμού άλλαξαν τη σχέση της ομοιότητας με την αντίληψη ριζικά.

Επειδή όμως η ιστορία της γνώσης και οι τεχνικές της γνώσης είναι μια μη-γραμμική πολυπλοκότητα συμβάντων, η παλιά αυτή σχέση της ομοιότητας με τον κόσμο και τα πράγματα, επανήλθε με ένα παράδοξο τρόπο, που διαρκώς εξελίσσεται, στους εικονικούς ψηφιακούς κόσμους του εικοστού πρώτου αιώνα. Έχει αλλάξει όνομα- εν μέρει- σήμερα η ομοιότητα λέγεται προσομοίωση, αλλά στην ουσία, έστω και θρυμματισμένη δεν είναι τίποτε άλλο από την παλιά εκείνη διαφανή σχέση των λέξεων και των πραγμάτων.

Λέξεων, που εκφέρονται από avatars που αντιπροσωπεύουν ανθρώπους, ενώ τα ίδια τα avatars, είναι επίσης και πράγματα.

[11:40] Imala Lemon: ok my ID likes this too , but try to b more poetic

[11:41] Anton Dekkar: Hmmm

[11:41] Anton Dekkar: Can I TP you

[11:41] Imala Lemon: u can do better, i am sure..

[11:41] Imala Lemon: doing some poetry i mean...

[11:41] Anton Dekkar: Where Ma Raney and Beethoven once unwrapped their bed

Roll… Tuba players now rehearsal around the flagpole

[11:41] Raine Hextall smells copy/paste and filters it all out.

hand job: Chalupa Helvetic, say '/1 Hide' to hide me, or '/1 Show' to make me show.

Or just right-click and sit on me [11:41] Anton Dekkar: I have a strong urge for sex

[11:42] Imala Lemon: it is not sex what we are doing here...

[11:42] Anton Dekkar: mostly about using your orafices in various manners

Τι είναι ένα avatar; Ένα avatar είναι η αντιπροσώπευση, το alter ego, ενός χρήστη που διαμέσου κάποιων υπολογιστών και του αντίστοιχου λογισμικού, συμμετέχει σε κάποια online κοινότητα. Υπάρχουν δυσδιάστατα αλλά και τρισδιάστατα avatars. Τα τελευταία είναι και τα πλέον ενδιαφέροντα γιατί όχι μόνο είναι σαφώς πιο πολύπλοκα άρα και με περισσότερες αισθητικές και κοινωνικές δυνατότητες, αλλά γιατί στην ουσία συνθέτουν το επόμενο επίπεδο αναπαράστασης του κόσμου και της ανθρώπινης υπόστασης μέσα σε αυτόν.

Αν ο κόσμος του θεάματος όπως τον διαμόρφωσε ο κινηματογράφος και η τηλεόραση τον προηγούμενο αιώνα περιόρισε την ύπαρξη γενικά και την ανθρώπινη ταυτότητα ειδικότερα, στα πλαίσια της εικόνας, τα τρισδιάστατα avatars, ανακαλύπτουν ξανά τον όγκο των τριών διαστάσεων της ανθρώπινης κατάστασης τυλίγοντας τις κουρελιασμένες πια εικόνες γύρω από ένα τρισδιάστατο σκελετό. Μαζί με την εικόνα της ταυτότητας των υποκειμένων τυλίγεται σε αυτή τη τρισδιάστατη κατασκευή, και ο ανθρώπινος λόγος έτσι όπως μπορεί να αρθρωθεί μέσα στους εικονικούς κόσμους, κι αυτό μαζί με την επιπλέον υποχρέωση να συνυπάρξει με τις γλώσσες της μηχανής (δηλαδή των κάθε είδους συστημάτων της πληροφορικής ) που συνθέτουν τις κάθε είδους εικονικές πραγματικότητες.

-- Instant message logging enabled --

[11:45] Mudbear McDowwll: You changed your profile

[11:45] Mudbear McDowwll: Glad you didn't change your look

[11:45] Chalet Medium House - Rear Door (RF): Che Bonito is at the door.

[11:45] Mudbear McDowwll: Were u in love in SL at some point?

[11:46] slutissima Oh: not in luuuve, only in passion, luuuve doesnt interest me even in rl

[11:46]-- Xcite! Clit is excited by the proximity of Mudbear McDowwll

[11:46] Imala Lemon: she said before: it is not sex what we are doing here...

[11:46] slutissima Oh: we deal with texts, we are authors...

[11:46] Imala Lemon: and you know texts are everything...Il n y a pas du hors text...as a philosopher said once...

[11:47] Mudbear McDowwll: You fucked with this philosopher or you just read him?

[11:47] Imala Lemon: It is not the same thing? So far i thought it was...

Chalet Medium House - Rear Door (RF): I am only an avatar Joler, is at the back door [11:47]Anton Dekkar: Thats a good point.. is masturbation a solo activity?

[11:47]Anton Dekkar: or if I masturbate with you by reading yr chat is it then sex?

[11:48] Imala Lemon:You like it?

[11:48] Imala Lemon: Does it feel good?

[11:48] slutissima Oh: but pls, focus a bit on text sex that we are doing here...

[11:48] slutissima Oh: u can teleport urself anyway

[11:49] Mudbear McDowwll: If I am inclined

[11:49] Imala Lemon: a ok u prefer me to talk all the time like: aggggghhhhhhhhh

[11:49] Mudbear McDowwll: Now you can relax and listen

[11:49] Mudbear McDowwll: The sweet pretty things are in bed now of course

The city fathers they're trying to endorse, The reincarnation of Paul

Revere's horse But the town has no need to be nervous.

[11:50] Mudbear McDowwll: The ghost of Belle Star she hands down her wits

To Jezebel the nun she violently knits

A bald wig for Jack the Ripper who sits

At the head of the chamber of commerce.

Δεν υπάρχει λόγος των avatars εκτός της προσομοίωσης. Είναι αδύνατον να διαχωριστεί από τη διαφάνεια που τον συνδέει με το τρισδιάστατο περιβάλλον, με την ατελείωτη ποικιλία των animations που συνοδεύουν την διαδικασία της εικονικής κοινωνικοποίησης, και την κατανόηση και αποδοχή της όποιας γλώσσας που χρησιμοποιούν οι υπολογιστές. Όχι της γλώσσας προγραμματισμού, αυτό είναι μια άλλη ιστορία, αλλά της γλώσσας και των διαλέκτων που προκύπτουν εντός των εικονικών κόσμων, εκεί που είναι εξαιρετικά δύσκολο αν έχει και κάποια σημασία, να καταλάβει κανείς αν αυτός που μιλά τις ανθρώπινες λέξεις είναι άνθρωπος αντικείμενο, ή ένα script που τρέχει να διευκολύνει ή να εμπλουτίσει τη κατάσταση.

Ένα είναι πάντως το διαφαινόμενο. Στο εξαιρετικό έργο του ΄΄Οι λέξεις και τα πράγματα΄΄ ο Michel Foucault αναφέρει πως το σημαντικό υφάδι της ομοιότητας κατά τον δέκατο έκτο αιώνα είναι πολύ πλούσιο. Amicitia, Aequalitas (contractus, consencus, matrimonium,societas, pax και similia) Consonantia, Concertus, Continuum, Paritas, Proportio, Similitudo, Conjunctio, Copula. Και άλλες πολλές έννοιες που αλληλοκαλύπτονται, αλληλοενισχύονται και αλληλοδιασταυρώνονται στην επιφάνεια μιας σκέψης, δηλαδή μιας γλώσσας που επιχειρεί να κατανοήση και να αναπαραστήσει τον κόσμο στη πολυπλοκότητα του.

Ειπώθηκε στην αρχή, η προσομοίωση των εικονικών κόσμων, είναι προς το παρόν ένα παράγωγο της ομοιότητας που χαρακτήριζε κάποτε, τις σχέσεις διαφάνειας ανάμεσα στα πράγματα, στη γλώσσα και στη κατανόηση. Αλλά από την άλλη, οι εικονικοί κόσμοι και τα avatars είναι μόλις νεογέννητα. Και τα νεογέννητα ψελλίζουν αλλά όταν ενηλικιώνονται είναι ικανά να κάνουν ποίηση.

Open source curating

I think this is an interesting fragment: from an interview of Ele Weekend at Rhizome.org.

You discuss the possibility of "open source curating" on your blog. I am wondering if you can elaborate, for our readers, how you understand “open source curating” and if your experience with Open Source Embroidery has lead you to consider new curatorial models that might fall under this category.

My blog post tries to describe some of the complex issues involved in the idea of ‘open source curating’. In many ways, there is no such thing. There are just different approaches to negotiating the relationships between artist, curator, participant, intern, maker, crafter, technician, audience, etc.

We often think of curating as ‘selection’ of artwork, but it really includes a process of research and contextualizing artwork within a public space and within a group of people. For me, the OSE workshops are part of the curatorial research process. I have to make sure the concept works in practice. That is to say, the practitioners in the field have to make sense of the interdisciplinary relationship otherwise it’s meaningless. I’m not a programmer or a crafter, but I collaborate with people to make new things from our conversations.

My approach to curating OSE has purposefully included works by people who took part in OSE workshops alongside established artists. I’m inspired by Critical Art Ensemble’s discussion of the importance of the relationship between expert and amateur knowledge (Critical Art Ensemble, 2005 and 2001). So I didn’t want to create a Folk Archive, like Jeremy Deller and Alan Kane (Deller & Kane, 2005), which is a general collection of folk production. Instead I wanted to create a space where both the expert and the amateur could come together within a critical context. Many of the artists have facilitated collective projects, so the distinctions become a bit arbitrary.

Folded-in game at FILE GAMES RIO 09

The FILE Eletronic Language International Festival (www.file.org.br) committee selected the Folded in as one of the best games presented in the last years at FILE to take part of the FILE Games Rio 2009 , in October, 8th, 2009, Rio de Janeiro, Brazil.

FILE Games is an event of FILE that emphasizes the game culture in music, visual and performatic manifestations of electronic art in this field. The exhibition and presentations explore different kind of games producing.

This year File Games will join FILE Hipersônica, producing the event "8Bit Game People" that will show the best games presented at FILE in the last years and musical presentations that reflects the game culture. The event will be carried out in Oi Futuro, a cultural centre in Rio de Janeiro City, and where regulary happens artistics and cultural activities.

As you may already know, FILE is a non-profit cultural organization founded in 2000 with a main goal of promoting and motivating the research and art production on electronic language, as a way to set a new meeting point for discussing Technology & Culture in Latin America.

For the "8Bit Game People" artists, FILE will provide a digital sample of our official catalogue, a one-thousand-copy printed edition, also includes the Folded in description in Portuguese and English as well as your biography.

CIRCUS VITIOSUS _εμείς και το Κράτος ξαναρχόμαστε

Στη Δάφνη επ΄ευκαιρία του ταξιδιού της στη χώρα του Νίτσε.

Σε ένα συνέδριο αφιερωμένο στον Nietzche, που έγινε το 1972 στο Cerisy-la-Salle στη Γαλλία, ο Pierre Klossowski παρουσίασε μια εισήγηση για την έννοια της αιώνιας επιστροφής, δηλαδή της θεμελιώδους ιδέας , κεντρικής στη σκέψη του Γερμανού φιλοσόφου, δίνοντας της το όνομα Circulus Vitiosus. Μέσα στην εισήγηση υπάρχει ένα σημείο που ο Klossowski αναγκαστικά συναντά τη Νιτσεϊκή ιστορική σύλληψη της σχέσης αφεντικού – δούλου (master and slave) έτσι όπως την συνέλαβε ο Νίτσε από τη σκοπιά ΄΄του μετριασμού του ανθρώπου μέσω της οικονομίας΄΄. Σίγουρα εκατό χρόνια μετά το θάνατο του φιλοσόφου και σαράντα πέντε μετά την ερμηνεία του Klossowski, ελάχιστοι (με κάποια γνώση τουλάχιστον της σκέψης του Νίτσε) θα διαφωνούσαν για τις ΄΄προφητικές΄΄ του ικανότητες.

Η σχέση αφεντικών –δούλων για τον Νίτσε, κατέχει θέση υπόβαθρου για αυτή τη κίνηση της ανθρωπότητας που αποκαλούσε ΄΄θέληση για δύναμη΄΄ , δηλαδή τον μετασχηματισμό του ανθρώπου σε κάτι άλλο, προφανώς καλύτερο. Την υπέρβαση δηλαδή της θεϊκής συνθήκης της αιώνιας επιστροφής, αυτού του θεϊκού βίτσιου, που καθίσταται αντιληπτό σαν ένα παραλήρημα που θέτει διαρκώς το δίλημμα: ΄΄αναγνωρίζεις ή όχι ότι οι πράξεις σου δεν έχουν κανένα νόημα ούτε στόχο, αν πρόκειται πάντα για τις ίδιες καταστάσεις επ΄αόριστον επαναλαμβανόμενες΄΄?

Λέει λοιπόν ο Klossowski ερμηνεύοντας τον Νίτσε: Κάθε κυριαρχία οφείλει να προμηθεύσει μια δημιουργία που να μεταστοιχειώνει τη καθαρή βία (αυτή που ασκείται μέσα στα πλαίσια της σχέσης master & slave) σε απόλαυση τόσο γι΄αυτούς που ασκούν βία – και τούτο τόσο στο ηθικό επίπεδο όσο και στο υλικό επίπεδο, δε θα γινόταν παρά με το γεγονός της επικοινωνίας- όσο και γι΄αυτούς που την υφίστανται. Η συναισθηματική και υλική εκμετάλλευση, σε οποιοδήποτε επίπεδο κι αν βρίσκεται, δεν ασκείται στην πράξη παρά για το χρονικό διάστημα που προσφέρεται η ανάγκη να υποστούμε εκμετάλλευση. Η αναγκαιότητα να μεταστοιχειώσουμε τις αξίες προέρχεται από το ότι έχουν εξαντληθεί τα ηθικά αποθέματα μιας εκμετάλλευσης, ως εκ τούτου, πρέπει να βρούμε στα όντα έναν καινούργιο αναβαθμό, όπου η επιθυμία να υποστούν εκμετάλλευση να τους παρέχει το προνόμιο μιας απόλαυσης. Μια ηγεμονία γκρεμίζεται από τη στιγμή που παραγνωρίζει αυτή την αρχή (principe) δημιουργίας εργαλείων προς απόλαυση, που συνιστά μια αξία. Βία και απόλαυση δεν έχουν θεμέλιο από τη στιγμή που εξαφανίζεται η δημιουργία. Η βία του παραλόγου δεν μπορεί παρά να ξανακυλήσει στο βαθμό του παραλογισμού της βίας.

Παρακολουθώντας αυτές τις μέρες τα τεκταινόμενα στη σκηνή της πολιτικής στη χώρα μας, μου είναι αδύνατον να μη κάνω τραγελαφικούς συνειρμούς για τη βία του παραλόγου που διασχίζουμε στη σχέση πολίτες-κράτος, ένας θίασος από θλιβερούς slaves και ακόμα θλιβερότερους masters, έτοιμους να επανιδρύσουν με περηφάνια και κομπασμό το μηδέν. Και βέβαια ούτε λόγος, ούτε η παραμικρή νύξη για κάποια βαθμίδα νέας απόλαυσης. Το 2004 και την ολυμπιακή ευφορία αμφιβάλλω αν τη θυμάται πια ακόμα και το κοριτσάκι που έσβησε τη δάδα κι άνοιξε τη πόρτα στη νύχτα. Νομίζω πως θα ταίριαζε αρκετά καλά σαν ΄΄υπερ-τιτλος΄΄ στη προεκλογική (και μετεκλογική) περίοδο που διανύουμε ο τίτλος της εισήγησης του Klossowski, αλλά ελαφρά παραλλαγμένος. Δηλαδή: Circus Vitiosus.

Το βιβλίο του Pierre Klossowski, κείμενα για τον Νίτσε κυκλοφορεί στα ελληνικά από τις εκδόσεις Ποταμός, σε μετάφραση Νίκου Ηλιάδη και επιμέλεια Διονύση Καββαθά.

Urban Wars_A Radio Production for the Prix Europa Festival

The main irony and paradox of our times could be framed as it follows: how can the different geopolitics be settled in co-operations when the vast spread economy is based on the consumption of military commodities. How structures of total war can be held in periods of peace? The middle class, the consumpting class, is constantly in preparation for a long term war against its neighbours, immigrants, nature and terrorism.

In cases of emergency, from multiple car crashes to riots, from earth quakes to terrorist attacks and epidemics, in any incident that we face order's abolition, the ''worlds'' of police, fire brigade and the army that come to support us, change over to absolute power structures in a situation of a state of exception.

Frontiers nowadays, ressemble less and less borders and more an archipelago of occupied zones. A new architectural apperception of the space is appearing in the all the more expanding landscape of ''the permanent alert'', the landscape of the urban wars of the immediate future, the wars that have already started.

“Urban Wars” is the subject of the weekly radio production “The true Reality” of the Greek National Radio ERA, for the participation at the Prix Europa Festival 2009.

The night journey_part 2

The night journey: “6 degrees of freedom” in the world, design sketch by Bill Viola (left) and early landscape design (right).

Συνέχεια του προηγούμενου post, σχετικά με το videogame The night journey, επειδή κάποιοι φίλοι μου ζήτησαν περισσότερες λεπτομέρειες για το gameplay και τα game mechanics του παιχνιδιού. Άλλωστε είχα σκοπό να το κάνω έστω με ένα περιληπτικό τρόπο. Γιατί νομίζω πως το συγκεκριμένο game -όπως και κάποια άλλα φυσικά- προσφέρονται για τη διαφοροποίηση και τη κατανόηση των εναλλακτικών παιχνιδιών game art (και ότι αυτό σημαίνει για την εξέλιξη της πρόσληψης του αισθητικού και της πληροφορίας) από τα συνηθισμένα εμπορικά παιχνίδια, που στη καλύτερη περίπτωση απλά διαθέτουν κάποιες στιγμές ΄΄τέχνης΄΄.Τα στοιχεία που θα αναφέρω προέρχονται από ένα paper παρουσίασης που τιτλοφορείται: Journey of Discovery: The Night Journey Project as “Video/Game Art”, το υπογράφουν οι: Tracy Fullerton, Todd Furmanski, και Kurosh ValaNejad. (Δυστυχώς το paper δεν υπάρχει, προς το παρόν τουλάχιστον, online).

Η ομάδα λοιπόν σχεδίασε το Night Journey σαν ένα 3D first person παιχνίδι, που όπως τα περισσότερα παιχνίδια τέτοιου είδους είναι οργανωμένο σαν ένας χώρος, ένα τοπίο όπου ο παίκτης καλείται να πλοηγηθεί. Όμως η ομοιότητα με τα συνήθη παιχνίδια τέτοιου είδους σταματά εδώ, γιατί το Night Journey δεν ΄΄σπάει΄΄ σε σειρές επιπέδων (levels), αλλά αντίθετα έχει σχεδιαστεί σαν χώρος μιας διαδοχικής σειράς εμπειριών που εξελίσσονται όσο παίζει κάποιος. Αν και αρχικά φαίνεται μυστηριώδες και σκοτεινό, τελικά η διάταξη του υποστρώματος (underlying layout) του χώρου είναι απλή.

Video integration into 3D environment in The Night Journey.

Ο παίκτης ξεκινά στη τομή τεσσάρων γεωγραφικών χώρων: δάσος, βουνά, έρημος και θάλασσα, με το καθένα από αυτά τα ΄΄κλειδιά΄΄ καθορισμού του χώρου να διαθέτει τη δικιά του αίσθηση ΄΄απείρου΄΄ καθώς εκτείνεται πέρα προς τον ορίζοντα. Επιπλέον, πέρα από αυτούς τους τέσσερις χώρους κλειδιά, υπάρχει επίσης ένας κάθετος άξονας που αρχίζοντας από τον ουρανό διατρέχει όλο το χώρο μέχρι το έδαφος. Σύμφωνα με τα λεγόμενα της ομάδας, αυτούς τους ΄΄έξι βαθμούς ελευθερίας΄΄ τους σχεδίασε ο B.Viola στο πολύ αρχικό στάδιο της δημιουργίας του παιχνιδιού. Ο παίκτης, ξεκινάει σε μια συγκεκριμένη στιγμή της ημέρας που δεν είναι ούτε μέρα ούτε νύχτα. Όπως ο ήλιος συνεχίζει να φωτίζει το τοπίο ενώ βυθίζεται πέρα στον ορίζοντα, το ίδιο κάνει και το φεγγάρι που ανατέλλει.

Καθώς ξεκινάει το ταξίδι, ο παίκτης πέφτει κατά μήκος του κάθετου άξονα προς το σημείο΄΄προσγείωσης΄΄. Διατηρεί τον έλεγχο του βλέμματος του αλλά όχι και της επικείμενης προς τα κάτω κίνησης του. Για λίγο και όσο βρίσκεται στο ψηλότερο σημείο ο παίκτης μπορεί να δει προς όλες τις κατευθύνσεις ένα απέραντο, άγνωστο τοπίο που θα έπαιρνε πολλές ζωές για να το εξερευνήσει. Δεν νομίζω πως χρειάζεται να αναφέρω εδώ, πως θα αντιμετώπιζε ένας παραγωγός εμπορικών παιχνιδιών μια τέτοια αρχή και ένα τέτοιο στήσιμο gameplay. Θα ήταν το ίδιο με το να πρότεινε κανείς σε ένα πολιτικό να συστήσει στους ψηφοφόρους του αποχή από τις εκλογές.

Reference images from Bill Viola’s archive used to design video effects for the 3D environment.

Μετά τη προσγείωση, ο παίκτης είναι ελεύθερος να διασχίσει το χώρο πηγαίνοντας προς μια από τις τέσσερις κατευθύνσεις ,στόχους, που έγιναν ορατές σαν φωτεινά σημεία κατά τη πτώση. Στη πορεία του θα συναντήσει και άλλα σημεία ενδιαφέροντος για εξερεύνηση. Οι βασικές μορφές ελέγχου δηλαδή δράσης στο κόσμο, είναι να ΄΄βλέπεις΄΄ , να ΄΄κινείσαι΄΄ και να ΄΄στοχάζεσαι΄΄. Αυτό γίνεται χρησιμοποιώντας ένα gamepad από το PlayStation 2. Ειδικά το να ΄΄στοχάζεσαι΄΄ στο κόσμο του παιχνιδιού σημαίνει ένα τρόπο διάδρασης που περιλαμβάνει διατάξεις (layers) φαντασιακών και εννοιολογικών χώρων, προστιθέμενους πάνω από τον 3D κόσμο. Ο ΄΄στοχασμός΄΄ επίσης μεταμορφώνει τον παίκτη παρότι αυτό μπορεί να μη γίνει αντιληπτό αμέσως. Όσο περισσότερο στοχάζεται ο παίκτης τόσο πιο γρήγορα μπορεί να κινηθεί μέσα στο κόσμο, διευρύνοντας ταυτόχρονα το πεδίο της όρασης του μέχρι στο τέλος να φτάσει να ΄΄γλιστράει΄΄ πάνω από το έδαφος, σχεδόν ακουμπώντας τις κορυφές των δένδρων.

Ο στοχασμός συντηρεί επίσης το ημίφως κρατώντας σε απόσταση το σκοτάδι που συνεχώς έρχεται. Εστιάζοντας σε συγκεκριμένα σημεία που εμφανίζουν ενδιαφέρον στο χώρο και επιτρέποντας σε αυτά τα σημεία ΄΄να γεμίσουν΄΄ με φως, ο παίκτης ενισχύει τη φωτεινότητα του χώρου κάτι που του επιτρέπει να συνεχίζει τη πορεία του για περισσότερο χρόνο. Τελικά, όπως και νάχει το πράγμα η νύχτα θα πέσει. Όταν ο ουρανός σκοτεινιάσει ο παίκτης θα ΄΄κοιμηθεί΄΄. Όταν θα κοιμηθεί θα μεταφερθεί σε ένα άλλο μέρος του χώρου απ΄όπου και θα συνεχίσει το ταξίδι του. Φτάνοντας τα φωτεινά σημεία σε κάποια από τις τέσσερις κατευθύνσεις, ο παίκτης βρίσκει το ΄΄ερημητήριο του αγίου Ιωάννη΄΄ σε διαφορετικές μορφές. Σαν τροχόσπιτο, σπηλιά, ερείπια κτιρίου ή καλύβα. Σε κάθε ερημητήριο ο παίκτης ονειρεύεται το μέχρι εκείνη τη στιγμή ταξίδι του, ένα προοδευτικά δημιουργημένο video, με υλικό τους τόπους και τα αντικείμενα που επισκέφθηκε.

Τα περισσότερα first person 3D παιχνίδια, προσπαθούν να δημιουργήσουν ένα αναγνωρίσιμο γεωγραφικά σταθερό χώρο που οι σχεδιαστές και οι παίκτες αντιλαμβάνονται ως ΄΄ρεαλιστικό΄΄. Αυτό, σε συνδυασμό με κάποια επιπρόσθετα στοιχεία στο interface όπως τα minimaps παρέχουν το πλαίσιο και τη καθοδήγηση στον παίκτη, ένα σημαντικό στοιχείο όταν οι επιδιώξεις είναι να φτιαχτούν κινήσεις ακριβείας από ένα σημείο σε κάποιο άλλο και η δημιουργία δραματικών στιγμών στο gameplay. Στο Night journey όμως, η γεωγραφία του χώρου είναι ένα μάλλον εκφραστικό στοιχείο που ΄΄παίζει μαζί με τον παίκτη΄΄, παρά ένας πρακτικός, στατικός παράγοντας. Αλλάζει ανάλογα με τις αντιλήψεις του παίκτη, τη δράση του, με το πέρασμα του χρόνου, τη κίνηση, τη προοπτική κ.ο.κ. Τελικά, προσφέρει τη δυνατότητα διαφορετικής ερμηνείας της εμπειρίας, κάθε φορά που ο παίκτης εισέρχεται στο χώρο. Ο B. Viola τον αποκαλεί ΄΄ποιητικό χώρο΄΄. Στο ταξίδι του ο παίκτης θα συναντήσει αποσπάσματα από κείμενα των Rumi (Πέρσης ποιητής του 13^ου αιώνα) Ryokan (Ζεν βουδιστής ποιητής του 18^ου αιώνα) Shankara (Ινδός μυστικιστής και σχολιαστής των Ουπανισάδων του 8^ου αιώνα) και άλλων. Κατά τη διάρκεια του σχεδιασμού του παιχνιδιού, η ομάδα βρήκε διάφορους τρόπους ένταξης αυτών των κειμένων μέσα στο χώρο και στο gameplay. Από άμεσους τρόπους ένταξης με οπτικές και ηχητικές εγγραφές, μέχρι προσεκτικά κατασκευασμένα σετ στιγμών αφήγησης διασκορπισμένα μέσα στο τοπίο, σε κάθε μορφή και pattern, που διαμορφώνουν το νόημα από παίξιμο σε παίξιμο κάθε φορά.

Reference images from Bill Viola’s archive used to design video effects for the 3D environment.

Τα πιο πολλά videogames χρησιμοποιούν ένα σύστημα κινδύνου/ ανταμοιβής προκειμένου να δώσουν κίνητρο στους παίκτες. Συνήθως τέτοια συστήματα περιλαμβάνουν μάχες, διαχείριση πλουτοπαραγωγικών πηγών, λύση γρίφων, κατασκευές κ.τ.λ. Αντίθετα, το Night journey –όπως και άλλα παρόμοια projects όπως είπα στην αρχή- χρησιμοποιεί game mechanics που βασίζονται σε ένα σύστημα δράσης/ανταμοιβής. Η αδράνεια δεν τιμωρείται και οι παίκτες δεν κρίνονται μέσω κάποιας χρονικής προθεσμίας ή κάποιου συστήματος κατάταξης. Το Night journey παραμένει βέβαια ένα single user game όπου η δράση ή η μη δράση είναι αυστηρά προσωπική υπόθεση. Επίσης δεν είναι –τουλάχιστον όχι ακόμα και δεν γνωρίζω αν είναι στις προθέσεις της ομάδας- ένα online παιχνίδι. Μπορώ όμως να δω σε τέτοιου είδους projects τα πρώιμα στοιχεία που θα συγκροτήσουν ενδεχομένως όχι μόνο τα videogames του άμεσου μέλλοντος, αλλά και αυτά τα στοιχεία που θα συνθέσουν τις κοινωνικές και πολιτικές μηχανικές των κοινωνικών δικτύων του αύριο. Για να ξεκολλάμε σιγά –σιγά από τις βαρετές, παιδιάστικες, μορφές παραγωγής και αγοροπωλησίας υποκειμενικότητας του Facebook ή του ναρκισσισμού της πληροφορίας του twitter, που σήμερα αποκαλούμε κοινωνικά δίκτυα.

The night journey

The Night journey, Pre-processed landscape image.

Η υπόθεση της ύπαρξης μιας κατάστασης συνείδησης που αφορά σε μια πλήρη αντίληψη του κόσμου, του εαυτού ή για περιπτώσεις εκτός του πεδίου της μεταφυσικής στην βαθιά κατανόηση μιας έννοιας ή μιας κατάστασης, είναι ένα τόσο παλιό όσο και πασίγνωστο θέμα. Η αναζήτηση της ΄΄φώτισης΄΄ ήταν πάντα μια αμφιλεγόμενη υπόθεση που παρέπεμπε σε θρησκείες, αιρέσεις, φιλοσοφίες, σέχτες πολιτικές ή μη κ.λ.π. Στις μέρες μας, παραπέμπει πια και στα videogames. Στην έκθεση HISTORIAS LÚDICAS, AVENTURAS INSÓLITAS που γίνεται στη Λίμα , στο Περού -υπάρχει προηγούμενο ποστ εδώ- μια συνεργασία του κέντρου Alta Technologica Adina και του Centro Fundación Telefónica , σε επιμέλεια της Δάφνης Δραγώνα, ΄΄ κόλλησα΄΄ με το Night Journey, ένα videogame που αφορά αυτήν ακριβώς τη παγκόσμια ιστορία, το ταξίδι ενός ατόμου προς τη φώτιση. Το project Night Journey είναι ένα game που σκέφτηκε ο B.Viola και σχεδίασε μια ομάδα από το USC EA Game Innovation Lab, ένα project που βρίσκεται ακόμα σε εξέλιξη, κάτι που σημειώνεται στην έκθεση. Η παρούσα έκδοση του πάντως, θέτει μερικά πολύ ενδιαφέροντα θέματα για τη game art, όσο και γενικότερα για την εξέλιξη της έννοιας της προσομοίωσης αλλά και του video.

The night journey, Owl in a tree.

Η ομάδα πέρασε όλη τη περσινή χρονιά να ερευνά αφηγήσεις , οπτικό υλικό και διαδικαστικά θέματα που συνδέονται με την υπόθεση της φώτισης, όπως και πως μπορεί να επικοινωνηθεί κάτι τέτοιο μέσα από τη ΄΄μηχανική του παιχνιδιού΄΄. (game mechanics) Είναι κατανοητό πως για πολλούς ανθρώπους ακούγεται παράδοξη αν όχι μάταιη η προσπάθεια να εκφραστεί μια τόσο υποκειμενική και μάλλον άρρητη και ανέκφραστη κατάσταση, αλλά ακριβώς γι’ αυτό έχει ενδιαφέρον, μιας και οι πλατφόρμες των βιντεοπαιχνιδιών δεν είναι ούτε κείμενα, ούτε εικόνες, ούτε ήχοι μόνο, αλλά όλα μαζί, συν ένα πεδίο δράσης που συμβαίνει πέρα από την αφήγηση, το παιχνίδι. (play)

Τα οπτικά ερεθίσματα για το Night journey, είναι από προγενέστερο υλικό video του B.Viola που επιτρέπει τη μεταλλαγή του, την επεξεργασία του δηλαδή, σε 3D αντικείμενα, σε σκηνές και γενικά υλικό που μπορεί να μεταβληθεί σε παρουσίες μέσα στο gamespace του παιχνιδιού. Από τα βίντεο οι σχεδιαστές έφτιαξαν τις υφές (textures) του τοπίου και των αντικειμένων. Σύμφωνα πάντα με τους δημιουργούς, αυτό συνιστά μια γέφυρα μεταξύ του ΄΄πραγματικού΄΄ και του ΄΄φαντασιακού΄΄, μεταξύ της μνήμης και της εμπειρίας. Παρότι οι εικόνες του βίντεο είναι στην ουσία εικόνες συνθετικές , εικόνες που βρίσκονται μέσα στο χώρο μιας μηχανής, διατηρούν παρόλα αυτά ένα χαρακτηριστικό της παραδοσιακής εικονοποιίας. Είναι ακόμα εικόνες καταγραφής κάποιων αντικειμένων εκεί έξω.

Bill Viola and Tracy Fullerton playtesting the Night Journey prototype.

Είναι μια κίνηση που ξεκινά από τον πραγματικό κόσμο με τον ίδιο τρόπο που εννοεί πραγματικό το μοντέλο του ή ένα τοπίο ένας ζωγράφος, μόνο που αντί να κατευθύνεται προς μια πραγματική επιφάνεια, ένα καμβά ας πούμε, κατευθύνεται στον αδιάστατο κόσμο της ηλεκτρομαγνητικής μορφής αποθήκευσης. Ο συνθετικός κόσμος ενός εξ΄ολοκλήρου ψηφιακού μέσου όπως ένα videogame όμως, ξεκινάει από σημεία αλλά δεν γίνεται ποτέ μια πραγματική επιφάνεια, όπως η υλική επιφάνεια μιας φωτογραφίας ή ενός ζωγραφικού πίνακα. Οι εικόνες που παράγονται από αλγόριθμους ξεκινάνε και συνεχίζουν αδιάκοπα να είναι προϊόντα ενός διαρκούς υπολογισμού, που προσπαθεί –και το πετυχαίνει , όταν το πετυχαίνει- να δώσει νόημα στο χάος των σημείων στα οποία έχει διασπαστεί ο κόσμος, να τα επανασυνθέσει δίνοντας τους μορφή εικόνας, που όμως ποτέ δεν βασίζεται σε μια χειροπιαστή πραγματικότητα, άρα και σ΄αυτό που έχουμε μάθει να αποκαλούμε μνήμη. Οι ψηφιακές εικόνες, οι συνθέσεις των σημείων, ανήκουν στο χώρο του φαντασιακού χωρίς αυτό σε καμία περίπτωση να τις καθιστά μη-πραγματικές. Το αντίθετο μάλιστα. Μοιάζει με αντίφαση αλλά δεν είναι, αρκεί η σημασία των αλγοριθμικών εικόνων να αναζητηθεί, όπως λέει ο V. Flusser, αλλού, και όχι εκεί που αναζητείται η σημασία των παραδοσιακών εικόνων δηλαδή σε μια ερμηνεία που βασίζεται πάντα σε ένα κείμενο. Ερμηνείες που βασίστηκαν (και συνεχίζουν να βασίζονται) στη παραδοχή πως υπάρχει κάτι συγκεκριμένο εκεί έξω, που μπορεί να περιγραφεί και να αναπαρασταθεί με λέξεις. Δεν υπάρχει τίποτα εκτός κειμένου έλεγε ο J. Derrida (Il n y a pas du hors texte). Ναι, αλλά αυτό δεν αποκλείει τη δυνατότητα να κατασκευαστεί κάτι που να είναι εκτός του κειμένου.

Acharya Nāgārjuna: Image taken by Benjamin Matthews on visit to Samye Ling Monastery.

Για να γυρίσω στο Night Journey πάλι, ίσως εδώ έχουμε να κάνουμε με μια απόπειρα κατασκευής αυτού του ΄΄εκτός κειμένου΄΄. Η βασική ερώτηση που έθεσαν από τη πρώτη στιγμή οι δημιουργοί ήταν: Ποιά είναι ΄΄η μηχανική του παιχνιδιού (game mechanic) της φώτισης΄΄? ΄΄Πως μπορούμε να κάνουμε την αφαίρεση και να συστηματικοποιήσουμε μια τόσο έντονα προσωπική εμπειρία και παρόλα αυτά μια αρχετυπική εμπειρία΄΄? Το συγκεκριμένο project βρίσκεται σε εξέλιξη και κατά πάσα πιθανότητα θα χρειαστούν πολλά τέτοια projects για να δοθούν οι τελικές απαντήσεις. Η κατεύθυνση πάντως όσον αφορά τον B.Viola, έχει δοθεί εδώ και δεκαετίες από τις αρχές της παραγωγής video. Λέει ο ίδιος πως ΄΄το άλλο μισό του ακατέργαστου υλικού του video, είναι το ανθρώπινο σύστημα αντίληψης, ο θεατής, ή η εμπειρία του να βλέπεις. Είναι η δυναμική διάδραση ανάμεσα σε δύο συστήματα, και όχι η τεχνολογία και η γλώσσα του video μόνο, αυτή είναι η στοιχειώδης φύση του μέσου΄΄. Είναι η δυνατότητα σύνθεσης των πληροφοριών που διαθέτουμε με φυσικό τρόπο, το υπερκείμενο μέσα μας που επιτρέπει την απόδοση νοήματος και όχι ένα ΄΄πραγματικό΄΄ υπερκείμενο εκεί έξω η μια πραγματικότητα που στηρίζεται στην ερμηνευτική ενός κειμένου και σε εξηγήσεις του κόσμου. Οι εικόνες που παράγουν οι υπολογιστές και τα videogames , είναι μέρος μιας ιστορικής αλλαγής πρώτου μεγέθους της αντίληψης του αισθητικού.

΄΄Βλέπω τη τεχνολογία, λέει ο B.Viola, να κινείται προς τη κατεύθυνση της κατασκευής αντικειμένων από μέσα προς τα έξω μάλλον, παρά από έξω προς τα μέσα. Οι εικόνες φτιάχνονται πια, πιο κοντά σε συστήματα λογικής, σαν μια μορφή της φιλοσοφίας , όπως ένας τρόπος περιγραφής ενός αντικειμένου με μαθηματικούς κώδικες και αρχές μάλλον, παρά παγώνοντας το φως τους στο χρόνο΄΄. Παρόλα αυτά περιέχουν τη δυνατότητα να είναι υπερ-λογικές, να φέρουν την πληροφορία υπέρβασης των συνθηκών της κατασκευής τους. Αυτό δεν είναι κάτι καινούργιο. Τον δεύτερο αιώνα μετά Χριστού ο Ινδός βουδιστής φιλόσοφος Acharya Nāgārjuna, χρησιμοποιώντας λογικές επαγωγές απεδείκνυε πως μια μαριονέτα μέρος ενός θιάσου που βρίσκεται σε μια σκηνή που εκλαμβάνεται από τους θεατές σαν πραγματική, μπορούσε να γκρεμίσει το σκηνικό και να καταδείξει την ψευδαίσθηση, παρότι είναι μέρος της.

The night journey, overhead views of the game landscape at two stages of design, with the sea at the top, desert at the bottom, mountains to the left and forest to the right. At center is a series of canyons that form a mandala when seen from above.

Το θέμα σήμερα με τις ψηφιακές εικόνες είναι η έλλειψη κριτικής κατανόησης της υπόστασης τους από τους περισσότερους, παρότι όλο και πιο πολλοί άνθρωποι τις παράγουν και τις καταναλώνουν. Το αποτέλεσμα είναι να βρισκόμαστε μονίμως εκτεθειμένοι στη γοητεία τους, όπως λέει ο V. Flusser ΄΄να προγραμματιζόμαστε να εκδηλώνουμε μια μαγικο-τελετουργική πλευρά΄΄. Σε κάτι τέτοιο δεν βασίζεται άλλωστε και η επιτυχία των gadgets? Η κριτική πρόσληψη των τεχνικών εικόνων απαιτεί ένα επίπεδο συνείδησης αντίστοιχο με εκείνο που καθιστά δυνατή τη δημιουργία τους. Εδώ μπαίνει το θέμα μιας εξισωτικής σχέσης μεταξύ παραγωγών /δημιουργών και θεατών/ καταναλωτών, ένα θέμα που συνιστά εκτός άλλων και την ουσία του πολιτικού θέματος σήμερα. Αν είναι έτσι τα πράγματα το Night Journey έχει πολύ δρόμο μπροστά του μέχρι να φτάσει να αποκαλύπτει στους παίκτες/χρήστες του, τις συνθήκες και τη δομή της δημιουργίας του. Το θέμα είναι πόσο είμαστε ικανοί σαν κοινωνία για ριζωματικές καταστάσεις που θα επιτρέψουν τέτοια επίπεδα συνείδησης. Σε τελευταία ανάλυση, μήπως αυτή η περιπέτεια, το ταξίδι προς τη φώτιση, the night journey, είναι η απόκτηση από όλους συνολικά αυτής της κοινωνικής καταρχήν συνείδησης? Άλλωστε η φώτιση δεν μπορεί να είναι ένα αθροιστικό συμβάν, μια στοίχιση ανά μονάδες στην αναμονή μιας ουράς, μάλλον ένα συμβάν που αφορά όλους μας ταυτόχρονα πρέπει να είναι.

Το ISEA και η εμπορευματοποίηση της διεπιστημονικής τέχνης και γνώσης?

''Στα τέλη Αυγούστου, βρέθηκα στο Μπέλφαστ για την 15η διοργάνωση του διεθνούς συμποσίου για την ηλεκτρονική τέχνη, ISEA. Από τα γνωστότερα και παλαιότερα συνέδρια του χώρου, το ISEA ξεκίνησε το 1988 στην Ολλανδία αλλά λίγα χρόνια μετά απέκτησε “μετακινούμενο” χαρακτήρα. Ταξιδεύοντας κάθε φορά σε άλλη πόλη και με άλλους διοργανωτές, το ISEA στόχευε όχι μόνο να παρουσιάσει το πρωτοπόρο και διεπιστημονικό έργο ατόμων που εργάζονται στην τέχνη, την τεχνολογία και την επιστήμη, αλλά και να απευθυνθεί σε διαφορετικές τοπικές κουλτούρες και να επηρεαστεί από αυτές''. Επειδή τα πράγματα ως γνωστό έχουν δύο πρόσωπα, όπως ο Αύγουστος έχει δύο φεγγάρια, διαβάστε τη συνέχεια του ποστ της Δάφνης Δραγώνα, στο μπλογκ του Ελληνικού Μουσείου Σύγχρονης Τέχνης.

Folded-in at ISEA 2009 and at File Festival 2009, Sao Paulo

The Folded-in project, is presented this summer at ISEA 2009 15th International Symposium on Electronic Art, on the island of Ireland, at the Golden Thread Gallery, Belfast. Also, at the FILE 2009, Electronic Language International Festival, Sao Paulo, Brasil. On the occasion of the presentations here is a fragment of a great text , written by Franz Thalmair and CONT3XT.NET, that has been published at the Open Space annual hardcopy edition, Mapping Contemporary Creative Practice.

..If you rely in your definition of Web 2.0 – somewhat naively – on the relevant German entry in the online encyclopaedia Wikipedia, one of the biggest 2.0 platforms itself, you are told: ‘Today, contents are no longer just generated by big media corporations in a centralised manner but also by a multitude of individuals who use social software to create additional network links among each other.’ Similarly, but by no means more critically and also without consideration of the commercial interests of many operating companies, Web 2.0 is described in Wikipedia’s English counterpart as a ‘living term’ that expresses itself primarily in the changed use of web technologies and seeks to ‘enhance creativity, information sharing and collaboration’. Both definitions are similar in that they do not understand the web age under the label of 2.0 so much in terms of specific technologies but rather focus on the interaction and the networks between users. It seems, then, that we are first and foremost faced with the global cooperation between people in immaterial relations of production, the creativity of which is mainly driven by technologies – of whichever kind.

This is exactly where the concept of Folded-In enters the discussion: on the one hand, Personal Cinema and The Erasers address the lack of critical engagement with the contents spread on the internet and the similarly lacking will to broach the subject of war. On the other hand, the project questions the aims of the possibilities that are only allegedly used for subjective and opinion-making participation in a bigger whole. To put it bluntly, the Web 2.0 networks may be described as art for the sake of art: they are about a sense of community which, and does not leave it uncommented. ‘Expression and content, both are more or less de territorialised; they are relatively de-territorialised, depending on the state of their form.’

The basic question that Folded-In explores is about the ways in which meaning is produced in Web 2.0: who produces and reproduces which contents; in which context do these contents circulate; and, in particular, who are they produced for? YouTube is not the only structure in this context in which the widely propagated freedoms of user-generated contents are not, or only superficially, used. Such platforms function according to the same principles as conventional media, which draw their contents from official or institutional information machineries: clichés that serve the interests and values of nation-states move around YouTube just as unquestioned as religious, sexist, and other stereotypes do in public and commercial media.

To counter this tendency, Folded-In pulls the war videos out of context: out of the YouTube media context, on the one hand; and out of the context of war, on the other. Through its transfer into the harmless environment of the game, the propagated information is written into a new story line that can be personally experienced and shared with the public (that is, the fellow gamers). At the same time, an effort is made to create an awareness of the medium that is being used, the World Wide Web. The overlaying of the superficial design of the game and its functions with the content of war manifests itself in the seemingly endless regeneration of form and content. This results in a mechanism that, to some degree, can be described as game-immanent: ‘It is the interruption of the automatic sign action, of the placement and signaletic conditionings of signs in articulation and implementation, that define the open space of the game as well as its functions of fictionalization and movement to a meta-theoretically useful “as if ”

The designers of the project describe this semiotic process and the related objectives as a phenomenon that is generally intrinsic to the field of new media: ‘In Folded-In, content is generated by the users/consumers and by some artists. What is reflected inside the game are those elements that constitute the mechanisms of control and profit “with a human face” which is pre-established by YouTube. However, what is at stake for some part of the media arts nowadays is a process of a language formation that will allow artists in the future to articulate more demanding and even more – aesthetically – differentiated art works..

Tales of Play Adventures of the Unexpected_Lima Peru

Είμαι στη Λίμα εδώ και μια εβδομάδα για την έκθεση Tales of Play, Adventures of the Unexpected, που διοργανώνει το κέντρο Alta Technologica Adina , και η Fundación Telefónica σε επιμέλεια της Δάφνης Δραγώνα. Είχα ακούσει και διαβάσει διάφορα για τη Λίμα πριν έρθω και βέβαια τα περισσότερα δεν ισχύουν. Στην παραγωγή στερεοτύπων στην Ευρώπη σκίζουμε. Φυσικά και η Λίμα είναι μια πόλη αντιθέσεων αλλά ούτε άγρια είναι ούτε βρώμικη. Πιο πολλά σκουπίδια έχει το κέντρο της Αθήνας. Σίγουρα η εμπειρία του να οδηγείς εδώ μοιάζει με το να παίζεις το videogame Grand Theft Auto , San Andreas, αλλά δεν τρακάρουν δεν βρίζονται αλλά ούτε παρκάρουν στα πεζοδρόμια. Οι Limenos είναι εξαιρετικά ευγενικοί, το ντόπιο λικέρ το Pisco εξαίρετο και η Περουβιανή κουζίνα μια ατελείωτη σειρά από ευχάριστες εκπλήξεις. Το διαδίκτυο και οι νέες τεχνολογίες έχουν ιδιαίτερα μεγάλη διείσδυση στη Περουβιανή κοινωνία, όπως και γενικότερα στη Λατινική Αμερική. Εχουν καταλάβει την πολιτιστική σημασία των Νέων Μέσων κάτι που άλλωστε φαίνεται από τη συμμετοχή του κόσμου, ειδικά των καλλιτεχνών στα διάφορα workshops που διοργανώνονται συνεχώς.

Expo VideoGames from arturogoga on Vimeo.

Η έκθεση Tales of Play, Adventures of the Unexpected, είναι καταρχή μια έκθεση για την έννοια του παιχνιδιού (play) και των μαγικών κύκλων που το συνιστούν που συμπεριλαμβάνει και έργα game art. Μια έκθεση που απηχεί με ένα διαφορετικό τρόπο την παράδοση του μαγικού ρεαλισμού, του κυρίαρχου λογοτεχνικού είδους δηλαδή της Λατινικής Αμερικής. Ο χώρος της έκθεσης, παρά τον ευρωπαικό χαρακτήρα του κτηρίου της Telefónica, είναι συνέχεια της ατμόσφαιρας των δρόμων της Λίμας απέξω. Ειδικά τη νύχτα. Κάποια από τις επόμενες μέρες θα κάτσω να γράψω για μερικά έργα κάποια σχόλια, προς το παρόν παραθέτω στα αγγλικά το δελτίο τύπου της έκθεσης.

“VIDEO GAMES: Tales of Play, Adventures of the Unexpected” is an exhibition on the fantasy worlds and the gaming territories of our times. Through the presentation of the works of well-known artists and independent game creators, the exhibition aims to introduce new perspectives for the worlds we inhabit, the experiences we share and the ways we are being influenced. Questioning the expectations we have from today’s games, the roles we are used to take on and the rules we have learned to pay attention to, the games presented invite us to skip the common formalisms being imposed to the gaming worlds. Can we jump back into the magic circles seeking for moments of playfulness, interactivity and exploration? The works of the artists break down the common barriers, escape the usual norms and open up to different directions that reform games’ aesthetics, structures and mechanisms. Vividness and excitement are no longer based on competition, scores and perplex constraints, but rather on new play tactics and behaviors that are being encouraged within game environments. Joining worlds of creativity and collaboration, intimacy and affection, contemplation and care, adventure and surprise, visitors are invited to keep the play instinct alive, following their own paths and interpretations.

with the participation of:
Martin Butler ,“The Girlfriend Experience”
Brody Condon, “Default Properties;”
Joseph DeLappe, “The Salt Satyagraha Online: Gandhi’s March to Dandi in Second Life”
Markus Doninger/ Oma International, “Tagtool”
Yuichiro Katsumoto, “Amagatana”
Julian Oliver, “levelHead”
Ludic Society, “Toygenosonic”
Eddo Stern, “Level sounds like devil (BabyInChrist vs His Father, May 2006)
Tale of Tales, ” The Path”
thatgamecompany, “Flower”
Bill Viola & USC EA Game Innovation Lab, ” The Night Journey”
Valentin Yoshimoto, “Play it loud!”

curated by:
Daphne Dragona

parallel workshop program with:
Ludic Society, Markus Doninger, Yuichiro Katsumoto, Valentin Yoshimoto

Folded-in at ISEA2009

The Folded-in project of Personal Cinema & The Erasers is presented this year into the frame context of ISEA2009 Exhibition and International Symposium on Electronic Art, in Ireland. Here are some info regarding ISEA and this year's exhibition. More details in August.

ISEA2009: The Exhibition

Artists from across the globe will present leading edge art, created with electronic and digital technology, in an unprecedented multi-site exhibition in Belfast, Northern Ireland. Opening to the public on Friday, 7 August, the exhibition will continue through August. ISEA2009: The Exhibition will be on view at the Ormeau Baths Gallery, the Golden Thread Gallery, the Foyer Gallery of the University of Ulster Belfast campus, and at sites across the city in the public domain.

ISEA2009: The Exhibition addresses contested spaces, focusing on the environment, political and economic conflicts and the human body. Curated by Kathy Rae Huffman, it will display an exciting range of innovative and challenging work at the interface of art, science, communication and technology.

ISEA2009: The Exhibition is an extended part of ISEA2009, the 15th International Symposium on Electronic Art, which will take place from 23 August to 1 September 2009 on the island of Ireland. Hosted by the University of Ulster the symposium focuses on Engaged Creativity in Mobile Environments.

Festival Μηδέν Καλαμάτα

Από το δελτίο τύπου του φεστιβάλ.

Μια εβδομάδα πριν από το φετινό Festival Μηδέν, όπου θα παρουσιαστεί -μεταξύ άλλων- η ενότητα Urban (R)evolutions, μια ειδική προβολή με έργα για το αστικό τοπίο, η δημιουργική ομάδα της Αστικής-Μη κερδοσκοπικής Εταιρίας Sea Level (διοργανώτριας εταιρίας του φεστιβάλ), μαζί με μια ομάδα νέων της Καλαμάτας, προγραμματίζει μια σειρά από project, workshop και ομιλίες από προσκεκλημένους εικαστικούς καλλιτέχνες και αρχιτέκτονες, σημαίνοντας την έναρξη ενός ιδιαίτερου project, που φιλοδοξεί να ενεργοποιήσει τους νέους της Καλαμάτας να «ονειρευτούν την πόλη τους» και να καταθέσουν προτάσεις γι’ αυτήν, χρησιμοποιώντας δημιουργικά τα νέα μέσα.

Το project, που θα ολοκληρωθεί σε 5 μήνες, έχει τον τίτλο «Ονειρεύομαι την πόλη μου: μια ανοικτή δράση κοινωνικής δικτύωσης για την τέχνη και τον πολιτισμό στο αστικό περιβάλλον», και πραγματοποιείται στο πλαίσιο του ευρωπαϊκού προγράμματος «Νέα Γενιά σε Jράση – Jράση 1.2, Πρωτοβουλίες Νέων».

Μπορούν να συμμετάσχουν σε αυτό όλοι οι ενδιαφερόμενοι νέοι της πόλης, αλλά και κάθε δημιουργικός πολίτης, με ατομικά ή ομαδικά έργα και προτάσεις για εικαστικές παρεμβάσεις στην πόλη, με βίντεο, φωτογραφίες, επεξεργασμένες εικόνες, σχέδια, σχόλια και γενικά με υλικό που σχετίζεται με την πόλη και με τη ζωή σε αυτή.

Σε μια πρώτη φάση, μια σειρά από συναντήσεις με μια ομάδα προσκεκλημένων εικαστικών καλλιτεχνών θα λειτουργήσει σαν εισαγωγή στο project, και γενικά στη συμμετοχική χρήση των νέων μέσων, για κάθε ενδιαφερόμενο. Οι πρώτες συναντήσεις ξεκινούν στις 3 Ιουλίου, με προσκεκλημένους καλλιτέχνες το Μάνθο Σαντοριναίο και την ομάδα Personal Cinema και ολοκληρώνονται στις 11 και 12 Ιουλίου, με μια ομιλία-συζήτηση από την αρχιτέκτονα-εικαστικό Χαρίκλεια Χάρη και ένα ταχύρυθμο εργαστήριο από τον Τζίμη Ευθυμίου. Ο καθένας με το δικό του τρόπο, θα εισάγουν τους ακροατές-συμμετέχοντες στην έννοια των συλλογικών/συμμετοχικών project και στην αξιοποίηση των ψηφιακών μέσων και του διαδικτύου για μια «κοινωνική δικτύωση» μέσα από την τέχνη. Οι συναντήσεις και οι ομιλίες θα είναι ανοικτές για όλους, ενώ στη συνέχεια θα πραγματοποιηθούν 3 πιο εξειδικευμένα workshop, που θα εισάγουν πρακτικά τους συμμετέχοντες στο project.

Myfeed_1

Οι παρακάτω σημειώσεις είναι παράπλευρο υλικό σχετικά με το upcoming project Myfeed του Personal Cinema που σχετίζεται με τα άτομα και τα δίκτυα. Μέλη της ομάδας θα κάνουν από 3-5 Ιουλίου ένα workshop στη Καλαμάτα, στα πλαίσια του Φεστιβάλ Μηδέν. Για τα workshops και το φεστιβάλ θα επανέλθω σε επόμενο ποστ.

Αυτό που συνεχίζει να κινεί την παραγωγή του συμβολικού και σε επέκταση τις διάφορες εκφάνσεις του πολιτισμικού είναι τα μυαλά και τα σώματα των ανθρώπων και όχι -ακόμα τουλάχιστον - οι μηχανές. Τα πρότυπα για την αντίληψη του κόσμου υπάρχουν μέσα στα μυαλά. Όταν λοιπόν αυτά τα πρότυπα αντίληψης έρχονται σε επαφή μέσω των networks με την χλωρίδα και την πανίδα των πληροφοριών του διαδικτύου, δηλαδή την πληθώρα των πολιτιστικών εκφράσεων που κυκλοφορούν εκεί έξω, μέσα από διαδικασίες που σχετίζονται με την προσοχή ή την απουσία της, τότε διαλέγουν, συνδυάζουν και ιδιοποιούνται στοιχεία.

Αυτή η διαδικασία είναι το υπερ-κείμενο και όπως λέει ο Manuel Castells, το υπερκείμενο είναι μέσα μας. Βρίσκεται στην εσώτερη ικανότητα μας να επανασυνδυάζουμε και να βγάζουμε νόημα από όλους αυτούς τους επανασυνδυασμούς. Τα επιμέρους δίκτυα και το διαδίκτυο συνολικά μας βοηθάει να κάνουμε αυτό το πράγμα. Το υπερκείμενο που διαμορφώνει τη συνείδηση μας δεν παράγεται εκεί έξω αλλά μέσα μας, από εμάς που το χρησιμοποιούμε. Συνεπώς, δεν έχουμε να κάνουμε με ένα υπερ-κείμενο όπως συχνά αναφέρεται αλλά με μύρια όσα. Δηλάδή το δικό μου ,το δικό σου και του καθενός που έρχεται σε επαφή με την infosphere. Δεν υλοποιήθηκε ποτέ η εξαγγελία των 90¨ς, η ανάδυση δηλαδή ενός ηλεκτρονικού πολυμεσικού υπερκειμένου με όρους υλικού τεχνουργήματος. Κι αυτό σε συνάφεια με την επίσης αποτυχία δημιουργίας της ΄΄καθαρής΄΄ (purist) γλώσσας των γλωσσών που επίσης ευαγγελίστηκαν τα 90¨ς. Γιατί; Σίγουρα ο σπουδαιότερος λόγος είναι πως δεν υπήρξε ποτέ κάποιο συγκεκριμένο ενδιαφέρον, ίσως και η δυνατότητα εκ μέρους κάποιας από τις εταιρίες. Αν μη τι άλλο, κάποιες ιδέες πάνω σε αυτό έχει ο Ted Nelson.

Έτσι η κατάσταση σήμερα είναι μια πληθώρα υπερκειμένων, απλοικών ή πολύπλοκων, μέτριων σε πολιτισμική αξία ή αντίθετα πλούσιων κτλ. Όμως ο Castells θέτει ένα θεμελιακό ερώτημα που αφορά με δραματικό τρόπο το παρόν και τη σχέση μας με τα κοινωνικά δίκτυα, μεσω των οποίων στην ουσία ενεργοποιούμε σε συνεχή βάση τα προσωπικά μας υπερ-κείμενα. Αν οι πολιτισμικές εκφράσεις συγκεντρώνονται σε ένα πλατύ και ποικίλλο αστερισμό που μπορούμε να έχουμε πρόσβαση σε ατομική βάση και στη συνέχεια να τον ιδιοποιούμαστε ο καθένας με με τους δικούς του κώδικες πως θα είναι δυνατόν να μιλάμε μια κοινή γλώσσα; Πως μπορούμε να μοιραζόμαστε με άλλους το νόημα στη κοινωνική ζωή;

Αν όντως υπήρχε ένα έξωτερικό από εμάς υπερ-κείμενο, ενσωματωμένο στα συστήματα των πολυμέσων μπορεί αυτό να σήμαινε μια συνολική πολιτισμική κυριαρχία αλλά οι διεργασίες θα ήταν κοινές για όλους, σαν εξωτερικές, πολύπλευρες ίσως αλλά με όμοιους κώδικες. Θα ήταν δηλαδή κάτι που θα έμοιαζε κατ΄αναλογία βέβαια με τους κοινούς κώδικες των μεγάλων ιδεολογιών του 19ου και του 20ου αιώνα. Όμως συνεχίζει ο Castells, φαίνεται πως οικοδομούμε (το νόημα τελικά) έξω από τον κόσμο των πολυμέσων, στα δικά μας συστήματα ερμηνείας, χρησιμοποιώντας το διαδίκτυο και έτσι είμαστε μεν ελεύθεροι αλλά δυνητικά αυτιστικοί. Γιατί πως μπορεί να γίνει αντιληπτό σε ένα προσωποποιημένο σύστημα αναφορών και συμπερασμάτων το κοινό νόημα, να υπάρξει κοινό έδαφος και τελικά η κοινωνία;

Τα μυαλά μας μοιάζουν με νησίδες αλλά από κάτω συνδέονται ακόμα με κοινό έδαφος. Πριν μερικά χρόνια είχε χρησιμοποιηθεί σχηματικά η εικόνα ενός τραπεζιού γύρω από το οποίο καθόντουσαν οι άνθρωποι για να κάνουν όσα κάνουν μεταξύ τους. Από πόλεμο μέχρι ειρήνη. Το διαδίκτυο αφαίρεσε αυτό το τραπέζι αλλά δεν το αντικατέστησε με κάτι άλλο. Και είναι με αυτή την έννοια που η τεχνολογία δεν είναι ούτε καλή ούτε κακή αλλά ούτε και ουδέτερη. Η τεχνολογία είναι πάντα μια ρήξη. Και οι ρήξεις είναι άλματα αλλά και χάσματα και κενά. Μένει σε μας να επινοήσουμε κάτι που θα μας ξαναφέρει κοντά ή μακρυά αλλά θα μας ξαναφέρει. Ο Castells προτείνει το αυτονόητο σαν αντίβαρο, την τέχνη. Όχι μια τέχνη με προμελετημένες ατζέντες που καθορίζονται σε εταιρικά γραφεία ή σε παρόμοιους χώρους, αλλά μια τέχνη που θα είναι ένα πρωτόκολλο επικοινωνίας που θα αποκαθιστά τις σχέσεις μεταξύ των ανθρώπων όπως και μεταξύ των ανθρώπων και της φύσης. Μια υβριδική τέχνη ανάμεσα στο διαδίκτυο και στους εαυτούς μας. Χρειαζόμαστε ένα HTML πρωτόκολλο που να περιέχει αλλά και να υπερβαίνει τον binary code. Έχουμε ανάγκη του ίσως και του μπορεί μεταξύ του 0 και του 1.

Less is More: The Tweeted revolution

This is not a post. These are 140 words or fewer, tweets. Collected in laziness …I repeat.. in laziness..

…a research study conducted by Harvard. Twitter remains the preserve of a few, despite the hype surrounding it.

…the study also discovered that just 10% of Twitter users generate more than 90% of the content that is small compared to other social networks, where 10% of users generate 30% of the content. “This implies that Twitter’s resembles more of a one-way, one-to-many publishing service more than a two-way, peer-to-peer communication network.

Twitter is a financial play – it has raised $55 million over the past two years. The investors are looking for a 10x on their money or $550 million and above. There are only a few players that can pay those dollars. You guessed it Google, Microsoft, Yahoo, etc – and one thing that might get their attention is disruption of their business model (or Google’s business model in the case of Microsoft). So, Twitter needs all the noise to get users so that it has critical mass to get an exit.

Twitter seems to be proud of the fact that it has no profit model. I’m imagining that the company will want to keep the hype building long enough to sell the company for a few billion dollars…

New Twitter Research: Men Follow Men and Nobody Tweets

As the world becomes more and more prone to mass information intake in smaller doses, Twitter has been the shoe-in fit; simplistic posting in rapid succession. And although this has proved vital to victims of the Mumbai attacks, it has been overused — the main stream media has been forced to adapt to its one line story summarization. And thus, the media’s one time lust for perfectionistic reporting has disintegrated into a demand for an expeditious spring of answers — all in 140 characters.

Twitter, twitter, twitter that’s all I hear. I am told how great it is and that it would be the end of civilization without it.

What might democracy become in the age of Social Media?

All in all, while it's probably too early to tell whether Moldova's Twitter revolution will be successful…

..all about Twitter - Twitter Revolution: How Social Media and Mobile Marketing is Changing the Way We Do Business & Market Online..

CARTOGRAFIANDO GAZA

Μια ακόμα networked χαρτογράφηση των Ισπανών Hackitectura, αυτή τη φορά στη Γάζα.
Με βασικούς πάντα τους José Pérez de Lama και Pablo de Soto (hackitectura.net)

Παραθέτω το σχετικό ενημερωτικό κείμενο παρακάτω. Άντε και στην από καιρό αναμενόμενη συνεργασία μας αυτή τη φορά στην Ελλάδα.

Architecture, urbanism and technology in the Israel-Palestine conflict (including arguments by Eyal Weizman, Alessandro Petti, Giorgio Agamben, Naomi Klein). These authors and researchers understand 1/ that urbanism and architecture have a prominent role in the conflict, and 2/ Israel-Palestine is not an exception but rather a laboratory for contemporary urbanism based on enclaves and islands, connection-exclusion, control society, etc.

Gaza in particular and urban, architectural, technological features of the conflict/ war going on right now.

Exercise proposal

Based upon this information, and other that can be supplied in advance, students, organized in groups will make a conceptual proposal of counter-devices; that is spatial, architectural, urban, technological devices that “hack” the above mentioned concepts to promote/ enable resistance, peace, cooperation, dialogue, communication, rights, liberties, international support…

http://htca.us.es/blogs/gazarafah2009

FTP: http://rafah.hackitectura.net/es/

data/2009/tallerdeinvierno/ejercicios/

web del taller

Great White Hope

THE Great White Hope is standing in the rain......
Is he a she or she is not at all...after all?
THE Great White Hope is standing in the rain.....
stands with his hand out as she rides for a fall...
Is she rides for a fall or he was always too small?

The rush hour now is in full swing....
commuters pacing madly towards the trains in waves
The rush hour now is in full swing....
Facebookers pacing madly towards their laptops in waves...
But the Great White Hope is twitting to his cock...

Why oh why Europe you are so white???
Why oh why Europe you are so pale???
Is it cause of the swine flu baby or cause you are blind?
Please tell me baby were you really once so fine???

Representation is dead

All around the Great White hope.. people are rushing home..
trying to escape the doom of the sun or the moon of the gloom..
Money, yeah that was once a hit...but you gave me that goody good bullshit.
Now, I'm in the high-fidelity first class traveling set
And I think that some time ago I was in need of a Lear jet.


Now its the social flu.. the enveloping darkness of you too...
the final countdown is a song that remains the same..
There is anger there ..of course.. frustration ..shame to you..
The hour of the rush is nearly passed, but they are still coming through..
the chance to exercise their franchise is nearly upon them again.

Representation is dead

Why oh why Europe you are so white???
Why oh why Europe you are so pale???
Is it cause of the swine flu baby or cause you are blind?
Please tell me baby were you really once so fine???

DANCE THE TANK

June 4th, 1989, Tiananmen square, Beijing. The last scene of the protests that were sparked by the death of pro-market, pro-democracy and anti-corruption official, Hu Yaobang, whom protesters wannted to mourn. The movement lasted seven weeks from Hu's death on 15 April, 1989 until tanks cleared Tiananmen square on 4th June.
The violent suppression of the Tiananmen square protest, caused widespread international condemnatio of the PRC goverment. The number of deaths is not known and many different estimates exist. There were early reports of Chinese Red Cross sources giving a figure of 2,600 deaths, but the Chinese Red Cross has denied ever doing so. The official Chinese government figure is 241 dead, including soldiers, and 7,000 wounded. (source: Wikipedia) A special figure of the Tiananmen's events was a man, that standed alone in front of the tanks that invaded the square. A man that danced a Tango dance with a tank. The following song and video is a participation to the 20th anniversary of the massacre of protestors at Tiananmen square. Lyrics and music written and composed at June 1st 2009, by the KINETA FILES. The initiation to the 20 years remembrence and the online project based on the Tank man Tango, with the participation of people from different countries all over the globe , came from the forget2forget.net.

European cultural blogging map_LabforCulture

Who blogs? What are they blogging about? Which audiences and communities are being engaged? What are the language-specific issues and the economic models? And how sustainable are they?

Όπως πολύ σωστά επισημαίνει η Annette Wolfsberger, και το LabforCulture, το πολιτιστικό blogging είναι μια κατηγορία που παραμένει προς το παρόν μάλλον άγνωστη. Στα πλαίσια λοιπόν μιας προσπάθειας χαρτογράφησης της ευρωπαικής πολιτιστικής μπλογκόσφαιρας, στο LabforCulture κατασκεύασαν μια διαδραστική πλατφόρμα χρησιμοποιώντας το χάρτη του Google Earth, όπου μπορεί κανείς να προσθέσει  μπλογκς με πολιτιστικό περιεχόμενο.

΄΄We already have added the blogs from this series and other cultural blogs selected by our editorial team. But we want to see what the LabforCulture community will add and we can all watch the map grow!΄΄ 

Ενδιαφέρουσα είναι επίσης η συνέντευξη πάνω στο ίδιο θέμα της Anne Helmond, που εξετάζει τη μετατόπιση των διαλόγων και των σχολιασμών από τα μπλογκς προς κοινωνικά δίκτυα όπως το Friendfeed και τοTwitter. Διαβάστε την εδώ.

AntiWar404: Movement not found?

Σε ένα κείμενο του για την έννοια του κινήματος, ο Giorgio Agaben λέει πως στη προσπάθεια του να καταλάβει και να ορίσει τι είναι ένα κίνημα (που έχει μεταφραστεί στα ελληνικά από τον Παναγιώτη Καλαμαρά) χρησιμοποίησε ΄΄σαν ένα υπονοούμενο κανόνα στη σκέψη του΄΄ μια φράση του τύπου: Όταν το κίνημα είναι εκεί προσποιήσου οτι δεν είναι και όταν δεν είναι εκεί προσποιήσου οτι είναι. Ο Agaben είναι φιλόσοφος και γνωρίζει πολύ καλά προφανώς να χειρίζεται τα εργαλεία της σκέψης ακόμα και στις παράδοξες εκδοχές της. Φαίνεται όμως πως κάποιοι άλλοι, όπως η Google, παίρνουν κυριολεκτικά κάτι τέτοιους υπαινιγμούς και παραδοξολογίες και μάλιστα μουλωχτά το κάνουν και πράξη. Αποδεικνύονται και μάστορες της προσποίησης εκτός από μάστορες των μηχανών αναζήτησης. Που πάνε λοιπόν τα κινήματα όταν φεύγουν; Που έχουν πάει για παράδειγμα τα αντιπολεμικά sites που δημιουργήθηκαν κατά εκαντοντάδες μετά το 2002 και την αμερικανο-νατοική επέμβαση στο Αφγανιστάν και λίγο μετά στο Ιρακ; Ο media artist Andy Deck, παρεπιμπτόντως ένα από τα πρώτα μέλη της ομάδας του Personal Cinema πίσω στο μακρινό 2000, έψαξε, βρήκε ή μάλλον δεν βρήκε και τελικά έστησε ένα πρότζεκτ για την επιλεκτική αμνησία που διακατέχει τον παγκόσμιο ιστό.

Παραθέτω το κείμενο στα αγγλικά όχι μόνο γιατί εξηγεί ακριβώς τι συμβαίνει αλλά και για να βοηθήσω τις μηχανές αναζήτησης να παραμένουν σε ΄΄εγρήγορση΄΄ και να μη γίνονται ξεχασιάρες.

Since the start of the World Wide Web thousands of anti-war and pro-peace projects have already come and gone. Now GetPeaceful.org presents a first-ever collection of its kind documenting the traces of anti-war movements that have disappeared among the sponsored links, spams, and twittering machines of today’s infoverse.

Contemporary search engines have a tendency to make dead websites disappear quietly. AntiWar404 counteracts some of the resulting amnesia. It offers a concise record of the peace movement forgotten by Google, resurrecting pages and pages of war resistance that you won’t find in your search engine results. Peace documents re-found!

YES WWW CAN. (Maybe)

Πριν ένα μήνα, η εφημερίδα La Repubblica έκανε μια έρευνα για την παγκόσμια κρίση επιχειρώντας μια ανάλυση πέρα από την οικονομική-πολιτική πλευρά, εξετάζοντας και την πολιτιστική της διάσταση. Τα συμπεράσματα έμοιαζαν να καταλήγουν συνέχεια σε κάτι σαν game over. Στην Ιταλία, τα πρώτα σημάδια εμφανίζονται άσχημα. Τα διάφορα κοινωνικά δίκτυα χάνουν το ρόλο τους σαν παραγωγοί πολιτισμού, ενώ αντίθετα, ακροδεξιά μορφώματα μεταλλάσουν το λεξιλόγιο τους τοποθετώντας το μέσα σε εθνικιστικά πλαίσια, καταλαμβάνοντας όλο και περισσότερο το δημόσιο χώρο. Οι επενδύσεις στο πολιτισμό, όπως και στη Γαλλία, βυθίζονται σε πρακτικές μαφιόζικου στυλ από τον επιστημονικό χώρο μέχρι τη παραγωγή πολιτιστικών γεγονότων. Τα αποτελέσματα δείχνουν σενάρια πολιτιστικής ερημοποίησης και αβάσταχτης κοινωνικής καταπίεσης.   

Παίρνοντας για παράδειγμα τη σύγχρονη εικαστική σκηνή ξέρουμε πως στη πλειοψηφία της η καλλιτεχνική παραγωγή της αγοράς, δεν είναι παρά μια μηχανή του κιμά, όπου η έννοια της καταστροφής, η απήχηση κάθε ανάφλεξης, η απάλειψη των ριζωμάτων και η κατάρρευση του μέλλοντος, παρελαύνουν σε μια στείρα παρωδία που κατασκευάζεται στα εργαστήρια του life style. Η τέχνη λειτουργεί όλο και περισσότερο μέσω ενός κοινωνικο-οικονομικού interface που μπορεί να συνοψιστεί σαν ροή μεταξύ : περιεχομένου-κοντέινερ και περιεχομένου-αποδέκτη. Οι κανόνες που καθορίζουν αυτό που θα αντιληφθούμε, περιγράφονται άψογα στη φράση του Jacques Ranciere: Το αστυνομικό μοίρασμα του αισθητού.

Ζούμε μια εποχή που η πολιτική κατασκευής του εαυτού, βαθύτατα επηρεασμένη από τις νέες τεχνολογίες, είναι μια διαρκής διαδικασία του γίγνεσθαι (becoming). Οι συνδέσεις, μεταξύ του χώρου του πολιτισμού και των συστημάτων επικοινωνίας της info-society, έπρεπε να έχουν ήδη γίνει και να έχουν μάλιστα προσανατολιστεί, στη διατήρηση των κεκτημένων του πολιτισμού. Αντί γι΄αυτό, στράφηκαν στη μεταμόρφωση τους, προσφέροντας τα σαν εύκολη λεία στις νέες αγορές του διαδικτύου. Οι γέφυρες μεταξύ μιας καινοτόμου κουλτούρας και της ανάγκης νέων σεναρίων για οικονομικές αλλαγές μέλλουν να γίνουν. Μια ματιά πίσω από το buzz του web 2.0, δείχνει πως τα κοινωνικά δίκτυα, δεν είναι για τους περισσότερους παρά γιγαντιαία ψιλικατζίδικα.       

Η εύλογη ερώτηση είναι: ποιοι είναι οι τρόποι με τους οποίους οι καλλιτέχνες και οι πολιτιστικοί παράγοντες πρέπει να δουλέψουν μέσα σε αυτή την εποχή του διαρκούς γίγνεσθαι, του ανολοκλήρωτου, που ντύνεται διαρκώς με το περιτύλιγμα του προϊόντος; Τα Νέα Μέσα επειδή είναι σε μεγάλο βαθμό άυλα, έχουν ένα τακτικό πλεονέκτημα. Είναι δύσκολο να ενσωματωθούν στα τρέχοντα καπιταλιστικά συστήματα και στην αλυσίδα παραγωγός-καταναλωτής. Επιτρέπουν έτσι στους δημιουργούς την ανάπτυξη αυτόνομων τρόπων παραγωγής και διάδοσης. Το διαδίκτυο βοηθά τα Νέα Μέσα να βρίσκονται σε αυτό το συνεχές γίγνεσθαι, ξεπερνώντας έτσι το δίλλημα που θέτει η αγορά: να είναι κάτι ΄΄τέχνη΄΄ ή να μην είναι, ορίζοντας το καταπώς την βολεύει. Η ιδέα της διαχυμένης δημιουργικότητας που επανακαθορίζεται με τα Νέα Μέσα, πηγαίνει πέρα από το concept της τέχνης. Αφορά σε μια πολιτική, ποιητική τάση που μπορεί να οδηγήσει ίσως σε καινοτόμες κοινωνικές μορφές συνύπαρξης.

Η παγκόσμια κρίση λένε κάποιες δυσάρεστες προβλέψεις θα εξαφανίσει την απλήρωτη εργασία του web 2.0 και θα σταματήσει τη παραγωγή του ανοιχτού λογισμικού. Θα επιδράσει αρνητικά σε πρότζεκτς όπως η wikipedia και θα περιορίσει αισθητά τους εικονικούς κόσμους και τη μπλογκόσφαιρα. Το βασικό επιχείρημα είναι πως οι πεινασμένοι και παγωμένοι άνθρωποι δεν θα συνεχίσουν να προσφέρουν τη διανοητική τους εργασία στο διαδίκτυο με την ελπίδα πως ίσως κάποια στιγμή πληρωθούν. Η αντίθετη άποψη: Ήδη πολλές εταιρίες στρέφονται στο ανοιχτό λογισμικό για να περιορίσουν το κόστος. Άλλωστε το dot.com crush του 2000 δεν σταμάτησε την εξέλιξη του Linux. Ούτε εμπόδισε τους ανθρώπους να συνεχίσουν να στέλνουν μη-εμπορικά e-mails. Η συμμετοχή στη παραγωγή του ανοιχτού λογισμικού και οι άλλες μορφές της ελεύθερης οικονομίας, για τους περισσότερους είναι ένας τρόπος συμμετοχής σε μια κοινότητα, είναι μια πράξη που έχει μέσα της αρκετή υπερηφάνεια, όπως είναι και μια διανοητική πρόκληση. Όσο η ανεργία αυξάνεται, τόσο περισσότεροι άνθρωποι βρίσκονται ελεύθεροι να καταπιαστούν με νέες ιδέες αξιοποιώντας το χρόνο τους πολύ πιο δημιουργικά. 

Η συναισθηματική εργασία (affective labor) μπορεί να δώσει νόημα και ευαισθησία στο χάος της ινφοσφαίρας. Μπορούν να βρεθούν τρόποι και παραδείγματα να ζει κανείς και να διαδρά με τις διαδικασίες των νέων μορφών παραγωγικότητας. Από το ανοιχτό λογισμικό μέχρι τα wikinomics του web 2.0, νέες πρακτικές είναι εις θέσει να διευρύνουν το δίπολο θεωρία –πράξη και να ερμηνεύσουν τις δυναμικές των αλλαγών που συμβαίνουν, μετατρέποντας τις σε πόρους. Το web 2.0 έχει τη δυνατότητα παρέμβασης στην αδράνεια των αντιπροσωπευτικών πολιτικών που αδυνατούν να εκφράσουν τους καιρούς. Ήδη, αυτοοργανωμένα δίκτυα με βάση έννοιες σαν το glocal (τοπικό-παγκόσμιο), συνεισφέρουν στην ανθρωπολογική μεταλλαγή δείχνοντας τα νέα δικτυωμένα παραδείγματα της διασυνδεδεμένης πραγματικότητας. Το μέλλον δεν είναι πια αυτό που ήταν κάποτε, είχε προβλέψει ο Πωλ Βαλερύ.    

A SL border story

Virtual worlds come as a response and as an exodus to the crisis? And some new investements of American federal money as well? New adventures for digital immigration and other forms of cladestin nomadism on the air..

Killer Flu: The game

Here comes the Killer Flu : The game, by the groovy legend Ian Bogost. The game, called Killer Flu, was commissioned by the UK Clinical Virology Network and produced in association with Scotland's Traffic Games. He describes the current situation of the new global media hysteria like this: Pandemic flus are rare and unusual strains that are far harder to spread than popular discourse might make it seem. They are real, to be sure. The 1918 Spanish flu made its way to nearly every corner of the world, but it was more unusual in that it featured a very high infection rate, tended to kill the young more than the old. In the end, 50-100 million people may have died from Spanish flu, but that number too deceives mostly because of the size of the numbers. At a roughly 20% infection rate, only 3-5% of those infected succumbed to the virus, or roughly 1% of the global population. Two independent research teams recently estimated that the worst case for H1N1 swine flu might result in 1,700 cases (not deaths, but cases).
Kiler Flu (the game) was created as an attempt to explain how flu really mutates and spreads, and how challenging it can be for a deadly strain to affect a large population geographically. The player takes the role of the flu itself, trying to mutate and then spread it in a variety of conditions.

Play the game and win the anti-virus....

FUNding FACTORY

                                         ILLUSTRATIONS FOR FUNding FACTORY: Fran Hope (2009)

HOW DO YOU NEGOTIATE THE CULTURAL PRODUCTION LINE?

Το Open Space Zentrum für Kunstprojekte , Vienna μετατρέπεται από τις 8-30 Μαιου σε ΄΄εργοστάσιο΄΄ που σκοπεύει να ερευνήσει μια βασική επιθυμία πολλών καλλιτεχνών και ταυτόχρονα μια αντίφαση. ΄΄Πως διαταράσσεται η προσδοκούμενη λειτουργικότητα της τέχνης, ενώ την ίδια στιγμή να διεξάγεται μάχη για το δικαίωμα αμοιβής προκειμένου να συμβαίνει αυτή η αποσυναρμολόγηση των προσδοκιών΄΄. Με άλλα λόγια, πως οι καλλιτέχνες και γενικά οι καλλιτεχνικοί παράγοντες διεκδικούν το διακαίωμα να πληρώνονται (όταν το διεκδικούν και όπως το διεκδικούν) ενώ ταυτόχρονα το έργο τους εμπεριέχει σαν σκοπό, την ανυπακοή στους όρους και τους κανόνες που θέτει η αγορά; Ποιοί κανόνες και τακτικές εφαρμόζονται στις πρακτικές εργασίας από τους καλλιτέχνες, επιμελητές, ακτιβιστές, χορηγούς και λοιπους παράγοντες της καλλιτεχνικής σκηνής; Απαντήσεις ή περισσότερες ερωτήσεις θα προσπαθήσει να δώσει η ομάδα που οργανώνει το factory project. Συνέχεια στα αγγλικά.

INTERNET?????????????

Στις 5 Μαίου οι eurocrates ψηφίζουν το νέο πακέτο οδηγιών για τις τηλεπικοινωνίες στην ευρωπαική ένωση.  Ο στόχος του νέου πακέτου είναι η κατάργηση της ΄΄ουδετερότητας΄΄ της κυκλοφορίας των δεδομένων στο διαδίκτυο με την επιβολή ΄΄ταρίφας πρόσβασης΄΄ στις πληροφορίες.  Δηλαδή, οι μεγάλες εταιρίες θα τρέχουν πληρώνοντας στις ΄΄αριστερές΄΄ λωρίδες των highway information, ενώ όλοι οι υπόλοιποι θα περιορίζονται στις ΄΄δεξιές΄΄και στους παράδρομους.  (Η Κάρλα Μπρούνι συνέταξε άραγε το νομοσχέδιο;)

Παραθέτω από κάτω ένα κατατοπιστικό ποστ του Σωτήρη Κούκιου και εδώ το site κάποιων ευρωπαικών NGOs. 

Τέρμα τα αστεία και το δωρεάν σερφάρισμα… Η ΕΕ είναι εδώ!!!

Όπως θα ξέρετε χθες το Ευρωκοινοβούλιο πέρασε την πρόταση για οδηγία της ΕΕ που επεκτείνει την νομική προστασία των πνευματικών δικαιωμάτων από τα 50 χρόνια στα 70 (και ενδεχόμενα στα 95 έτη). Μια οδηγία που θα οδηγήσει σε περίοδο κρίσης στην αύξηση των εσόδων των εταιριών παραγωγής, ενώ θα φέρει ασήμαντα έσοδα στο 95% των δημιουργών… Εδώ το ευρωπαϊκό κοινοβούλιο έδειξε τα όρια της προοδευτικής του πολιτικής συγκρότησης!!! (καλά ένα αστείο έκανα…). Ελπίζουμε όλοι σε μια ακόμη μάχη κατά την 2η ανάγνωση της οδηγίας να μειώσουμε τις απώλειες της μάχης.

Στις 5 Μαϊου όμως έρχεται μια νέα μάχη. Το πακέτο οδηγιών για τις τηλεπικοινωνίες. Στα αγγλικά σας έχω εδώ ένα κείμενο όπως επίσης αν θέλετε μια καλή παρουσίαση με πολλα links δέστε το group στο Facebook. Εδώ θα προσπαθήσω να σας εξηγήσω τι ακριβώς προτείνουν τα μανάρια στις Βρυξέλλες :

Μέχρι τώρα το διαδίκτυο είναι το πιο δημοκρατικό “προϊόν” σε σχέση με την ευκαιρία των χρηστών του να το αξιοποιήσουν όπως θέλουν, χωρίς περιορισμό ή διακρίσεις. Και αυτό γιατί είναι “ουδέτερο” ως προς την κυκλοφορία των δεδομένων μέσα σε αυτό. Κι αυτό γιατί ο καθένας παίρνε τα δεδομένα του από το σημείο που θέλει χωρίς καμιά “προτεραιότητα”, αλλά με απλώς μια χρονική σειρά.

Τώρα έρχονται οι αγαπητοί εκ Βρυξελλών τεχνοκράτες, κάτω από την πίεση των προμηθευτών εταιριών τηλεφωνίας και διαδικτύου (telecom providers) και επιτρέπεται να καταργήσουν αυτή την ισότητα χρηστών. Φανταστείτε λοιπόν ότι κάποιοι από εμάς που θα πληρώνουμε το κατιτις παραπάνω , θα έχουμε ένα πριβέ ιντερνετικό τροχονόμο, που θα μας δίνει πάντα προτεραιότητα.

Και όχι μόνο αυτό!! Αλλά για να έχουμε εμείς οι πληρώνοντες προτεραιότητα, ο προμηθευτής σας έχει το δικαίωμα να σας απαγορεύσει την πρόσβαση σε δεδομένα ή πακέτα δεδομένων ή υπηρεσίες ή ιστοσελίδες. Και ήδη μια γερμανική εταιρία παροχής διαδικτύου αποφάσισε ότι θα κόψει στους συνδρομητές της την πρόσβαση στο skype. Φανταστείτε λοιπόν ότι τώρα πια οι εταιρίες θα έχουν το δικαίωμα να επιτρέπουν σε κάποιους πελάτες (κυρίως βέβαια μεγάλες εταιρίες που θα πληρώνουν) προτεραιότητα στην ανταλλαγή δεδομένων τους και σε εμάς τους απλούς μικρο-καταναλωτές θα μας “επιτρέπουν” περιορισμένη πρόσβαση και ειδικά στα site που κατεβάζουμε παιχνίδια, ταινίες ή μουσική. 

Σε όλα αυτά αντιτίθεται βέβαια η Google, η Skype και υποθέτω και άλλες υπηρεσίες όπως το Youtube. Με όλα αυτά αισθάνομαι ότι το πακέτο το νομοθετικό για τις τηλεπικοινωνίες θα είναι πάλι εις βάρος των δικαιωμάτων του μικρού χρήστη και έρχεται σε μια σειρά νόμων που στοχεύουν στον περιορισμό των δικαιωμάτων μας σαν χρηστών καταναλωτών. Πάλι ο ισχυρός θα κερδίζει.

Το μόνο που μας απομένει είναι η αντίσταση στην ψήφιση αυτού του πακέτου, η πίεση προς τους ευρωβουλευτές μας και η μαζική μας διαμαρτυρία. Τώρα όμως λέμε!!! 

War in Chess

Το project WAR IN CHESS είναι μια net-art εφαρμογή του Σπύρου Νάκα με τη βοήθεια του web developer John Marountas. Πρόκειται για μια online μάχη μεταξύ ενός grand master του Χρίστου Μπανίκα και ενός σκακιστικού λογισμικού (Rybka 3).  Στη διαδικασία εξέλιξης της παρτίδας που θα κρατήσει περίπου ένα μήνα, μπορούν να παρεμβαίνουν οι επισκέπτες της σελίδας , και να συνδιαμορφώνουν την εξέλιξη της , επηρεάζοντας το λογισμικό Rybka 3, δηλαδή τον αντίπαλο του σκακιστή Χρίστου Μπανίκα. 

Tag ties and affective spies in Enter_4 Festival , Prague

The online exhibition Tag ties and Affective spies,  ''moves'' at the 4th InternationalArt/Science/Technology Festival at Prague (Czech Republic) . 

The festival starts at Saturday 18 April and ends at 25 April. The guys there, they have created a great pdf catalogue of the festival activities and works, for free download. 

Καλό Πάσχα

Immigrant song

¦‘¦Γ¦Α¦Π¦Η¦Σ¦Ο? ¦Υ?¦Λ¦Ο¦Ι 

¦₯?¦Μ¦Α¦�¦Σ¦Ε ¦Η ¦₯¦Ι¦Δ¦Ι¦Κ? ¦΅¦Ι¦Λ?¦Α? International Trading Company. ¦°¦Ρ?¦Π¦Ε¦Ι ¦Κ¦Τ¦Ρ?¦Ψ? ¦Π?¦Λ¦Η¦�¦Η ¦Η¦Λ¦Ε¦Κ¦Σ¦Ρ¦Ι¦Κ?¦Ν product.such ¦Χ¦Η¦Υ¦Ι¦Α¦Κ?? ¦Υ¦Ψ¦Σ¦Ο¦Γ¦Ρ¦Α¦Υ¦Ι¦Κ?? ¦Μ¦Η¦Φ¦Α¦Ν??, ¦Κ¦Ι¦Ν¦Η¦Σ? ¦Σ¦Η¦Λ?¦Υ¦Ψ¦Ν¦Α, LCD TV, ¦Σ¦Ο Xbox, ¦Υ¦Ο¦Ρ¦Η¦Σ¦Ο?? ¦Τ¦Π¦Ο¦Λ¦Ο¦Γ¦Ι¦�¦Σ??, DV, ?¦Π¦Ψ? ¦Η MP4, Global Positioning System, ?¦�¦Σ¦Ε on.all ?¦Ρ¦Γ¦Α ¦Κ¦Α¦Ι 12 ¦Μ?¦Ν¦Ε? ¦Δ¦Ι¦Ε¦Θ¦Ν?? ¦Ε¦Γ¦Γ?¦Η¦�¦Η. ¦‘¦Ν ¦Θ?¦Λ¦Ε¦Σ¦Ε ¦Ν¦Α ¦Α¦Γ¦Ο¦Ρ?¦�¦Ε¦Σ¦Ε ¦Π¦Ρ?¦Γ¦Μ¦Α¦Σ¦Α, ¦Π¦Α¦Ρ¦Α¦Κ¦Α¦Λ¦Ο?¦Μ¦Ε ¦Ε¦Π¦Ι¦Κ¦Ο¦Ι¦Ν¦Ψ¦Ν?¦�¦Σ¦Ε ¦Μ¦Α¦Ζ? ¦Μ¦Α? ¦Ε¦Λ¦Ε?¦Θ¦Ε¦Ρ¦Α, ¦Η ¦Ε¦Σ¦Α¦Ι¦Ρ?¦Α ¦Μ¦Α? ¦Θ¦Α ?¦Θ¦Ε¦Λ¦Ε ¦Ν¦Α ¦Π¦Ρ¦Ο¦�¦Υ?¦Ρ¦Ε¦Ι ¦Π¦Ε¦Ρ¦Ι¦�¦�?¦Σ¦Ε¦Ρ¦Ε? ¦Ε¦Κ¦Π¦Σ?¦�¦Ε¦Ι? ¦Κ¦Α¦Ι ¦Σ¦Ι? ¦Κ¦Α¦Λ?¦Σ¦Ε¦Ρ¦Ε? ¦Τ¦Π¦Η¦Ρ¦Ε¦�?¦Ε? ¦Γ¦Ι¦Α ¦Ε¦Π¦Ι¦Φ¦Ε¦Ι¦Ρ¦Η¦Μ¦Α¦Σ¦Ι¦Κ? ¦�¦Τ¦Ν¦Ε¦Ρ¦Γ¦Α¦�?¦Α ¦Μ¦Α¦Ζ? ¦�¦Α? / company.any ?¦Λ¦Λ¦Ε? ¦Α¦Ν¦Η¦�¦Τ¦Φ?¦Ε? ¦�¦Α?, ¦�¦Α? ¦�¦Τ¦Ν¦Ι¦�¦Σ¦Ο?¦Μ¦Ε ¦Ν¦Α VISITE ¦Ι¦�¦Σ¦Ο¦�¦Ε¦Λ?¦Δ¦Α ¦Μ¦Α?: ¦°¦Α¦Ρ¦Α¦Κ¦Α¦Λ? ¦Ε¦Π¦Ι¦Κ¦Ο¦Ι¦Ν¦Ψ¦Ν?¦�¦Σ¦Ε ¦Μ¦Α¦Ζ? ¦Μ¦Α ?: 

Sometimes, a commercial spam that tries to cross the spam filter borders,  may reflect the sound of a nomad that tries to overpass borders too.

Toni Negri & Slavoj Zizek

Βρήκα το παρακάτω σχόλιο σε κάποιο blog που παρέθεσε ο  el Romandante  σχετικό με ένα περιστατικό που συνέβη τον περασμένο Μάρτιο στο Λονδίνο, στα πλαίσια συνεδρίου για τον κομμουνισμό. Το παραθέτω γιατί ως γνωστό ο διάβολος κρύβεται στις λεπτομέρειες , όπως οι λεπτομέρειες επίσης,  κάνουν συνήθως τη διαφορά μεταξύ του μέτριου και αδιάφορου και του εξαιρετικού έργου τέχνης.

Το συνέδριο για τον κομμουνισμό στο Birkbeck όπου μίλησε ο Νέγκρι είχε τιμή συμμετοχής 100 λίρες. Ακριβώς απέναντι, στο School of Oriental and Asian Studies (SOAS) την ίδια ώρα γινόταν άλλο συνέδριο (πιο ταπεινό) με θέμα "ίντερνετ και ακτιβισμός". Η συμμετοχή στο συνέδριο αυτό ήταν δωρεάν. 
Μετά από διαμαρτυρία των αριστερών φοιτητών του SOAS για τη τιμή (και τη κοστολόγηση) της συμμετοχής στο Birkbeck, ο Νεγκρι (και ο Ζίζεκ που επίσης συμμετείχε στο συνέδριο του Birkbeck) μπήκε στο συνέδριο του SOAS και έκανε εκεί την ίδια διάλεξη! Το "βρετανικό" του γεγονότος ήταν πως το παραπάνω συνέβη κατα τη διάρκεια του lunch break του συνεδρίου του Birkbeck...

Εαρινή αλλεργία

σχέση αλληλεπίδρασης μεταξύ νέων τεχνολογιών και κοινωνικών κινημάτων

                                                          linux install / fest

Παρακολούθησα το Σάββατο βράδυ στον Ελεύθερο Κοινωνικό χώρο Nosotros μια πολύ καλή συζήτηση για τις σχέσεις αλληλεπίδρασης, μεταξύ κοινωνικών κινημάτων και νέων τεχνολογιών, που διοργάνωσε η ομάδα SID.  Η συζήτηση ήταν ανοιχτή, ΄΄οριζόντια΄΄ και γι΄αυτό ακούμπησε πολλές πλευρές του έτσι κι αλλιώς πολυεπίπεδου θέματος, δηλαδή των μορφών κοινωνικής συγκρότησης που καθορίζονται στα πλαίσια των κοινωνικών δικτύων, ειδικότερα των δικτύων που χρησιμοποιούν ψηφιακές πλατφόρμες. (Από κινητά μέχρι social media). Είναι κάτι παραπάνω από φανερό πως οι διεκδικήσεις του δημόσιου χώρου και ο επανακαθορισμός της ταυτότητας του πολίτη, περνάει πια μέσα από τα δίκτυα κάθε είδους. 

Η αντίληψη και η δράση για την πολιτική και τη κοινωνία, συναντιέται με την παραγωγή πολιτισμού και τέχνης σε ένα αναπόφευκτο jamming, που επανακαθορίζει τα πάντα.

Αντί για περαιτέρω δικά μου σχόλια ή θεωρητικοποιήσεις που νομίζω πως είναι εντελώς άκαιρες, παραθέτω τμήμα από την live ανταπόκριση που έκαναν στο Twitter, ο Ματθαίος Τσιμιτάκης και ο Αστέρης Μασούρας. Σημειώνω μόνο, μία από τις προτάσεις που ακούστηκαν για τα κοινωνικά δίκτυα,  που είπε ένας συμμετέχων. ΄΄Τα social media ωφείλουν να εξασφαλίζουν πριν από οτιδήποτε άλλο την ίδια τη δομή τους΄΄,  και το software που την υποστηρίζει΄΄. Α! και κάτι ακόμα, το  κόκκινο κρασί στο μπαρ θέλει βελτίωση.

Τσιμιτάκης στο Twitter: 

--Εισήγηση των sid με αναφορά στη διαδήλωση για τα καμμένα και τα Δεκεμβριανά. Εχουμε εργαλεία, όπως wikis, blogs κοκ

--Αναφορά στα sites αντιπληροφόρησης (indymedia, tvxs)

--Ανοίγει το μεγάλο ακροατήριο. Τις αφίσες, εμείς τις κολάμε εμείς τις βλέπουμε (σ.σ. cool) Για την ιστορία οι sid είναι τα παιδιά που διαμαρτύρονταν έξω απο την εκδήλωση της Microsoft στο μέγαρο πέρυσι και την ομιλία Gates

--θα προσπαθήσω να κάνω οικονομία στα twits. Αν σας τα σπάσω πείτε μου

--Αφορμή για την κουβέντα μας ο Δεκέμβρης, όπου λειτούργησε η σχέση κινήματος και διαδικτύου

--Αναφορά στα κινητά και τη διαδήλωση που οργανώθηκε απο κινητά. "Το 94 έγινε ταυτόχρονη δαδήλωση σε τρείς πόλεις μετά απο επίθεση φασιστών

--Τα κινητά βοηθάνε αλλά μόνο στο βαθμο που υπάρχουν ήδη κοινωνικές σχέσεις

--Δεν υπάρχει ιεραρχική δομή στην πληροφορία μέσω κινητών. Δεν αναφέρω ομιλητές γιατί δεν τους ξέρω και γιατί δεν δηλώνουν όνομα

--Αναφορά στην διαδήλωση για τα καμένα. Δεν υπήρξε ποτέ κοινότητα bloggers. Τότε ήμασταν λίγοι, τώρα αχανές

--πρώτη απόπειρα ακτιβισμού, η υπόθεση της Αμαλίας

Αστέρης Μασούρας στο Twitter:

--Aρχικη εισηγηση (δεν ξερω τους περισσοτερους), μ'αναφορα σε σιωπηλη διαμαρτυρια για καμενα, #griots & τα εργαλεια του κοινωνικου ακτιβισμου

--Θα'μαι πιο λακωνικος απ'τον @tsimitakis, δε βοηθαει & το μεσο (κινητο με σπασμενο stylus)

--δεν υπαρχει κινημα των bloggers

--Ο elikas μιλαει για Αμαλια & Παρνηθα, "αναλαμβανω την ευθυνη για βουβο & μαυρα", μασκαρατα, κουκουλοφορια

--μεγαλες δυνατοτητες στα νεα μεσα "υπαρχει μια αμφιδρομη και οριζοντια συνεργασια

--ερωτηση: γιατι να μετριεται η επιτυχια ενος κινηματος με τους ορους φυσικης παρουσιας - αρχιτεκτονικης της πολης

--μην κολλαμε στο στιγμιαιο, Zeitgeist σαν παραδειγμα πετυχημενης αντιπληροφόρησης.          Προταση: εναλλακτικο narrative των griots

Προσποίηση σε δεύτερο βαθμό

                                    Luis Bunuel: Un chien Andalou

Le partage policier du sensible. Ο αστυνομικός επιμερισμός του αισθητού. Το αστυνομικό μοίρασμα , η αστυνομική συμμετοχή στο αισθητό. Μια φράση, μια απόφανση του Jacques Ranciere, άμεσα συνδεδεμένη με ότι εννοούμε ως κοινωνική χειραφέτηση. Η αναδρομή στη καταγωγή της έννοιας της πρότασης του, σύμφωνα πάντα με την ανάλυση του, αρχίζει από την Πλατωνική Πολιτεία σαν τον ορισμό των συγκεκριμένων θέσεων που οφείλουν να κατέχουν οι πολίτες σε σχέση με τα εφόδια που τους έχει παραχωρήσει η φύση, για να περάσει στα χρόνια της διακυβέρνησης της μοναρχίας (ancient regime), μέχρι την τελική μεταμόρφωση της στα χρόνια που ακολούθησαν μετά τη γαλλική επανάσταση.

Ο επιμερισμός του αισθητού λοιπόν, είναι η εμπειρία της συμμετοχής στη ζωή και η παραγωγή του εαυτού, της υποκειμενικότητας μας που συγκροτείται μέσα από αυτή. Σαφέστατα πρόκειται για μια πολιτική πρόσληψης και την ίδια στιγμή για μια τέχνη αποκλεισμού αυτού που δεν πρέπει να προσληφθεί ή ακόμα πιο πέρα, η πολιτική τέχνη της ανατροπής των περιορισμών.

Μια συμμετοχή που είναι μια σχέση ΄΄αρμονίας΄΄  όπως λέει , μεταξύ μιας συγκεκριμένης, απόλυτα ορισμένης θέσης , μιας θέσης που είναι ταυτόχρονα η συγκρότηση του ατόμου που την κατέχει και του εξοπλισμού του, των εφοδίων του δηλαδή, που συνηγορούν στη παρουσία του σε αυτή τη θέση. Το να είσαι δηλαδή εντός ενός συγκεκριμένου χρόνου και χώρου, να έχεις συγκεκριμένη ασχολία ή επάγγελμα και να έχεις εκπαιδευτεί ή να είσαι φυσικά προικισμένος, με άλλα λόγια, σύμφωνα με τους όρους της σύγχρονης γενετικής, να διαθέτεις τα συγκεκριμένα γονίδια που σου επιτρέπουν να αισθάνεσαι, να επικοινωνείς και να κάνεις αυτό που τελικά ταιριάζει επακριβώς στη θέση που κατέχεις.

Η κοινωνική χειραφέτηση, κατά συνέπεια δεν μπορεί να είναι άλλο παρά η κατάλυση , η διάρρηξη αυτού του αρμονικού συνόλου. Η εμφάνιση δηλαδή της δυνατότητας να κατέχει κανείς ένα άλλο χώρο και χρόνο και της ικανότητας να λειτουργεί εξίσου καλά και σε αυτή τη θέση ή ακόμα και σε μια ,φαινομενικά έστω, πολλαπλότητα θέσεων.

Η συνεχής μάλιστα δυνατότητα αλλαγής θέσεων ορίζει τη χειραφέτηση σαν την ανεστραμμένη πραγματοποίηση της αρχικής αποδοχής της ανικανότητας να κατέχει ένα άτομο άλλη θέση από αυτή που του έχει οριστεί και για την οποία είναι προορισμένο και εφοδιασμένο να κατέχει αποκλειστικά (όσο και αποτελεσματικά). 

Η πραγμάτωση της χειραφέτησης σαν μέρος λοιπόν της αντίληψης μιας πραγματικότητας διαφορετικής από αυτή που έχει ορισθεί είτε από την Πλατωνική φύση , είτε από τη διακυβέρνηση των μοναρχικών καθεστώτων , δεν μπορεί να είναι παρά μια χειραφέτηση σε σχέση με το αισθητό. Αυτό που έχει ορισθεί κατεξοχήν (par excellence) ως εικόνα. Η εικόνα του κόσμου συνολικά και τα σημεία των θέσεων που αντιστοιχούν σε κάθε άτομο ως επιμέρους αντιλήψεις της ειδικά.  Άρα η χειραφέτηση δεν είναι τίποτε άλλο από τη διασάλευση της αποκλειστικότητας των σχέσεων μεταξύ της συνολικής εικόνας του κόσμου και των επιμέρους σημείων των ατομικών θέσεων που οφείλουν να τη συνθέτουν.

Η χειραφέτηση που προκάλεσε η Γαλλική επανάσταση και η εμφάνιση της αστικής τάξης, ως κυρίαρχης τάξης, με ευαγγέλιο της την υποταγή στο Κεφάλαιο, (και στους νόμους του) δεν είναι παρά η άναρχη εικονογράφηση μιας χαμένης ενότητας. Μιας αρχικά αποδεκτής αρμονίας που έχει διαρραγεί. Μιας τέχνης της πρόσληψης του αισθητού που ή πρέπει να ξαναβρεί τη συνοχή της, ή πρέπει να επινοήσει κάτι εντελώς καινούργιο.  

Εδώ λοιπόν, η ακρίβεια της διατύπωσης της έννοιας του θεάματος από τον Guy Debord , όχι απλά σαν την εμφάνιση των εικόνων που κρύβουν τη πραγματικότητα, αλλά σαν αυτό που διαχωρίζει τη κοινωνική δραστηριότητα από το κοινωνικό πλούτο που αυτή παράγει, δηλαδή τη συνοχή ανάμεσα στο αποτέλεσμα της δράσης και στην αίσθηση της δράσης, φανερώνει πλήρως τις συνθήκες του δράματος.

Δεν βρισκόμαστε απλά μέσα στη Πλατωνική σπηλιά εκλαμβάνοντας τις σκιές σαν πραγματικότητα , αλλά όσο περισσότερο φανταζόμαστε πως σαν φυλακισμένοι μπορούμε να κατασκευάσουμε εκείνες τις εικόνες που θα μας απελευθέρωναν , τόσο περισσότερο συμβάλλουμε στην επέκταση των δυνατοτήτων του εγκλωβισμού μας.

Όπως ακριβώς πιστεύει ο καταναλωτής πως η ακραία, η έσχατη πράξη κατανάλωσης, θα τον απελευθέρωνε και θα έδινε αναδρομικά νόημα στη μελαγχολική μανία που τελικά ήταν η σύνθεση της ζωής του. Μια ψευδαίσθηση, ακραίας τελικής πράξης κατανάλωσης είναι και η καταστροφή του θεάματος του εμπορεύματος, ή ακόμα πιο πέρα η καταστροφή των διαχωρισμών στη διαδικασία παραγωγής τους. Κάτι που ήδη διαφαίνεται, για να μη πω βγάζει μάτι, στο χώρο των κοινωνικών δικτύων της infosphere , δηλαδή στα social media, όπου οι σχέσεις παραγωγού –καταναλωτή έχουν διαρραγεί με πρόσημο μια ακόμα εκδοχή της χειραφέτησης. Αυτή η κατάσταση ανήκει στη προσποίηση τρίτου βαθμού δηλαδή στη συνέχεια.

Προσποίηση σε πρώτο βαθμό

                       Luis Bunuel: Un chien andalou

Σε ένα πρόσφατο βιβλίο του ο Jacques Rancière, (Le spectateur émancipé), επιχειρεί μια σειρά από αναλύσεις για τις σχέσεις της τέχνης με τη πολιτική, με κεντρικό άξονα μια φράση που διατρέχει όλο το βιβλίο. Celui qui voit ne sait pas voir. Αυτός που βλέπει δεν ξέρει να βλέπει. Το θέτει σαν μια προϋπόθεση που διατρέχει την ιστορία μας από τη σπηλιά του Πλάτωνα, μέχρι τις διακηρύξεις για τον τερματισμό της κοινωνίας του θεάματος. Θέτει την ερώτηση: τι είναι αυτό που καθιστά μια εικόνα ανυπόφορη; (να ιδωθεί) Μια εικόνα δηλαδή που είναι κάτι περισσότερο από προϊόν για κατανάλωση, μια εικόνα που εδραιώνει κάτι που θα μπορούσε να δώσει νόημα στον όρο: πολιτική τέχνη. Μια εικόνα που μπορεί τελικά να κινητοποιήσει, να βγάλει κάποιους από την αδράνεια της απλής, άνευ όρων, παράδοσης στη θέαση.

Αρχικά παίρνει σαν παράδειγμα μια φωτογραφία - μια υποτιθέμενη ΄΄πρόκληση΄΄ του Ιταλού φωτογράφου Oliviero Toscani. Πρόκειται για την φωτογραφία μιας νέας κοπέλας, αποστεωμένης, ανορεξικής, που αφισσοκολήθηκε σε όλη την Ιταλία για την περίοδο της εβδομάδας της μόδας στο Μιλάνο το 2007. Η σημασία της φωτογραφίας λέει ο Rancière, είχε σε γενικές γραμμές δύο κατηγορίες ερμηνείας. Από την μια μεριά αυτοί που χαιρέτησαν την πράξη του να δείξει τη κακόμοιρη κοπέλα, σαν μια ένδειξη θάρρους και αποκάλυψης του backstage της βιομηχανίας της μόδας, και από την άλλη αυτοί που αγανάκτησαν όχι για τα τραγικά αποτελέσματα  που έχει η μόδα, αλλά γιατί θεώρησαν πως ο φωτογράφος προσφέρει στα μάτια των ηδονοβλεψιών (voyeurs), όχι μόνο τον υπαινιγμό των ωραίων εμφανίσεων που υπόσχεται η εβδομάδα μόδας την οποία διαφημίζει, αλλά με το πρόσχημα της αγανάκτησης προσφέρει σαν θέαμα και την άθλια πραγματικότητα.

Δηλαδή με άλλα λόγια εδώ έχουμε να κάνουμε με μια υποκρισία δεύτερου ή μάλλον τρίτου βαθμού. Σύμφωνα με τις ερμηνείες των θεατών. Η εικόνα κρίνεται τελικά ακατάλληλη να ασκήσει κριτική στη πραγματικότητα γιατί ανήκει στο ίδιο καθεστώς της πραγματικότητας που καταγγέλλει,(στο καθεστώς της ηδονοβλεψίας) αποτελώντας έτσι τελικά ένα και το αυτό θέαμα. Το συμπέρασμα που βγαίνει είναι πως δεν υπάρχει τελικά μια ανυπόφορη πραγματικότητα που η εικόνα μπορεί να αντιπαραθέσει στο prestige της ΄΄παρέλασης των εμφανίσεων΄΄, αλλά υπάρχει μόνο μια συνεχής ροή από εικόνες, ένα και μόνο παγκόσμιο καθεστώς επιδειξιομανίας, και είναι αυτό ακριβώς το καθεστώς που είναι το ανυπόφορο.

Γιατί για να αποδώσει μια εικόνα ένα πολιτικό αποτέλεσμα, πρέπει να πείσει τον θεατή πως ότι βλέπει είναι για παράδειγμα ΄΄ο αμερικάνικος ιμπεριαλισμός΄΄ ή ΄΄οι στρατηγικές των εταιριών΄΄ που κάνουν εδώ παιχνίδι και όχι γενικά η ανθρώπινη τρέλα. Αυτό λέει ο Rancière συνιστά το παιχνίδι του πολιτικού μοντάζ των εικόνων. Η μια από τις εικόνες πρέπει να παίξει τον ρόλο της πραγματικότητας που καταγγέλλει τη ψευδαίσθηση της άλλης. Αλλά καταγγέλλει την ίδια στιγμή την ψευδαίσθηση σαν τη πραγματικότητα της ζωής μας, μόνο που η ζωή μας συμπεριλαμβάνεται σε αυτή.

Στη συνέχεια ερχόμαστε στη ταινία του Guy Debord, La Société du spectacle. Εκεί βλέπουμε, λέει ο Rancière να παρελαύνουν ο John Wayne και ο Errol Flynn, δύο πρωταθλητές της άκρας δεξιάς του Hollywood. Αρχικά, ο πειρασμός είναι να δει κανείς στη παρέλαση των εικόνων, που είναι αντίστοιχα οι μάχες με τους αυτόχθονες ινδιάνους στο Shenandoah για τον Flynn και του Wayne στο ρόλο του στρατηγού Κάστερ, με λίγα λόγια μια παρωδία του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού, και την αντίστοιχη δοξολογία που του κάνει το Hollywood. Αυτός είναι άλλωστε και ο τρόπος που οι περισσότεροι αντιλαμβάνονται την ΄΄υπεξαίρεση΄΄ (detournement) που κάνει ο Debord.

Αλλά ο Debord ζητάει κάτι παραπάνω από όσους βλέπουν τη ταινία του (όπως και από αυτούς που διαβάζουν το βιβλίο του και το επικαλούνται, συχνά και με κάθε ευκαιρία). Ζητάει να αναλάβουμε για λογαριασμό μας τον ηρωισμό των μαχών που βλέπουμε, και να μεταμορφώσουμε την κινηματογραφική εμπλοκή, που παίζεται από τους ηθοποιούς σε πραγματική επίθεση ενάντια στην αυτοκρατορία του θεάματος. Αν κάθε εικόνα δείχνει απλώς τη ζωή αναποδογυρισμένη, μια ζωή που έχει γίνει παθητική, τότε θα αρκούσε να την αναποδογυρίσουμε (la detourner) για να εκδηλωθεί η ενεργός δύναμη που έχει αναποδογυριστεί.

Άλλωστε, κάνει στη συγκεκριμένη ταινία μια πιο διακριτική νύξη στην αρχή, όταν βλέπουμε στις πρώτες εικόνες του φιλμ δύο νέες και όμορφες γυναικείες φιγούρες, να αγαλλιάζουν μέσα στο φως. Ο θεατής μπορεί να μπερδευτεί στη συνέχεια , όταν βλέπει να παρελαύνουν διάφορα μοντέλα, στριπτιζέζ, και στάρλετς συνήθως ξέκωλες. Γιατί αυτές οι πρώτες εικόνες δεν έχουν βγει από διάφορα spectacles, διαφημίσεις ή Πετρούλες εποχής. Είναι εικόνες που έχει κάνει ο ίδιος ο Debord και είναι η γκόμενα του και μια φίλη της.

Είναι εικόνες που ανταποκρίνονται σε πρόσωπα πραγματικά μπλεγμένα σε αληθινές ιστορίες αγάπης και έρωτα και όχι έγκλειστες στις παθητικές σχέσεις του θεάματος. Και δείχνει με αυτό τον τρόπο πως οι εικόνες της αληθινής πραγματικότητας, μιας πραγματικότητας που αναποδογυρίζεται διπλά, αρκούν για να αποκαλύψουν πως αρκεί και μόνο το απλό γεγονός του να είσαι ένας θεατής, πως απλά και μόνο αν κοιτάς τις εικόνες φτάνει για να την πατήσεις. Η ενοχή που συμπεριλαμβάνει τον θεατή στη παγίδα του θεάματος αρκεί να είναι μόνο το γεγονός πως απλώς κοιτάζει εικόνες. Αν δεν κοίταζε δεν θάταν ένοχος. Και πως η επίδειξη της ενοχής του (μέσω του θεάματος) λειτουργεί περισσότερο για το συμφέρον αυτού που τον κατηγορεί παρά συμβάλλει στο να περάσει στη δράση. Μας λέει ο Debord πως όσο κοιτάζουμε τις εικόνες τις οποίες σχολιάζει ο ίδιος μάλιστα, δεν θα δράσουμε ποτέ. Θα μείνουμε για όλη μας τη ζωή θεατές μιας ζωής που θα περάσει σαν εικόνα.    

An extreme side of play

Picture : Antonio Matta Echaurren

There are extremes sides of play in urban games that are simple forms of masquerade.

There were philosophies that promised to teach us what to think about death and how to die.

Usually, boring to tears. Most interesting guidelines among them are those that say us, how to prepare it bit by bit( or byte by byte ) take care of it, decorate it, arrange the details or simply ignore them with just one move, find the ingredients (the ingredients that stand as tutors between life and death), imagine it, choose it of course, get an advise on it, ( here it comes the gameplay ''incoming transition'').

More, save it into a work without spectators, (Серге́й Генна́диевич Неча́ев is obviously excluded ) one has to exist only for oneself, not for a big deal, just for that shortest little moment of life.

Just to mention a comment of M. Foucault on that matter, he advises: ''Those who survive, of course, see suicide as nothing but superficial traces, solitude, awkwardness, and unanswerered cries''. Needless to say,in social terms as well. Well, these people can't help but ask why? The only question -that a noble mind- regarding death, shouldn't ask at all.

Yes, why? Because i wanted to. It is true that individual or social suicide, (how can you trace the difference) often leaves discouraging traces. From a tongue that is hanging in a room, or a self closed in a garage with the gas turned of, to a city civilian wreck after a suicide warfare, that leaves some brain lying on the sidewalk for the dogs to come and sniff it at?

I think that many prefer to commit suicide straight on, than to continue to think about it all.

I also think that suicide whatever is social or individual, (again try to make the difference) must not be left to unhappy people who might bungle it or make a mess of it. As a backup, there are lots fewer happy than unhappy people.

Again Foucault: An advise to the lovers of humanity (and to game developers). If you really want to see a decrease in the number of social or individual suicides,support only those potential suicides which are commited with forthought, quietly, even at broadcast and especially without a wavering. After all, we should consider ourselves lucky to have at hand (with suicide) an extreme unique social and individual experience. It's the one, which above all the rest deserves the greatest attention-not that it shoudn't worry you- but rather so that you can make of it a fathomless pleasure whose patient and relentless preparation will enlighten all of your life.

Tag ties and affective spies. A critical approach on the social media of our times

Μία οnline έκθεση και μια κριτική προσέγγιση για το κοινωνικό διαδύκτιο ή αλλιώς για την δημοσιότητα (χωρίς δημόσιο χώρο ;)  που αρχίζει από την Τετάρτη, 18 Μαρτίου στο ΕΜΣΤ και φυσικά στο διαδύκτιο. Συνοδεύεται από τρία ενδιαφέροντα κείμενα των Alessandro Ludovico, Juan Martín Prada και της επιμελήτριας της έκθεσης, Δάφνης Δραγώνα. 

Παρακάτω το δελτίο τύπου της έκθεσης. 

For an english version, scroll down.

Το κοινωνικό διαδίκτυο, γνωστό και ως Web 2.0, μοιάζει με ένα συνονθύλευμα από υποσχέσεις και αντιφάσεις, μια εικόνα που παραπέμπει απευθείας στα συστατικά του στοιχεία, αυτά της κοινωνικότητας και της συμμετοχής. Στους νέους δημόσιους χώρους της σύγχρονης ινφο-σφαίρας, όπως είναι το YouTube, το Facebook ή το flickr, οι χρήστες σήμερα συναντώνται, αλληλεπιδρούν και αλληλοκαθορίζονται ενώ ταυτόχρονα παράγουν, καταναλώνουν, παρακολουθούν και παρακολουθούνται. Ανεβάζοντας φωτογραφίες, σχόλια και βίντεο, ορίζοντας tags (ετικέτες) και παραθέτοντας συνδέσμους (links), οι συμμετέχοντες στα κοινωνικά δίκτυα μοιράζονται πεποιθήσεις και εμπειρίες, συγκροτούν διαφορετικές εκδοχές της υποκειμενικότητας τους αλλά και διαμορφώνουν το περιεχόμενο και τη δομή του σημερινού διαδικτύου. Η εποχή των υποκειμενικών ταξινομήσεων, γνωστών ως folksonomies, φέρνει στην επιφάνεια μία νέα κατάσταση όπου τα στοιχεία που τη συνθέτουν είναι διαρκώς μεταβαλλόμενα, όλο και πιο διασυνδεδεμένα με οριζόντιο, ριζωματικό τρόπο. Είναι στοιχεία που βρίσκονται σε μια διαρκή διαδικασία εξατομίκευσης, εκτεθειμένα και γι΄αυτό υποκείμενα σε εκμετάλλευση.

Η online έκθεση Tag ties & affective spies (Δεσμοί που βασίζονται σε tags – ανιχνεύσεις βασισμένες στη συγκίνηση και στο πάθος) παρουσιάζει μία επιλογή διαδικτυακών έργων που αναφέρονται στις εκφάνσεις και τα χαρακτηριστικά του κοινωνικού διαδικτύου, στα στοιχεία που το ισχυροποιούν αλλά και το καθιστούν ευάλωτο την ίδια στιγμή. 

Εξετάζοντας τον τρόπο λειτουργίας των κοινωνικών δικτύων και των μορφών αλληλεπίδρασης των χρηστών, μία νέα μορφή καλλιτεχνικής πρακτικής που αναπτύσσεται μέσα στα δίκτυα, σχολιάζει, ασκεί κριτική και συχνά ανατρέπει τη δομή τους μεταλλάσσοντας τη σημειολογία και το φορμαλισμό τους. Με παιγνιώδη και συχνά ειρωνική διάθεση,  τα έργα που παρουσιάζονται προσεγγίζουν τους νέους κοινωνικούς χώρους θέτοντας ερωτήματα και επιδιώκοντας τον αναστοχασμό και τη συνειδητοποίηση των διαφορετικών δημιουργικών δυνατοτήτων από τη μεριά των χρηστών.

Συμμετέχοντες καλλιτέχνες: Christophe Bruno, Gregory Chatonsky, Paolo Cirio, Wayne Clements, Jonathan Harris & Sep Kamvar,  Jodi, Les Liens Invisibles, Personal Cinema & the Erasers, Ramsay Stirling, George Holsheimer - Mirjam ter Linden - Daan Odijk -Patri Sadiqah & Raoul Siepers

Οργάνωση: Εθνικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης

Επιμέλεια: Δάφνη Δραγώνα

An οnline exhibition and a critical approach to the social web or in other words a critique to the publicity (without public space?) The exhibition starts at Wednesday, March 18, at the National Museum of Contemporary Art, Athens and of course at the Internet. You can find also three interesting texts by  Alessandro Ludovico, Juan Martín Prada and exhibition's curator Daphne Dragona.

Below, the press release of the exhibition.

The social web, commonly known as web 2.0, resembles a mixture of promises and contradictions that refer directly to its main components, those of sociality and participation. In the new public spaces of the contemporary info-sphere such as those of the YouTube, the Facebook  or the flickr, people meet, interact and inter-define themselves while they are producing and consuming, they are spying and being spied .  Through uploading photos, videos and posts and through tagging and linking, the users share beliefs and experiences, they construct different sides of their subjectivity and they also form the content and the structure of web itself. The era of subjective taxonomies, known as folksonomies, brings about a new situation composed by elements that are changeable, interconnected and rhizomatic, personified, exposed and therefore easy to become exploitable.

Tag ties & affective spies  presents a selection of online works that refer to the aspects and features of the social web , to the elements that render it powerful and vulnerable at the same time. Exploring the functioning modes of the social networks and the ways users interact within them, a new form of artistic practice is being formed that comments, critisizes and subverts their structures by altering their semiology and formalism. Posing questions, and approaching the social media in a playful way, the works presented aim to raise awareness about the different possibilities that  are now opened up to the users.

Participating artists: Christophe Bruno, Gregory Chatonsky, Paolo Cirio,Wayne Clements, Jonathan Harris & Sep Kamvar,  Jodi, Les Liens Invisibles,Personal Cinema & the Erasers, Ramsay Stirling, George Holsheimer - Mirjam ter Linden - Daan Odijk -Patri Sadiqah & Raoul Siepers

Organised by: National Museum of Contemporary Art

Curated by: Daphne Dragona

Military Operations on Urban Terrain [MOUT]

Συμπυκνωμένες προσομοιώσεις (simulacrum) βασισμένες στα ήδη υπαρκτά αστικά μας περιβάλλοντα επανασχεδιάζονται εντός ή/και ΄΄ως εάν΄΄ να είναι οι γειτονιές μας. Προσομοιώσεις, όπου  αυτοί που ανταποκρίνονται πρώτοι, στις καταστάσεις εκτάκτου ανάγκης, σε μικρή ή μεγάλύτερη κλίμακα, (ή που δεν ανταποκρίνονται καθόλου κάτι που είναι επίσης μέρος του σχεδίου δράσης) ασκούν τις ικανόνητες τους στην αντιμετώπιση των ΄΄καταστροφών΄΄.

Σε καταστάσεις εκτάκτου ανάγκης, από καραμπόλες αυτοκινήτων, σε ταραχές (riots), από σεισμούς σε τρομοκρατικές επιθέσεις,  όπου τέλος πάντων η τάξη καταλύεται, οι ΄΄κόσμοι΄΄ της αστυνομίας, της πυροσβεστικής και του στρατού, που έρχονται για την υποστήριξη μας, μεταβάλλονται σε κυρίαρχη τάξη- σε μια κατάσταση εξαίρεσης.

Μια άλλη αρχιτεκτονική πρόσληψης του χώρου εμφανίζεται στο όλο και περισσότερο επεκτεινόμενο τοπίο της ΄΄ετοιμότητας΄΄. Δεν είναι τίποτα περισσότερο από στυλιζαρισμένες μορφές κοινότοπων, καθημερινών χώρων, με την διαφορά πως ενσωματώνουν στο στύλ τους τον extraordinary τρόμο ενός όλο και περισσότερο προσδοκώμενου μέλλοντος που σε αυτούς προς το παρόν τείνει να γίνει ρουτίνα.

Tensegrity_2

The system in which [people] move about is too vast to be able to fix them in one place, but too constraining for them ever to be able to escape fromit and go into exile elsewhere. There is no longer an elsewhere. Because of this, the “strategic” model is also transformed, as if defeated by its own success; it was by definition based on the definition of a “proper” distinct from everything else; but now that “proper” has become the whole. Itcould be that, little by little, it will exhaust its capacity to transform itself and constitute only the space…in which a cybernetic society will arise, the scene of the Brownian movements of invisible and innumerable tactics.

One would thus have a proliferation of aleatory and indeterminable manipulations within an immense framework of socioeconomic constraints and securities: myriads of almost invisible movements, playing on the more and more refined texture of a place that is even, continuous,

and constitutes a proper place for all people. Is this already the present or the future of the great city?

Michel de Certeau, the French social theorist, talks in his book L'invention du quotidien,Vol. 1, Arts de faire, about ''constraints''and ''securities''. One could read here, tensions and integrities (read tensegrity) as constantly interchangeable concepts. 

Εν τω μεταξύ, η εκρηκτική ανάπτυξη των παραγκουπόλεων (slum towns) ειδικά στις χώρες του ΄΄τρίτου κόσμου΄΄ αλλά όχι μόνο, είναι μάλον το πιο κρίσιμο γεωπολιτικό γεγονός των καιρών. Επίσημα , συνεχίζουμε να το αντιμετωπίζουμε σαν ένα περιθωριακό φαινόμενο. Όμως σύντομα -αν δεν συμβαίνει ήδη- η αστική συγκέντρωση του παγκόσμιου πληθυσμού, θα ξεπεράσει τον πληθυσμό της υπαίθρου και μιας και οι κάτοικοι των παραγκουπόλεων θα αποτελούν την πλειοψηφία των πόλεων, τότε με ποια έννοια ακριβώς θεωρούμε το φαινόμενο ΄΄περιθωριακό΄΄; Μιλάμε για ένα πληθυσμό που ζει μια εντελώς διαφορετική πολιτική κουλτούρα. Τοποθετημένος εκτός του όποιου κρατικού ελέγχου ( who cares and who is able to care), σε διαρκή αναζήτηση μορφών αυτο οργάνωσης, εν μέρει εκτός νόμου και επαναπροσδιορίζοντας διαρκώς την ηθική της βίας.

Ένα νέο προλεταριάτο που δεν έχει να χάσει ούτε τις αλυσίδες του γιατί δεν κατέχει ούτε τέτοιες. Μια αποεδαφοποιημένη νεα παγκόσμια κοινωνική τάξη που με ένα παράδοξο τρόπο μοιράζεται κοινούς τόπους με την άλλη upcoming τάξη την επονομαζόμενη ΄΄συμβολική τάξη΄΄, επίσης ΄΄τοπικά ξεριζωμένη΄΄ αυτής των μάνατζερ, των δημοσιογράφων και των δημοσιοσχετιστών, των καλλιτεχνών και των ακαδημαικών, ίσως των μπλογκερς κτλ, αυτών που αισθάνονται πολύ πιο κοντά με τους αντιστοίχους τους στην άλλη άκρη του ατλαντικού πχ , παρά με τους κατοίκους της πόλης τους μισό χιλιόμετρο πιο πέρα. Ίσως θα έπρεπε να ρίξουμε μια ματιά στα σημάδια μιας αναδυόμενης κοινωνικής συνείδησης και νέων μορφών συμμαχίας γιατί ως γνωστόν εκτός από τις βουλές του θεού, είναι άγνωστες και οι βουλές της ιστορίας.

Radical social criticism: A threat or a cheat?

                             Photo: Maya Bontzou

Ένα μικρό διάλειμμα από τις urban warfares, τους corbusieros την tensegrity και τους technobohemians.

Ένα διάλειμμα, με αφορμή την καθημερινή λήψη αρκετών e-mails με κείμενα, φωτογραφίες και video που παίρνω από φίλους και άλλους, ένα υλικό κάπου-κάπου ενδιαφέρον, αλλά συνήθως μπανάλ και επαναλαμβανόμενο, που όμως πάντα χαρακτηρίζεται από ένα καταγγελτικό ύφος. Το ίδιο, δήθεν οργισμένο ύφος, που έχουν οι ΄΄επαγγελματίες του είδους΄΄ που σουλατσάρουν κάθε βράδυ στα δελτία ειδήσων, αυτοί που ΄΄πνέουν μένεα΄΄ εναντίον όλων, καταγγέλοντας τα πάντα με το γνωστό λαικίστικο τρόπο. Η αναπαραγωγή και η διαρκής ανακύκλωση της καταγγελίας, είναι ο πιο εύκολος ,ανώδυνος τρόπος αντίστασης -και καλά- πολύ συχνά κουτοπόνηρα ωφελιμιστική μανιέρα με σκοπό τα δευτερόλεπτα φήμης που διεκδικούνται, άντε και σπανιότερα καμιά adsense γουγκλοδιαφήμιση να πληρώνεται ο server. Ανεβάζω ένα κείμενο (μάλλον κάποιες σημειώσεις) που είχα χρησιμοποιήσει πριν τρία χρόνια, σε μια συζήτηση για το ρόλο της τέχνης και των Νέων Μέσων (έτσι λέγαμε μέχρι πριν λίγο καιρό τις media arts), και τη σχέση της με τον ακτιβισμό και τον δημόσιο χώρο. Είναι κυρίως μια κριτική στην αναπαραγωγή του καταγγελτικού λόγου. Και μια υπενθύμιση πως αν θέλει μια κοινωνία να αλλάξει τα πράγματα , πρέπει να μπορεί να φτιάξει ένα νέο μοντέλο που απλά μπροστά του το τρέχον να φανεί ξεκάθαρα πόσο ξεπερασμένο είναι. Αν δεν μπορεί να το φτιάξει ας στραφεί τουλάχιστον προς αυτή την κατεύθυνση. Αν δεν μπορεί ούτε κι αυτό, καλύτερα να μην κάνει απολύτως τίποτα σταματώντας την αναπαραγωγή της μ@@ς.

For an english version of the following text regarding the critical stance of activism and art today here.

Ένα χαρακτηριστικό που εμφανίζει η κριτική σκέψη στο χώρο των νέων μέσων σήμερα, αλλά και γενικότερα,  είτε όταν αυτά χρησιμοποιούνται για την παραγωγή καλλιτεχνικών έργων, είτε σαν πλατφόρμα πολιτικής δράσης και ευαισθητοποίησης της παγκόσμιας κοινής γνώμης, είναι η φτωχή σχέση που διατηρούν με την Ιστορία και τη συσσωρευμένη εμπειρία που μπορεί να χρησιμοποιηθεί,  μέσα από την προσεκτική κατανόηση των ιστορικών γεγονότων, των αιτίων τους και της σύγχρονης σημασίας τους . Ενδεικτική μάλιστα είναι η τάση που είχε επικρατήσει κατά την διάρκεια της δεκαετίας του 90  –και ως ένα σημείο συνεχίζει να υπάρχει- να θεωρείται το διαδίκτυο σαν ένας ουτοπικός αλλά και την ίδια στιγμή ένας ρεαλιστικός, καθαρός χώρος επικοινωνίας , γεγονός που κατά τους υποστηρικτές αυτής της άποψης, θα ήταν αρκετό για την δημιουργία και την εξέλιξη της γλωσσικής παραγωγής του νοήματος, που θα μπορούσε να οδηγήσει  σε μια παγκόσμια πολιτική συνείδηση.

Για να χρησιμοποιήσω ένα πιο συγκεκριμένο παράδειγμα : Το δώρο που χάρισε ο Κάντ στην ανθρωπότητα δεν είναι τόσο μια κοσμοθεωρία ούτε η συστηματικοποίηση της, αλλά η κριτική αρχή*. Έκτοτε γνωρίζουμε ότι αυτό που αποκαλούμε ανθρώπινο πνεύμα , δεν μπορεί να υπερπηδά αυθαίρετα τα όρια που του επιβάλλει η εμπειρία των γεγονότων. Γιατί τότε –και υπάρχουν πολλά τέτοια  ιστορικά παραδείγματα- τσακίζεται, γίνεται αφελές και συχνά γελοίο, με τραγικά όμως αποτελέσματα.

Οι σημερινοί διανοούμενοι, ακτιβιστές και καλλιτέχνες που έχουν εμπλακεί στο πεδίο της κριτικής ριζοσπατικότητας φαίνεται να το ξεχνούν. Συλλέγουν τα όποια οφέλη νομίζουν πως προκύπτουν από το γεγονός και μόνο της δήλωσης αυτής της θέσης ( δηλαδή ένα είδος τελετουργικής χειρονομίας, στα πλαίσια της σύγχρονης λατρείας της επανάστασης, σε γενικές γραμμές) γλιτώνοντας έτσι από το κόπο της εργασίας και το βαθμό δυσκολίας που απαιτεί το να αναλύεις τα προβλήματα στη ρίζα τους. Έτσι , έχει εμφανιστεί ένα είδος λογικής διαστροφής (η τεχνάσματος?) που συνίσταται στο να αντικαθιστά η δήλωση μιας θέσης , το περιεχόμενο της. Το αποτέλεσμα αυτού του χειρισμού είναι κατ’ αρχήν δημαγωγικό. Κι’αυτό γιατί το βάθος της κοινωνικής κριτικής, μοιάζει να γίνεται αυτόματα προσιτό με τον χωρίς κανόνες τρόπο της αγελαίας κατανάλωσης, που απευθύνεται στον πρώτο τυχόντα αδιακρίτως. Ένα είδος κοινωνικής κριτικής τύπου φαστ φουντ.

Φυσικά , η δήλωση της ριζοσπαστικής κριτικής στάσης, προεξοφλεί και την αμοιβή που συνεπάγεται η απαλλαγή από τους συνήθεις κοινότυπους  συμβιβασμούς με την ‘’καθεστηκυία τάξη’’, κάτι που της προσδίδει επί πλέον και την αίγλη της ηθικής αυθεντικότητας. Χωρίς να λάβουμε υπ’οψιν το υποκειμενικό κέρδος που προκύπτει από την επιβεβαίωση της ηθικής υπόστασης του καταγγέλοντος, που προσωρινά τουλάχιστον μοιάζει να λειτουργεί σαν καταπραϋντικό, απέναντι στις  κάθε είδους νευρώσεις που μαστίζουν τους σύγχρονους επαναστάτες.  Εδώ θα πρέπει να σημειώσω επίσης, ότι η ριζοσπατικότητα και ο καταγγελτικός λόγος, φέρνει και ακροατήριο, όπως άλλωστε γνωρίζουν πολύ καλά οι ‘’λειτουργοί’’ των ΜΜΕ.

Η ριζοσπαστική κριτική στάση, φυσικά δεν είναι καινούργια. Όμως στον 20^ο αιώνα είχε μια σοβαρή δικαιολογία, γιατί τότε υπήρχε η αίσθηση –αν όχι η βεβαιότητα για κάποιους- ενός επαναστατικού ορίζοντα τοποθετημένου τελεολογικά στο βάθος της σειράς των γεγονότων, που έδινε νόημα στη συλλογική δράση, μέσω της συνεχούς έκθεσης του ατομικού αισθήματος σε συνθήκες υπέρβασης, προβάλλοντας έτσι διαρκώς το γενικό πλαίσιο που καθιστούσε αντιληπτό τον κοινό σκοπό.

 Σήμερα ? σήμερα? σήμερα? σήμερα? σήμερα? σήμερα? σήμερα? σήμερα? σήμερα? σήμερα? σήμερα?

Η διαδικασία της εξατομίκευσης σήμερα ,ανήκει σ’ εκείνη τη σφαίρα πραγμάτων και υπακούει στους κανόνες που επιβάλει η διαφήμιση και οι τεχνικές της. Βασικός στόχος της διαφήμισης είναι ο προσδιορισμός κάθε ατομικότητας σαν ένας αυθαίρετος διαχωρισμός από τον κόσμο και κατά συνέπεια, σαν την τραγική βάση της άγνοιας πάνω στην οποία μπορεί να συσταθεί η  ταυτότητα των ατόμων. Την ίδια διαδικασία εξατομίκευσης ακολουθούν και οι ριζοσπαστικές κοινωνικές τάσεις.

Μ’ άλλα λόγια, κοινός τόπος για την διαφήμιση όπως και για τη σύγχρονη κοινωνική κριτική, είναι η ιδεολογικοποίηση κατά κύριο λόγο των δικαιωμάτων του ανθρώπου και το παζάρι της εμπορευματοποίησης που παράγεται απ’ αυτό το τέχνασμα Η μετατροπή του αυτονόητου σε θέμα , δηλαδή σε ζήτημα  και συνεπώς η διατίμηση της επίλυσης του.Ευτελές τέχνασμα ,αρκετό όμως για να δοθεί το έναυσμα για την διαμόρφωση της κουλτούρας της καταγγελίας μια πρακτική τόσο συχνή στο χώρο των ΜΜΕ, με προεξάρχουσα την τηλεόραση.Η μεθοδολογία της καταγγελίας διεκδικεί μόνο μια  βάση ηθικής τάξης και φυσικά δεν οδηγεί πουθενά. Δεν ρισκάρει τίποτα και κατά συνέπεια δεν αλλάζει και δεν πρόκειται ν’ αλλάξει τίποτα. Μοιάζει να κρίνει, τελικά καταγγέλλει, αλλά σίγουρα στο τέλος δεν ερμηνεύει το παραμικρό.Φορά όλο και περισσότερο τον πολιτιστικό μανδύα , παρουσιάζεται όλο και πιο πολύ με όρους ‘’έργου τέχνης’’ καταδικάζει, αλλά δεν μετασχηματίζει. Δεν αναλύει και έτσι δεν βοηθά την ανθρωπότητα να ελέγξει τη μοίρα της. Το να αντιλαμβάνεται κανείς τον καπιταλισμό αποσπασματικά σαν μια σειρά συμπτωμάτων , δεν υποστηρίζει την προσπάθεια να μάθουμε τίποτα για τα επιμέρους συστατικά του και τις αιτίες της αναπαραγωγής του. Ούτε βέβαια μας δίνει κάποιο μέσο για να επέμβουμε και να τον αλλάξουμε. Το αποτέλεσμα είναι πως οι άνθρωποι σήμερα, που προσπαθούν να κατανοήσουν τις αιτίες πίσω από τα γεγονότα , δεν έχουν, ούτε βρίσκουν θέση μέσα στο σύγχρονο ριζοσπαστικό καζάνι που μαγειρεύονται οι πρακτικές της καταγγελίας. 

Αυτό που μένει σε μας, που δεν ξέρουμε που πάμε, είναι η ελπίδα πως θα βρούμε τους τρόπους εκείνους και τα εργαλεία εκείνα, που θα μας βοηθήσουν να κατανοήσουμε τον κόσμο και τον τρόπο που μπορεί ν’αλλάξει. Η κοινωνική ριζοσπαστική κριτική επειδή αντιμετωπίζει το θέμα της σαν να πρόκειται για πολιτιστικό αγαθό , όπως ένας συλλέκτης τη συλλογή του, έχει ήδη τελειώσει. Είναι νεκρή.

Tensegrity

Tensegrity from Personal Cinema on Vimeo.

Tensegrity is a working title for a new cooperative project of Personal Cinema media arts group. The project aims to be a multilayer research and composition of different elements, combining physical and virtual installations and online game art applications. It also aims to sketch the formation of open patterns for a visual theory,in relation to the ideas and concepts of play, game, labor, political/social struggle and war, anticipating the coming urban warfares and the possible alternatives of the next decade. For this, the ongoing fusion between the virtual and the real world is considered as a fact.

Tensegrity is a portmanteau of tensional integrity. It refers to the integrity of structures as being based in a synergy between balanced tension and compression components. The term "tensegrity" was first explored by artist Kenneth Snelson to produce sculptures such as his 18 meter high Needle Tower in 1968. The term 'tensegrity' was coined for Snelson by Buckminster Fuller. Fuller is best known for his geodesic domes, which he developed based on concepts explained and demonstrated by Snelson through sculptures. In other words,Tensegrity is the exhibited strength that results "when push and pull have a win-win relationship with each other". (wikipedia)

The term was also used (re-appropriated) by the sect of Carlos Castaneda, an application of the term that according to the members of the sect, expresses perfectly both the relations between the members of the group/s, as well as the connection and the acts of the sect with the rest of the society.
And this , because due to this elastic property of interconnections, when one element of the tensegrity structure is shifted, this shift is spread throughout the whole structure, and all the other elements shift as well, or adapt for a new configuration, yielding to these shifts without breaking.

Similar ideas regarding the drawing of an urbanistic plan and the utopian idea of a global city, was proposed in 1960 by the Dutch architect and artist Constant Nieuwenhuis in, his project New Babylon.

In order to facilitate a starting working plan several concepts/tags are invented or borrowed, that may be helpful to build the narrations that will be used in the project.

Tags as: corbusieros, bots, post-bureucratic guerillas, state machines, desire machines, war machines, real time wolves, ludotechnocrats, ludocapitalists, technobohemians, cybertariat, infoproletarium, soulitarians, antisurvivors. More tags will be invented through the development of the project.

A new world is pending, more Mad than Max or the appearence of something else, of something unexpectable.

Doing a project, is a process based on the freedom of becoming something, anything, except being an artist.


Contact at: mbholgr@gmail.com

Post- bureaucratic governance and the Global City

         Constant Nieuwenhuis,  New Babylon map (detail)

Ο θεωρητικός του παιχνιδιού Johan Huizinga όταν έγραφε το βιβλίο του Homo Ludens, δεν σκεφτόταν ένα νέο είδος ανθρωπότητας ένα ΄΄νέο ανθρωπολογικό παράδειγμα΄΄αλλά μάλλον ένα διαφορετικό τρόπο σκέψης (state of mind). Είχε στο μυαλό του τον τρόπο που συμπεριφέρονται οι άνθρωποι, όταν βρίσκονται σε μια γιορτή, σε ένα καρναβάλι ή σε ένα πάρτυ. Προσωρινά, γίνονται Homo Ludens για να μετατραπούν την επόμενη μέρα ξανά σε Homo Faber. Γιατί είναι υποχρεωμένοι να ΄΄βγάλουν το ψωμί τους΄΄. Όπως έλεγε ο Μαρξ η δημιουργικότητα είναι ένα state of mind. Ένας καλλιτέχνης δεν είναι συνέχεια ΄΄ένας ζωγράφος΄΄, ΄΄ένας μουσικός΄΄.

Είναι ζωγράφος και μουσικός όταν ζωγραφίζει ή όταν συνθέτει και παίζει μουσική. Εδώ και καιρό μάλιστα όταν οι καλλιτέχνες δεν είναι καλλιτέχνες και προκειμένου να συνεχίσουν να είναι, ωφείλουν να αποκόβονται από τον εαυτό τους και να γίνονται επιδέξιοι μάνατζερς και πλασιέ. Το ζητούμενο θα ήταν μια σύγκλιση των δύο τρόπων αντίληψης. Αυτής του J.Huizinga και αυτής του Μαρξ. 

Στο δεύτερο μισό του εικοστού αιώνα -αν και όχι μόνο- έχουν γίνει πάρα πολλές συζητήσεις και έχει υποστηρικτεί επανειλημμένα η άποψη ΄΄πως όλοι οι άνθρωποι είναι καλλιτέχνες΄΄.

Εκείνο που ελάχιστα συζητείται όμως είναι ποιοί είναι οι τρόποι που θα μπορούσαν να ξυπνήσουν αυτή τη λανθάνουσα δημιουργικότητα. Με την εμφάνιση της διαδραστικής τεχνολογίας, το θέμα επανήλθε στο προσκήνιο με νέο τρόπο. Οι καλλιτέχνες της Net-art στα 90΄ς και στη συνέχεια οι media artists αλλά και η main stream βιομηχανία του info -entertaintement, δημιούργησαν πολλές πλατφόρμες διάδρασης χρησιμοποιώντας διαφορετικούς τρόπους προσσέγγισης, έκαναν παραγωγή πρωτότυπου λογισμικού και τις πρόσφεραν στο ΄΄κοινό΄΄ για να παίξει και να δημιουργήσει. Τα αποτελέσματα είναι συζητήσιμα προς το παρόν. Θα μπορούσε να παραθέσει κανείς πολλούς λόγους σαν αιτίες. Μια απόπειρα σύνοψης των αιτιών θα μπορούσε να αποδωθεί στη ριζωμένη γραφειοκρατική μορφή διακυβέρνησης των κοινωνιών, αποτέλεσμα της βαθειάς αυταρχικής και αντικοινωνικής ΄΄φύσης΄΄ του καπιταλισμού. Στις διαμεσολαβημένες μορφές αντίληψης και χρήσης του κόσμου σαν το θέαμα της παραγωγής και της αναπαραγωγής του. Γνωστές αυτές οι αναλύσεις και συχνά εξίσου διαμεσολαβημένες.

          Second life map (detail)

Ο Ολλανδός αρχιτέκτονας Constant Nieuwenhuis, ξεκίνησε το 1960 ένα αρκετά ξεχωριστό για την εποχή πρότζεκτ με το όνομα New Babylon, το σχεδιασμό μιας παγκόσμιας πόλης, με σκοπό να βρει μορφές διακυβέρνησης που θα μπορούσαν να απεγκλωβιστούν από τους βρόχους της γραφειοκρατίας. Κάποιους τρόπους που θα μπορούσαμε να τους αποκαλέσουμε post- bureaucratics. Απορρίπτοντας τους υπάρχοντες μοντερνίστικους θεσμούς, της κάθετης ιεράρχησης της κοινωνικής τάξης, προσπάθησε να βρει μια εναλλακτική λύση στο παιχνίδι, σαν αυτό που παίζουν τα παιδιά.

Το πήγε και ένα βήμα παραπέρα όμως, προσπάθησε να επινοήσει ένα τέτοιο παιχνίδι,δηλαδή πως να ενσωματώσει ένα ελεγχόμενο σχέδιο που θα μπορούσε να προκαλεί ένα άμεσο ανεξέλλεκτο play μέσα στους χώρους της New Babylon. Όμως ένα τέτοιο σχέδιο περιέχει μια αντίφαση. Το παιχνίδι, θα έπρεπε να είναι αυτοκυβερνώμενο σε τέτοιο βαθμό που η χρήση των χώρων της New Babylon να βρίσκονται κάτω από τον απόλυτο έλεγχο των κατοίκων της. Αλλά αυτό εξαλείφει βέβαια το ρόλο του σχεδιαστή ή οπουδήποτε έχει πρόσβαση στον έλεγχο των συνθηκών του χώρου σαν σύνολο. Στην ουσία ο Constant συνέλαβε ένα μοντέλο πόλης που θα μπορούσε κανείς να πει πως έμοιαζε με το World Wide Web. Το κύριο στοιχείο της New Babylon ήταν η δυνατότητα κίνησης, περιπλάνησης, χωρίς εμπόδια από τόπο σε τόπο χωρίς όρια. Με αυτή την έννοια έθεσε τις βάσεις των σύγχρονων αιτημάτων (και την πάλη) για ένα εικονικό περιβάλλον όπου οι άνθρωποι μπορούν να κινούνται, να συναντιώνται και να αλληλοεπιδρούν όποτε θέλουν και όπου θέλουν.

Όπως λέει η Catherine de Zegher, το πρότζεκτ του Constant, θα μπορούσε να είναι ο ορισμός της αποστολής του εικονικού κόσμου της Second Life, που όπως η New Babylon θέλει να φέρει τον καθένα πάνω στον πλανήτη μαζί σε ένα χώρο όπου η ελευθερία του παιχνιδιού συνδιάζεται με την πρόσβαση στα εργαλεία δημιουργίας του κόσμου.

Φυσικά η Second Life μοιάζει περισσότερο αυτή τη στιγμή με μια ΄΄φιλελεύθερη δικτατορία΄΄ παρά με την ιδέα που είχε ο Constant, αλλά σίγουρα πλησιάζει σε κάποια σημεία αρκετά την ιδέα. Άλλωστε τα μοντέλα των εικονικών κόσμων που δημιουργούνται από τους χρήστες τους σήμερα, είναι ένα αρκετά πολύπλοκο και ρευστό θέμα και σε συνδυασμό με την όλο και περισσότερη σύγκλιση τους με τον πραγματικό κόσμο, μετατρέπονται σε νέο πολιτικό πεδίο αντιπαραθέσεων. 

Πάντως, και τα δύο πρότζεκτς που εμφανίζονται σε δύο διαφορετικούς τόπους και χρόνους, δεν διαφέρουν στις φιλοδοξίες τους και στην ελπίδα για παραγωγικό παιχνίδι που πάνω του επενδύουν. Παρόλα αυτά η ιδέα για το παιχνίδι παραμένει αρκετά διαφορετική ακόμα, μεταξύ της ευρωπαικής αντίληψης για ένα συλλογικό πρωταρχικό, αθώο παιχνίδι και την βορειο-αμερικάνικη εκδοχή του παντοδύναμου ατομικιστικού παίκτη. Και οι δύο εκδοχές όμως στοχεύουν η κάθε μια με τον δικό της τρόπο, στην απεμπλοκή από τις απαρχαιωμένες γραφειοκρατικές δομές και το πέρασμα σε μια post-bureaucratic μορφή διακυβέρνησης.

Play at work : the happy new fear

‘I wouldn’t like to work in a big company. And the entrepreneurship is a lot of fun as well. You’re constantly thinking about that’ (Rickert, male, 20s).

‘What I really like is the freedom of being an entrepreneur. There is nothing like it, I choose my own clients and I go when I want to go. I can set my own goals and work with whoever I like . . . there is no one between me and the client, no project or team leaders’ (Danielle, female, 30s).

‘It is so much fun, we couldn’t work for a boss, I can tell you that. Neither of us is able to work for a boss, we are too single-minded . . . . The work is fast and that is exciting. We profile ourselves as executives plus – we don’t just execute, we also give advice and improve the original concept’ (Joost, male, 30s).

‘At the end of the day I don’t like working for a boss. I don’t. And I can imagine that I couldn’t work from nine until six. Not because of the hours, because I make them anyway, but you are so locked in at an office’ (Alfred, male, 30s).

‘I determine what I do, whenever I do it. Sometimes in the middle of the night when there is a disturbance’ (Ralf, male, 20s).

‘I like being part of a global community without a centralized government holding back information’ (Bas, male, 30s).

‘It’s a hobby and work combined’ (Yvette, female, 30s),

‘You really have to like learning’ (Ralf, male, 20s).

‘It’s all about innovation, everything I do. It’s a constant learning process. I like that since I am a curious person . . . as long as one is in IT one is innovating’ (Stefan, male, 50s).

‘I wanted to be a pioneer’ (Robert, male, 40s).

‘It’s very important to me to be working on the cutting edge. It defines me. I lose interest in things that remain the same’ (Elisabeth, female, 40s).

‘New media does not have a tradition like other art forms have and that is why it is open to a lot of people to develop it. It’s still not finished’ (Hilda, female, 40s).

‘The atmosphere at work is relaxed, jovial. There’s music in the office, people have lively conversations. No dull factory of humanoids’ (Bas, male 30s).

‘It’s very free and informal – maybe a little too cosy (gezellig) sometimes. But people like working here a lot. There’s an excellent atmosphere’ (Liesbet, female. 30s).

‘It’s a friend’s club that got out of hand. It’s very unpretentious’ (Wilhelm, male, 30s).

‘Because of the money you have to stay on the job. You can choose between a weekend in Paris

for €1000 or earning €1000 and you usually do the latter. And if you don’t watch out you

never take a holiday anymore’ (Alfred, male, 30s).

‘I haven’t taken a holiday for two or three years’. ‘Why?’ ‘Partly because I didn’t have time, but also, like a few times my partners did not have time, or something happened. Basically I don’t have money. I do a lot of work and in the end you don’t have enough money to do everything’

(Liam, male 40s).

Technobohemians or the new cybertariat? New media work in Amsterdam a decade after the Web - - - - -1

Report prepared by Rosalind Gill for the Institute of Network Cultures

New Babylon: the world of Homo Ludens

Ο κόσμος της αφθονίας είναι η Νέα Βαβυλώνα, ο κόσμος που ο άνθρωπος δεν μοχθεί πια αλλά παίζει, η ποίηση σαν ο δρόμος ζωής των μαζών  (("la poesie faite par tous et non par un")  η ποίηση που φτιάχνεται από όλους και όχι από ένα. Η Νέα Βαβυλώνα, ίσως, δεν είναι τόσο μια εικόνα του μέλλοντος με όρους life